Σκάνδαλο Επστάιν: Οι 2.262 αναφορές στον Γιάγκλαντ και ο φόβος του «Kompromat»

Η υπόθεση Επστάιν έπαψε προ πολλού να είναι θέμα κοσμικού κουτσομπολιού και μετατράπηκε σε ζήτημα σκληρής εθνικής ασφάλειας. Για την Ελλάδα, που βασίζει την επιβίωσή της στο Διεθνές Δίκαιο και τις ισχυρές συμμαχίες, οι αποκαλύψεις από τη Νορβηγία και τη Βρετανία δεν είναι απλώς ειδήσεις από το εξωτερικό. Είναι καμπανάκι κινδύνου. Όταν οι θεσμοί στους οποίους προσφεύγουμε και οι σύμμαχοι στους οποίους βασιζόμαστε αποδεικνύονται ευάλωτοι ή εκβιάσιμοι, το έδαφος κάτω από τα πόδια μας τρέμει.

Η σήψη στην κορυφή των θεσμών

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι οι βίλα στην Καραϊβική, αλλά τα ονόματα. Ο Θόρμπιορν Γιάγκλαντ δεν είναι ένας τυχαίος πολιτικός. Ήταν Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου της Ευρώπης (2009-2019) – του θεσμού που υποτίθεται ότι προασπίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα στην ήπειρο. Σήμερα ερευνάται από τη νορβηγική αστυνομία για «σοβαρή διαφθορά» (ABC News).

Για την Ελλάδα, που συχνά προσφεύγει στους ευρωπαϊκούς θεσμούς για να βρει το δίκιο της απέναντι σε τουρκικές αυθαιρεσίες, το ερώτημα είναι αμείλικτο: Πόσο αξιόπιστες ήταν οι αποφάσεις ενός οργανισμού όταν ο επικεφαλής του σχεδίαζε διακοπές με έναν παιδεραστή, ενώ το όνομά του εμφανίζεται 2.262 φορές στα αρχεία; (Samfunn og Politikk). Η θεσμική ακεραιότητα δεν είναι πολυτέλεια, είναι το μόνο όπλο των μικρών κρατών.

Kompromat: Το όπλο του εκβιασμού

Στη Βρετανία, ο πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ κλυδωνίζεται επειδή διόρισε πρέσβη στις ΗΠΑ τον Πίτερ Μάντελσον, τον «καλύτερο φίλο» του Επστάιν, παρά τα ευρήματα των μυστικών υπηρεσιών (CBS News). Η Βρετανία είναι στρατηγικός εταίρος της Ελλάδας. Μια παραλυμένη βρετανική κυβέρνηση είναι ένας αδύναμος κρίκος στο ΝΑΤΟ.

Εδώ μπαίνει στην εξίσωση η γεωπολιτική βόμβα που έριξε ο Πολωνός πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ: Το δίκτυο Επστάιν πιθανότατα λειτουργούσε ως «honey trap» ξένων μυστικών υπηρεσιών (ρωσικών ή άλλων) για τη συλλογή ενοχοποιητικού υλικού (kompromat) (YouTube - Economic Times).

Αν αυτό ισχύει, τότε δυτικοί ηγέτες και διπλωμάτες μπορεί να λαμβάνουν αποφάσεις όχι με βάση το εθνικό συμφέρον, αλλά υπό τον φόβο αποκάλυψης. Για την Ελλάδα, που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του υβριδικού πολέμου, αυτός είναι ο απόλυτος εφιάλτης: Σύμμαχοι που σιωπούν ή διστάζουν σε κρίσιμες στιγμές, όχι από στρατηγική επιλογή, αλλά επειδή κάποιος κρατάει τα «κλειδιά» των μυστικών τους.

Μάθημα επιβίωσης

Το δίδαγμα για την Αθήνα είναι σαφές. Σε έναν κόσμο όπου ακόμη και οι «άριστοι» της ευρωπαϊκής ελίτ αποδεικνύονται συμβιβασμένοι, η Ελλάδα δεν μπορεί να επαφίεται τυφλά στην «αλληλεγγύη». Η ανάγκη για αυστηρό έλεγχο (vetting) στις διεθνείς επαφές των Ελλήνων αξιωματούχων και η ενίσχυση της στρατηγικής αυτονομίας είναι μονόδρομος. Όταν οι φίλοι σου είναι εκβιάσιμοι, είσαι μόνος σου.