Προφυλακιστέος ο ιδιοκτήτης της Βιολάντα Κ. Τζιωρτζιώτης: Η «οικονομία» 30.000€ που έφερε τον θάνατο

Η απόφαση για την προσωρινή κράτηση του ιδιοκτήτη της βιομηχανίας Βιολάντα, Κωνσταντίνου Τζιωρτζιώτη, αποτελεί θεσμική τομή. Στην ελληνική δικαστική πραγματικότητα, όπου τα εργατικά δυστυχήματα –ακόμα και τα πολύνεκρα– σπάνια οδηγούν τους ιδιοκτήτες στη φυλακή πριν τη δίκη, η εξέλιξη αυτή σηματοδοτεί αλλαγή δόγματος: το «ατύχημα» αντιμετωπίζεται πλέον ως προδιαγεγραμμένο έγκλημα.

Γιατί τώρα; Η απάντηση κρύβεται στη λέξη-κλειδί του κατηγορητηρίου: ενδεχόμενος δόλος. Η Εισαγγελέας Ευτυχία Μελετοπούλου και ο ανακριτής δεν είδαν αμέλεια, αλλά συνειδητή αποδοχή του κινδύνου στον βωμό του κέρδους (Protagon).

Η αριθμητική της τραγωδίας

Πίσω από τις νομικές ορολογίες, τα στοιχεία είναι συντριπτικά και συγκεκριμένα. Το πόρισμα της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (ΔΑΕΕ) αποκαλύπτει μια σειρά από επιλογές που μετέτρεψαν το εργοστάσιο σε ωρολογιακή βόμβα:

• 30.000 ευρώ: Αυτό ήταν το κόστος της επισκευής που πρότεινε ιδιώτης μηχανικός για τα δίκτυα αερίου. Η προσφορά απορρίφθηκε ως «ακριβή» (in.gr).
• 5 μήνες: Τόσο καιρό οι εργαζόμενοι ανέφεραν έντονη οσμή αερίου, χωρίς να ληφθούν μέτρα.
• 5,4 μέτρα: Η απόσταση των δεξαμενών από τα όρια, αντί για τα νόμιμα 7,5 μέτρα.

Η δικαιοσύνη έκρινε ότι ο ιδιοκτήτης γνώριζε τον κίνδυνο και επέλεξε να μην τον αποτρέψει. Η σιωπή του κατά την απολογία –δικαίωμά του νομικά, αλλά βαρύ σημειολογικά– δεν ανέτρεψε την εικόνα της απόλυτης αδιαφορίας (Reporter.gr).

Τέλος στην «ασυλία» της αμέλειας;

Ιστορικά, υποθέσεις όπως η Μάνδρα ή το δυστύχημα στις Σέρρες κατέληγαν σε ποινές «χάδι» ή πολυετείς καθυστερήσεις. Η υπόθεση της Βιολάντας δημιουργεί ένα νέο δεδικασμένο. Η αναβάθμιση της κατηγορίας σε κακούργημα με ενδεχόμενο δόλο σημαίνει ότι η δικαιοσύνη παύει να δέχεται το «δεν το ήξερα» ως ελαφρυντικό, όταν υπάρχουν αποδείξεις τεχνικών προειδοποιήσεων.

Πολιτικά, η κυβέρνηση προσπαθεί να προτάξει τους αυξημένους ελέγχους του 2025, όμως το γεγονός ότι μια βιομηχανία λειτουργούσε με «αόρατες» δεξαμενές και εικονικές αυτοψίες εκθέτει σοβαρά κενά στον ελεγκτικό μηχανισμό.

Το μήνυμα προς την αγορά είναι σαφές: Η εξοικονόμηση πόρων σε ζητήματα ασφαλείας δεν είναι πλέον επιχειρηματικό ρίσκο, αλλά εισιτήριο για τον Κορυδαλλό. Μένει να φανεί αν αυτή η αυστηρότητα θα αντέξει μέχρι την τελική δίκη, που αναμένεται σε 2-3 χρόνια.