30 χρόνια Ίμια: Πίσω από τους λεονταρισμούς, ο φόβος της δημοσκόπησης

Τρεις δεκαετίες μετά τη νύχτα που γκριζάρισε το Αιγαίο, η Βουλή θυμίζει ξανά πεδίο μάχης. Αλλά μην ξεγελιέστε από την ένταση των φωνών. Η σφοδρή σύγκρουση που παρακολουθούμε αυτές τις μέρες για το «ποιος είναι πιο πατριώτης» και το «ποιος παρέδωσε κυριαρχία» το 1996, δεν αφορά τα θαλάσσια σύνορα. Αφορά αποκλειστικά τα ποσοστά των επόμενων εκλογών.

Το timing της επίθεσης της κυβέρνησης στο ΠΑΣΟΚ για τους χειρισμούς Σημίτη δεν είναι τυχαίο. Η κοινοβουλευτική αριθμητική και οι κυλιόμενες μετρήσεις δείχνουν μια παγίωση της Χαριλάου Τρικούπη στη δεύτερη θέση, με τάσεις ανόδου που αρχίζουν να ανησυχούν το Μαξίμου.

Η στρατηγική είναι παλιά και δοκιμασμένη: η ΝΔ «ξεθάβει» το παρελθόν για να κολλήσει στη σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ τη «ρετσινιά» της εθνικής υποχωρητικότητας. Στόχος; Να φρενάρει τη διαρροή δυσαρεστημένων κεντρώων και δεξιών ψηφοφόρων προς τα εκεί. Όταν η συζήτηση φεύγει από την ακρίβεια και πάει στα εθνικά, η κυβέρνηση παίζει στο γήπεδό της.

Ωστόσο, μέσα σε αυτή την πολιτική βαβούρα, υπάρχει μια εκκωφαντική σιωπή για την ουσία.

Πρώτον, το ανθρώπινο δράμα που παραμένει θεσμικά αδικαίωτο. Ο βουλευτής Νίκος Βλαχάκος, αδελφός του πεσόντος κυβερνήτη, επιμένει ότι υπάρχουν «ντοκουμέντα» που ανατρέπουν τη θεωρία του ατυχήματος. Κι όμως, 30 χρόνια μετά, το ελληνικό κράτος αρνείται να αποχαρακτηρίσει πλήρως τον φάκελο της πτώσης του ελικοπτέρου. Η πολιτική ελίτ τσακώνεται για το ποιος φταίει για τα Ίμια, αλλά κανείς δεν τολμά να αγγίξει το «μαύρο κουτί» της τραγωδίας, συντηρώντας τα σενάρια συγκάλυψης (Greekreporter.com).

Δεύτερον, η στρατηγική γύμνια. Ενώ τα κόμματα αναλώνονται σε ιστορικές αναδρομές, λείπει οποιαδήποτε σοβαρή πρόταση για το σήμερα. Η σιωπηρή συμφωνία «no ships, no troops, no flags» παραμένει η de facto πραγματικότητα στο Αιγαίο (Greekreporter.com). Από την απέναντι πλευρά, η Τουρκία έχει μια ξεκάθαρη, ενιαία αφήγηση περί «Καρντάκ», την οποία τα ελεγχόμενα τουρκικά ΜΜΕ αναπαράγουν μονολιθικά (Jerusalem Post).

Το αποτέλεσμα; Η επέτειος των Ιμίων κατέληξε ένα βολικό εργαλείο εσωτερικής κατανάλωσης. Για το πολιτικό σύστημα, είναι μια ευκαιρία αναδιάταξης του εκλογικού χάρτη. Για τις οικογένειες των τριών αξιωματικών και για την στρατηγική θέση της χώρας, είναι απλώς άλλη μια χρονιά στασιμότητας.