Πρώτο κόμμα με 27,2% οι αναποφάσιστοι: Καταλληλότερος πρωθυπουργός ο «κανένας»

Πάνω από ένας στους τέσσερις πολίτες δεν ξέρει τι θα ψηφίσει, δεν θέλει να ψηφίσει, ή θα ρίξει λευκό. Η δημοσκόπηση Metron Analysis Φεβρουαρίου 2026 καταγράφει 27,2% «γκρίζα ζώνη» (News247), ποσοστό μεγαλύτερο από τη δύναμη οποιουδήποτε κόμματος εκτός της ΝΔ. Σε έναν μήνα, η αδιευκρίνιστη ψήφος αυξήθηκε 5,5 μονάδες (από 21,7%) (Protothema), ενώ πέφτουν ταυτόχρονα η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, η Πλεύση Ελευθερίας και η Ελληνική Λύση. Τα χαμένα ποσοστά δεν πηγαίνουν πουθενά. Εξατμίζονται.

Η αριθμητική του παράδοξου

Η ΝΔ πέφτει στο 21,4% στην πρόθεση ψήφου, αλλά «ανεβαίνει» στο 29,4% στην εκτίμηση (iefimerida). Η διαφορά 8 μονάδων δεν είναι τυχαία: το μοντέλο υποθέτει ότι οι αναποφάσιστοι θα καταλήξουν εκεί που κατέληξαν ιστορικά, δηλαδή στο κυβερνών κόμμα. Η κυβέρνηση, μέσω του υφυπουργού Κοντογεώργη, μιλά για «κοινό 38-40% που ζητά σταθερότητα». Η ίδια δημοσκόπηση όμως δείχνει 62% να ζητά πολιτική αλλαγή, 70% αρνητική αξιολόγηση κυβέρνησης, και 52% να δηλώνει ότι ζούσε καλύτερα το 2019 (Protothema). Τα νούμερα αυτά δεν τα αναφέρει το Μαξίμου.

Η σύγκριση με το 2019 πατάει σε πορτοφόλια: η κυβέρνηση μιλά για 563.000 νέες θέσεις εργασίας και ανεργία στο 7,5% (newgreektv), αλλά τα ελληνικά νοικοκυριά κατέγραψαν αρνητική αποταμίευση -2,5% το 2024 — τελευταία θέση στην ΕΕ. Περισσότερες δουλειές, λιγότερα λεφτά στην άκρη. Η απόσταση ανάμεσα στο μακροοικονομικό αφήγημα και στην καθημερινότητα εξηγεί γιατί το 52% νοσταλγεί εποχή που η χώρα είχε χειρότερους δείκτες.

Όλοι θέλουν τη γκρίζα ζώνη, κανείς δεν τη μαζεύει

Η δυνητική ψήφος για κόμμα Καρυστιανού έπεσε από 16% σε 13%, οι θετικές γνώμες από 50% σε 38% (Protothema). Ο Τσίπρας προετοιμάζει ανακοίνωση τον Μάιο με δυνητική ψήφο 9%. Ο Σαμαράς σκέφτεται «ανταρτοπόλεμο» αντί κόμματος, με μόλις 3% πρόθεση. Κανείς δεν μοιάζει ικανός να απορροφήσει τη δυσαρέσκεια. Ιστορικά, παρόμοια ποσοστά αναποφάσιστων (2012, 2015) εξαφάνισαν ιστορικά κόμματα και ανέδειξαν νέες δυνάμεις (HuffPost). Τότε όμως υπήρχε ο ΣΥΡΙΖΑ ως αποδέκτης της οργής. Σήμερα, στην ερώτηση «ποιος είναι ο καταλληλότερος πρωθυπουργός», πρώτη απάντηση είναι «κανένας» (To Brief).

Το πολιτικό σύστημα έχει παγιδευτεί στον εαυτό του. Η πλειοψηφία θέλει αλλαγή αλλά δεν εμπιστεύεται κανέναν, η κυβέρνηση κερδίζει επειδή οι άλλοι μικραίνουν, και η μεγαλύτερη παράταξη της χώρας παραμένει αυτή που δεν έχει όνομα.