Πολιτική παράλυση στο Λονδίνο: Το σκάνδαλο Έπσταϊν «παγώνει» τον αμυντικό χάρτη της Αθήνας

Στις 30 Ιανουαρίου 2026, η Αθήνα και το Λονδίνο πανηγύριζαν την υπογραφή του Ετήσιου Οδικού Χάρτη για την άμυνα, μια συμφωνία που η ελληνική πλευρά έβλεπε ως κρίσιμο αντίβαρο στην τουρκική επιθετικότητα (gdpeads.mod.mil.gr). Λιγότερο από δύο εβδομάδες μετά, η βρετανική κυβέρνηση βρίσκεται σε κατάσταση επιχειρησιακής παράλυσης.

Το σκάνδαλο με τον διορισμό του Peter Mandelson ως πρεσβευτή στις ΗΠΑ, παρά τις γνωστές σχέσεις του με τον Jeffrey Epstein, δεν είναι απλώς ένα θέμα ηθικής τάξης. Είναι η θρυαλλίδα που τίναξε στον αέρα την κυβερνητική μηχανή του Keir Starmer, αφήνοντας έναν από τους ισχυρότερους στρατούς του ΝΑΤΟ ακέφαλο πολιτικά.

Όταν ο σύμμαχος καθίσταται ανενεργός

Για την Ελλάδα, το πρόβλημα είναι υλικό και άμεσο. Μια κυβέρνηση που αιμορραγεί στελέχη —με τον προσωπάρχη Morgan McSweeney να παραιτείται στις 9 Φεβρουαρίου— δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις (straitstimes.com).

Η Βρετανία αντιμετωπίζει ήδη ένα χρηματοδοτικό κενό £28 δισεκατομμυρίων στον αμυντικό της προϋπολογισμό για την επόμενη τετραετία (ainvest.com). Σε συνθήκες πολιτικού χάους, η δυνατότητα του Λονδίνου να καλύψει αυτό το κενό ή να προχωρήσει σε κοινές αμυντικές πρωτοβουλίες στην Ανατολική Μεσόγειο μηδενίζεται. Ένας σύμμαχος που παλεύει για την πολιτική του επιβίωση δεν έχει χρόνο για την ασφάλεια του Αιγαίου.

Η στροφή της Αθήνας

Η ελληνική διπλωματία, διαβλέποντας το κενό ισχύος, αναγκάζεται να διαφοροποιήσει άμεσα το χαρτοφυλάκιο ασφαλείας της. Δεν είναι τυχαίο ότι η Αθήνα «τρέχει» τώρα την ανανέωση της στρατηγικής σχέσης με τη Γαλλία (greekreporter.com) και εμβαθύνει την τριμερή με το Ισραήλ και την Κύπρο (israfan.com).

Το Λονδίνο, παραδοσιακά μια δύναμη που λειτουργούσε ως γέφυρα με τις ΗΠΑ, έχει χάσει την αξιοπιστία του. Με τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν κατάρρευση των Εργατικών και το κόμμα Reform UK να καλπάζει στο 30-31%, η Βρετανία εισέρχεται σε μακρά περίοδο εσωστρέφειας.

Το μάθημα για την ελληνική εξωτερική πολιτική είναι σκληρό αλλά σαφές: οι υπογραφές στα μνημόνια συνεργασίας έχουν αξία μόνο όσο οι κυβερνήσεις που τα υπογράφουν παραμένουν λειτουργικές. Όταν το Λονδίνο παραλύει, η Αθήνα πρέπει να έχει ήδη έτοιμο το επόμενο στήριγμα.