Ο πρόεδρος Τραμπ απορρίπτει την ιρανική πρόταση: Το πετρέλαιο στα 111 δολάρια

17 Μαΐου. Σε δεκατρείς ημέρες λήγουν ταυτόχρονα δύο εκεχειρίες, του Λιβάνου και του Στενού του Ορμούζ. Την ίδια εβδομάδα, η Γερουσιαστής Lisa Murkowski ετοιμάζεται να καταθέσει ψήφισμα που θα δένει τα χέρια του Τραμπ απέναντι στο Ιράν, αφαιρώντας από τον Λευκό Οίκο την ευχέρεια μονομερούς στρατιωτικής δράσης. Τρεις μηχανισμοί κρίσης συγκλίνουν στην ίδια ημερομηνία, και το αμερικανικό «όχι» στο ιρανικό 14σήμειο σχέδιο, στις 3 Μαΐου, αφαιρεί την τελευταία διπλωματική ασφαλιστική δικλείδα (To Brief).

Το αδιέξοδο είναι πρόβλημα αλληλουχίας, όχι ουσίας. Η Τεχεράνη ζητά πρώτα άρση του ναυτικού αποκλεισμού, αποζημιώσεις και αποχώρηση αμερικανικών δυνάμεων εντός 30 ημερών, και μετά συζήτηση για 15ετές πάγωμα εμπλουτισμού στο 3,6%. Η Ουάσιγκτον απαιτεί την αντίστροφη σειρά: αποπυρηνικοποίηση πρώτα. Ο Τραμπ το διατύπωσε στο Axios χωρίς διπλωματικές περιφράσεις: «ο αποκλεισμός είναι αποτελεσματικότερος από τους βομβαρδισμούς» (India Today). Οι Φρουροί της Επανάστασης απάντησαν με δική τους φόρμουλα: «αδύνατη επιχείρηση ή κακή συμφωνία» (Newsmax).

Πίσω από τη ρητορική, οι μηχανές δουλεύουν. Σε 24 ώρες, το Ισραήλ παρέλαβε 6.500 τόνους αμερικανικού στρατιωτικού εξοπλισμού στα λιμάνια Ασντόντ και Χάιφα. Ο ΥΠΑΜ Κατζ προειδοποίησε ότι «σύντομα θα απαιτηθεί δράση ξανά» (Fox News). Ο Νετανιάχου ανακοίνωσε στρατιωτική επέκταση 119 δισ. δολαρίων.

Αυτή η πολεμική προετοιμασία έχει ήδη τιμολογηθεί στα ελληνικά διυλιστήρια. Με τον Ορμούζ de facto κλειστό, το Brent σκαρφάλωσε στα 111 δολάρια το βαρέλι, εβδομαδιαία άνοδος 5,5% και επίπεδα ρεκόρ τετραετίας (Ethnos). Στις αντλίες, η αμόλυβδη έφτασε τα 2,058 ευρώ/λίτρο, με νέες αυξήσεις χονδρικής 8 λεπτών μέσα σε δέκα μέρες. Αν αρθεί η κρατική επιδότηση των 20 λεπτών στο πετρέλαιο κίνησης, το κόστος μεταφέρεται ακέραιο στον καταναλωτή. Το ρεύμα κρατά μέχρι τον Ιούνιο χάρη στις ΑΠΕ. Από το καλοκαίρι, ο ολλανδικός κόμβος TTF αναμένεται στα 70 ευρώ/MWh αν ο Ορμούζ παραμείνει σφραγισμένος.

Η Αθήνα τηρεί σιωπή απέναντι στο 14σήμειο σχέδιο. Η σιωπή δεν είναι αμηχανία, είναι θέση: η Σούδα φιλοξενεί ήδη τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα που ετοιμάζονται για δεύτερο γύρο, ενώ η Ευρώπη είναι θεσμικά ανίσχυρη να προσφέρει εναλλακτική. Κάθε δήλωση υπέρ της διπλωματικής λύσης διαβάζεται στην Ουάσιγκτον ως αμφισβήτηση της στρατιωτικής επιλογής που έχει ήδη δρομολογηθεί.

Η 17η Μαΐου δεν είναι ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι η μέρα που οι 6.500 τόνοι στην Ασντόντ και τα τρία αεροπλανοφόρα στη Μέση Ανατολή θα πάρουν μπρος, εκτός αν κάποιος υποχωρήσει πρώτος. Κανείς δεν δείχνει διατεθειμένος.