Ρωσικό μήνυμα με 32 πυραύλους και 450 drones πριν το ραντεβού στο Αμπού Ντάμπι

Η διπλωματία στο Αμπού Ντάμπι δεν γίνεται με στυλό, αλλά με πυραύλους. Μόλις 24 ώρες πριν ξεκινήσει ο δεύτερος γύρος των διαπραγματεύσεων (4 Φεβρουαρίου), η Μόσχα εξαπέλυσε 32 βαλλιστικούς πυραύλους και 450 drones εναντίον της Ουκρανίας. Αυτή είναι η στρατηγική «διαπραγμάτευση υπό πυρ» (fighting while talking): κάθε λέξη στο τραπέζι των συνομιλιών «ζυγίζεται» με την καταστροφή στο πεδίο.

Για την Αθήνα, το διακύβευμα σε αυτή την έρημο δεν είναι μόνο ανθρωπιστικό. Είναι υπαρξιακό. Αν η διεθνής κοινότητα αποδεχθεί μια συμφωνία όπου η Ρωσία κρατά εδάφη που κατέλαβε δια της βίας, δημιουργείται ένα θανάσιμο δεδικασμένο. Η Τουρκία, που παρακολουθεί στενά, βλέπει αν η «σκληρή ισχύς» παράγει πλέον διεθνές δίκαιο. Η πρόσφατη έκδοση τουρκικής NAVTEX χωρίς ημερομηνία λήξης δείχνει ότι η Άγκυρα τεστάρει ήδη τα όρια μιας νέας εποχής όπου η αμερικανική αποτροπή αμφισβητείται.

Real Estate και Πύραυλοι

Στο τραπέζι των ΗΑΕ, η αμερικανική αντιπροσωπεία υπό τον μεγιστάνα του real estate Steve Witkoff αντιμετωπίζει τον πόλεμο ως εμπορική συναλλαγή. Η κυβέρνηση Τραμπ βιάζεται για ένα «deal» εξόδου. Το πρόβλημα είναι η ασυμμετρία: Η Μόσχα εκμεταλλεύτηκε την αμερικανική πρόταση για «ενεργειακή εκεχειρία» μιας εβδομάδας όχι για να αποκλιμακώσει, αλλά για να στοκάρει οπλισμό για το επόμενο, μαζικότερο χτύπημα.

Η πραγματικότητα στο πεδίο είναι αμείλικτη. Η Ουκρανία έχει χάσει το 60% της ηλεκτροπαραγωγικής της ικανότητας (Warfist TV/Economist). Ο στόχος του Πούτιν δεν είναι πλέον μόνο η κατάκτηση εδαφών, αλλά να καταστήσει τη χώρα λειτουργικά νεκρή – μια «ακυβέρνητη ζώνη» που θα αναγκαστεί να συνθηκολογήσει λόγω ψύχους.

Η Μετατόπιση της Ισχύος

Η επιλογή του Αμπού Ντάμπι αντί της Γενεύης επιβεβαιώνει τη μετατόπιση του κέντρου βάρους. Τα Εμιράτα, έχοντας πετύχει την απελευθέρωση 4.641 αιχμαλώτων (UAE MoFA), παίζουν τον ρόλο του «έντιμου μεσολαβητή» που η Δύση δεν μπορεί πλέον να παίξει λόγω των κυρώσεων. Ο δρόμος προς τη Μόσχα δεν περνά πια από τις Βρυξέλλες, αλλά από τον Κόλπο.

Το ερώτημα που πλανάται πάνω από τις συνομιλίες είναι αν η Δύση θα πιέσει το Κίεβο για μια «ειρήνη τύπου Μονάχου» – παραχώρηση εδαφών με αντάλλαγμα ασαφείς υποσχέσεις ασφαλείας. Ένα τέτοιο σενάριο θα έστελνε το μήνυμα σε κάθε αναθεωρητική δύναμη –από τη Ρωσία μέχρι την γειτονιά μας– ότι τα σύνορα είναι ρευστά, αρκεί να έχεις τη δύναμη να τα αλλάξεις.