Πρώτη φορά από το 1972: ΗΠΑ και Ρωσία χωρίς «φρένα» στο 90% των πυρηνικών

Στις 5 Φεβρουαρίου 2026, ο κόσμος εισήλθε σε αχαρτογράφητα νερά. Για πρώτη φορά από το 1972, οι ΗΠΑ και η Ρωσία —που κατέχουν αθροιστικά το 90% των πυρηνικών όπλων παγκοσμίως— δεν δεσμεύονται από καμία συνθήκη ελέγχου εξοπλισμών. Η λήξη της New START δεν είναι μια τυπική διπλωματική αποτυχία· είναι η αφαίρεση των φρένων από την παγκόσμια πυρηνική μηχανή.

Η Ουάσιγκτον αρνήθηκε την παράταση, προβάλλοντας ως επιχείρημα την ανάγκη συμμετοχής της Κίνας. Πρόκειται για κλασική κίνηση αντιπερισπασμού. Το Πεκίνο διαθέτει περίπου 600 κεφαλές έναντι των 5.000+ που έχει η καθεμία από τις δύο υπερδυνάμεις (FAS). Η αμερικανική απαίτηση για τριμερή συμφωνία είναι προσχηματική: ο πραγματικός στόχος είναι η απελευθέρωση των ΗΠΑ από τους περιορισμούς, ώστε να αντιμετωπίσουν το "δύσκολο δίδυμο" Ρωσίας-Κίνας ταυτόχρονα, επενδύοντας σε νέα συστήματα χωρίς οροφές.

Το άμεσο κόστος δεν είναι ακόμα η παραγωγή νέων πυραύλων, αλλά η "τυφλότητα". Χάνονται οι 18 ετήσιες επιιτόπιες επιθεωρήσεις και η ανταλλαγή δεδομένων που επέτρεπαν σε κάθε πλευρά να γνωρίζει ακριβώς τι έχει ο αντίπαλος. Χωρίς διαφάνεια, οι στρατηγοί στην Ουάσιγκτον και τη Μόσχα θα σχεδιάζουν πλέον βάσει του "χειρότερου σεναρίου". Η Ρωσία μπορεί άμεσα να προχωρήσει σε "uploading" —να φορτώσει δηλαδή αδρανείς κεφαλές σε υπάρχοντες πυραύλους— διπλασιάζοντας την ισχύ της μέσα σε λίγους μήνες (Reuters).

Για την Ευρώπη και την Ελλάδα, η εξέλιξη είναι δομικά επικίνδυνη. Η γηραιά ήπειρος βασίζεται στην αμερικανική "πυρηνική ομπρέλα", η οποία όμως υπό την προεδρία Τραμπ δείχνει διάτρητη. Η Ρωσία διαθέτει ήδη συντριπτικό πλεονέκτημα στα τακτικά πυρηνικά όπλα (όπως οι πύραυλοι Iskander και Kalibr), τα οποία απειλούν άμεσα ευρωπαϊκούς στόχους. Χωρίς το στρατηγικό πλαίσιο της New START, η Μόσχα έχει "ελεύθερα χέρια" να χρησιμοποιήσει την πυρηνική της ισχύ ως εργαλείο εκβιασμού, γνωρίζοντας ότι η ευρωπαϊκή απάντηση (Γαλλία, Βρετανία) είναι αριθμητικά ανεπαρκής (GeoEurope).

Η κούρσα εξοπλισμών που ξεκινά δεν θα μετρηθεί μόνο σε κεφαλές, αλλά σε τρισεκατομμύρια δολάρια και σε δευτερόλεπτα χρόνου αντίδρασης. Σε μια εποχή υβριδικών απειλών, η επιστροφή στην πυρηνική αναρχία —αλλά με τρεις παίκτες αντί για δύο— είναι ο ορισμός της στρατηγικής αστάθειας.