Ρουλέτα 424.000 δολαρίων στα ναρκοθετημένα από το Ιράν Στενά του Ορμούζ

$424.000 την ημέρα. Αυτό πληρώνει η αγορά σε όποιον τολμά να περάσει ένα δεξαμενόπλοιο από τα Στενά του Ορμούζ αυτή τη στιγμή — και ανάμεσα στους πρώτους που τόλμησαν είναι ελληνόκτητα πλοία. Το Shenlong της Dynacom (Γιώργου Προκοπίου) έσβησε τον πομποδέκτη AIS για πέντε μέρες και πέρασε ανιχνεύτως, φορτωμένο με ένα εκατομμύριο βαρέλια σαουδαραβικό αργό (newsit.gr). Το Giacometti της Oceanbulk (Πέτρου Παππά) ακολούθησε ιρανικό «ασφαλή διάδρομο» κοντά στη νήσο Λαράκ, με ανοιχτό στίγμα και φορτίο τρόφιμα για το Ιράν (newsbeast.gr). Είτε με κλειστό πομποδέκτη είτε με ιρανική άδεια, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η Τεχεράνη ελέγχει τη ροή.

Ο λόγος που αυτός ο ναύλος σπάει κάθε ιστορικό ρεκόρ δεν είναι αφηρημένος. Είναι 5.000 νάρκες στον βυθό του Κόλπου — και η αδυναμία των ΗΠΑ να τις καθαρίσουν. Όπως αναλύαμε χθες, η Ουάσιγκτον απέσυρε τα ναρκαλιευτικά της πέντε μήνες πριν τον πόλεμο, αφήνοντας ολόκληρο το αμερικανικό ναυτικό χωρίς ικανότητα αντιμετώπισης ναρκών (To Brief). Με επτά μεγάλους ασφαλιστικούς οργανισμούς P&I να έχουν ακυρώσει από τις 5 Μαρτίου τα ασφάλιστρα πολέμου στον Κόλπο, κανένα πλοίο δεν βγαίνει χωρίς εφοπλιστή διατεθειμένο να πληρώσει μέχρι και $2 εκατομμύρια «τέλη διέλευσης» απευθείας στην Τεχεράνη. Η ιρανική κυριαρχία στα Στενά δεν είναι πια στρατιωτική με την κλασική έννοια — το ναυτικό τους έχει καταστραφεί. Είναι κάτι πιο αποτελεσματικό: ένα ναρκοπέδιο που μετατρέπει κάθε διέλευση σε ρωσική ρουλέτα, και ένα «τελωνείο» που εισπράττει για κάθε πλοίο που τολμάει να παίξει.

Ο απόλυτος στόχος — και η απόλυτη παγίδα

Πέρα από τα Στενά, η κυβέρνηση Τραμπ εξετάζει κάτι πολύ μεγαλύτερο: τον αποκλεισμό ή την κατάληψη της νήσου Χαργκ. Από εκεί περνά το 96% των ιρανικών εξαγωγών πετρελαίου — ο στόχος που θα γονατίσει οικονομικά την Τεχεράνη (Axios). Πηγή στον Λευκό Οίκο το διατύπωσε ωμά: «Να πάρουμε το νησί και μετά να τους έχουμε».

Το πρόβλημα είναι ότι το Χαργκ βρίσκεται σε απόσταση βολής από ιρανικό πυροβολικό. Πρώην αξιωματικός του αμερικανικού στρατού χαρακτήρισε μια αποβατική επιχείρηση εκεί «κάπου ανάμεσα σε αυτοκτονική αποστολή και αυτο-επιβαλλόμενη κρίση ομήρων» (Responsible Statecraft). Στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ, ο Σαντάμ βομβάρδιζε το νησί επανειλημμένα χωρίς να σταματήσει ποτέ τις εξαγωγές (Time). Οι ΗΠΑ έχουν ήδη χτυπήσει 90+ στρατιωτικούς στόχους στο Χαργκ αφήνοντας άθικτες τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις — αλλά ο βομβαρδισμός δεν είναι κατοχή.

Αν η Ουάσιγκτον κλιμακώσει στο Χαργκ, τα 178 ελληνόκτητα πλοία που παραμένουν εγκλωβισμένα στον Κόλπο θα βρεθούν στο επίκεντρο μιας ζώνης μάχης. Η Αθήνα τηρεί διπλή στάση: δημόσια αρνείται κάθε εμπλοκή, αλλά δεν εμποδίζει ούτε ρωτά πώς τα πλοία περνούν τα Στενά. Κάποια πληρώνουν, κάποια σβήνουν το στίγμα, κάποια φορτώνουν τρόφιμα για το ίδιο το καθεστώς που κρατά τα κλειδιά — και η κυβέρνηση κοιτάει αλλού. Την ίδια στιγμή, 1.300 Ιρανοί πολίτες έχουν σκοτωθεί και 3 εκατομμύρια εκτοπιστεί μέσα σε ολικό internet blackout από τις 8 Ιανουαρίου (UN News). Ο πιο ακριβός ναύλος στην ιστορία της ναυτιλίας μετριέται σε δολάρια. Το κόστος του πληρώνεται σε αίμα.