Πώς τα 170 δισ. του Τραμπ στην ICE πιέζουν ασφυκτικά την ελληνική διπλωματία

Η εσωτερική ασφάλεια των ΗΠΑ μετατρέπεται σε παράγοντα διεθνούς αστάθειας. Η στρατιωτικοποίηση της μεταναστευτικής πολιτικής από τη διακυβέρνηση Τραμπ δεν αφορά πλέον μόνο τα σύνορα του Μεξικού· δημιουργεί ένα ρήγμα στις διατλαντικές σχέσεις που πιέζει την Ευρώπη και φέρνει την ελληνική διπλωματία μπροστά σε άβολα διλήμματα.

Η βιομηχανία των απελάσεων

Πίσω από τη ρητορική περί "νόμου και τάξης", έχει στηθεί ένας γιγαντιαίος μηχανισμός επιβολής. Το νομοσχέδιο OBBBA διοχετεύει $170 δισ. στην ICE για την επόμενη τετραετία, μετατρέποντας την υπηρεσία σε έναν από τους πιο καλά χρηματοδοτημένους οργανισμούς ασφαλείας στον κόσμο (Council on Foreign Relations).

Τα αποτελέσματα είναι μετρήσιμα και σκληρά: ο αριθμός των παιδιών υπό κράτηση έχει αυξηθεί κατά 600%, φτάνοντας κατά μέσο όρο τα 170 παιδιά την ημέρα, έναντι μόλις 25 επί Μπάιντεν (The Marshall Project). Ωστόσο, το σημείο καμπής δεν ήταν οι αριθμοί, αλλά το αίμα. Οι θάνατοι δύο Αμερικανών πολιτών, της Renée Good και του Alex Pretti, από πυρά ομοσπονδιακών πρακτόρων στη Μινεάπολη μέσα σε 17 ημέρες, μετέτρεψαν την επιβολή του νόμου σε πεδίο μάχης, ρίχνοντας τη δημοτικότητα της πολιτικής στο 39% (The Guardian).

Το ευρωπαϊκό μέτωπο και η ελληνική θέση

Η Ευρώπη αντιδρά σπασμωδικά. Η απόφαση του δημάρχου του Μιλάνου να χαρακτηρίσει την ICE ανεπιθύμητη ενόψει των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων (Notus) δείχνει ότι το ζήτημα έχει ξεφύγει από τα διπλωματικά στεγανά.

Για την Ελλάδα, η κατάσταση είναι περίπλοκη. Η Αθήνα βασίζει την εξωτερική της πολιτική στην τήρηση του Διεθνούς Δικαίου —ένα επιχείρημα που χρησιμοποιεί κατά πάγια τακτική έναντι της Τουρκίας. Όταν ο βασικός στρατηγικός εταίρος, οι ΗΠΑ, κατηγορείται από τον ΟΗΕ για "σοβαρές παραβιάσεις δικαιωμάτων" (UN News), το ελληνικό διπλωματικό αφήγημα αποδυναμώνεται.

Η κυβέρνηση ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί. Από τη μία, η ενεργειακή συνεργασία (σχήμα 3+1) και η γεωστρατηγική αναβάθμιση της Σούδας και της Αλεξανδρούπολης απαιτούν άριστες σχέσεις με την Ουάσιγκτον. Από την άλλη, η ευρωπαϊκή ταυτότητα και η εσωτερική πολιτική σκηνή —με το νομοσχέδιο Πλεύρη να προκαλεί ήδη αντιδράσεις (In.gr)— δεν επιτρέπουν την πλήρη ταύτιση με τις πρακτικές Τραμπ.

Το ερώτημα για την Αθήνα είναι σαφές: Πόσο καιρό μπορεί να διαχωρίζει τη "στρατηγική συνεργασία" από την "αξιακή απόκλιση", όταν η βία στις αμερικανικές πόλεις γίνεται πρωτοσέλιδο στην Ευρώπη;