Russia Intensifies Winter Campaign with Massive Strikes on Ukrainian Energy Grid

Το νέο κύμα μαζικών ρωσικών πληγμάτων κατά της ουκρανικής ενεργειακής υποδομής μέσα στον Ιανουάριο του 2026 δείχνει πού έχει μεταφερθεί το «κέντρο βάρους» του πολέμου: από την κατάληψη εδάφους στην αποδιοργάνωση των συστημάτων ζωής ενός κράτους—ηλεκτρισμός, θέρμανση, ύδρευση, μεταφορές, νοσοκομεία. Όταν η θερμοκρασία πέφτει σε διψήφια αρνητικά και μια μητρόπολη μένει χωρίς θέρμανση, το όπλο δεν είναι απλώς ο πύραυλος· είναι ο χρόνος και η φθορά.

Η εικόνα από το Κίεβο είναι ενδεικτική. Ο ουκρανικός πάροχος DTEK ανέφερε ότι πάνω από 335.000 καταναλωτές έχασαν ηλεκτροδότηση, ενώ η επίθεση προκάλεσε ευρύτερες έκτακτες διακοπές και αποκαταστάσεις «με το σταγονόμετρο». (https://www.streetinsider.com/Reuters/Zelenskiy%2Burges%2BUS%2Bpressure%2Bon%2BPutin%2Bafter%2Bstrikes%2Bplunge%2BKyiv%2Binto%2Bcold/25863031.html?utm_source=openai) Παράλληλα, ο δήμαρχος Βιτάλι Κλίτσκο μίλησε για 5.635 πολυκατοικίες χωρίς θέρμανση και εκτίμησε ότι περίπου 600.000 άνθρωποι έφυγαν από την πρωτεύουσα μέσα στον Ιανουάριο—αριθμός που είναι σημαντικός ως πολιτικό σήμα, αλλά παραμένει δύσκολος να επαληθευτεί ανεξάρτητα ως καταγεγραμμένη ροή. (https://www.straitstimes.com/world/europe/mayor-tells-afp-600000-fled-kyiv-this-month-after-russian-energy-strikes//?utm_source=openai)

Στο ίδιο 24ωρο, η Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας (IAEA—ο διεθνής οργανισμός του ΟΗΕ για την πυρηνική ασφάλεια) κατέγραψε ότι το Τσερνόμπιλ έχασε την εξωτερική τροφοδοσία ηλεκτρικού ρεύματος (“off-site power”), γεγονός που ανεβάζει τον κίνδυνο ατυχήματος σε πυρηνικούς χώρους όταν οι εφεδρικές γεννήτριες (diesel) γίνονται η τελευταία γραμμή άμυνας. (https://interfax.com/newsroom/top-stories/115713/)

---

Τι χτυπιέται όταν λέμε «ενεργειακό δίκτυο»

Ο όρος “energy grid” (ενεργειακό δίκτυο) δεν σημαίνει ένα πράγμα. Περιλαμβάνει:

• Παραγωγή (ηλεκτροπαραγωγικοί σταθμοί: θερμικοί, υδροηλεκτρικοί, πυρηνικοί).
• Μεταφορά (γραμμές υψηλής τάσης και κομβικοί υποσταθμοί).
• Διανομή (τοπικά δίκτυα που πάνε σε γειτονιές, εργοστάσια, νοσοκομεία).
• Κρίσιμα εξαρτήματα όπως μετασχηματιστές (transformers) που είναι δύσκολο να αντικατασταθούν γρήγορα.
• Δίκτυα θέρμανσης πόλεων (district heating): η θέρμανση δεν είναι «σόμπα σε κάθε σπίτι», είναι κεντρικό σύστημα που χρειάζεται ρεύμα και εγκαταστάσεις.

Το αποτέλεσμα είναι ότι ένα χτύπημα σε υποσταθμούς και κόμβους μεταφοράς μπορεί να φαίνεται «τεχνικό», αλλά στην πράξη μετατρέπεται σε ανθρωπιστικό σοκ. Σε ενημερώσεις προς τα Ηνωμένα Έθνη καταγράφηκαν επιπτώσεις που άφησαν πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους χωρίς νερό ή θέρμανση σε πληγείσες περιοχές, κάτι που δείχνει την κλίμακα πίεσης στο κοινωνικό σώμα. (https://dppa.un.org/en/mtg-sc-10087-usg-dicarlo-12-jan-2026)

---

Η στρατηγική λογική της Μόσχας: φθορά, μετακινήσεις, διαπραγματευτικό βάρος

Η Ρωσία παρουσιάζει τα πλήγματα ως «αντίποινα» και ως χτυπήματα σε υποδομές που στηρίζουν το ουκρανικό στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα (VPK—ρωσικός όρος για το στρατιωτικοβιομηχανικό πλέγμα). Η ουσία, όμως, στη γλώσσα της ισχύος, είναι τριπλή:

1. Αποστράγγιση της ουκρανικής αεράμυνας (air defence): αναγκάζεις τον αντίπαλο να καίει πολύτιμους αναχαιτιστές (interceptors) για να σώσει πόλεις και υποδομές.
2. Πίεση στον πληθυσμό μέσω χειμώνα: όταν πέφτει η θέρμανση, η παραμονή σε μεγάλες πόλεις γίνεται επιχειρησιακό πρόβλημα.
3. Επιβάρυνση της δυτικής πολιτικής συνοχής: κάθε νύχτα μαζικών επιθέσεων μεταφράζεται σε ανάγκες χρηματοδότησης, παραγωγής όπλων, πολιτικές αποφάσεις και—τελικά—κόπωση.

Ο αριθμός των φορέων επίθεσης που αναφέρθηκε σε ένα από τα μεγάλα κύματα (εκατοντάδες drones και δεκάδες πύραυλοι) δείχνει στρατηγική κορεσμού (saturation): στέλνεις πολλά και ταυτόχρονα ώστε κάποια να περάσουν ακόμη κι αν η άμυνα λειτουργεί. (https://apnews.com/article/cc5f4542e0a5d3c05b948d4e0c64984f)

---

Η αεράμυνα ως «μαύρη τρύπα» πόρων

Η Ουκρανία λέει ότι μόνο ένα βράδυ αναχαίτισης κόστισε περίπου €80 εκατ. σε πυραύλους αεράμυνας. (https://apnews.com/article/cc5f4542e0a5d3c05b948d4e0c64984f?utm_source=openai) Αυτός ο αριθμός έχει σημασία γιατί περιγράφει έναν μηχανισμό φθοράς που δεν είναι θεωρητικός.

Για να γίνει κατανοητό «από το μηδέν»:

• Αναχαιτιστής είναι ο πύραυλος που εκτοξεύεις για να καταρρίψεις τον εισερχόμενο πύραυλο/drone.
• Συστήματα όπως το Patriot (αμερικανικό) χρησιμοποιούν αναχαιτιστές υψηλού κόστους. Εκτιμήσεις που χρησιμοποιούνται ευρέως σε αναλύσεις κόστους μιλούν για εκατομμύρια δολάρια ανά βλήμα σε κατηγορίες όπως PAC‑3, ενώ και άλλοι αναχαιτιστές (π.χ. AMRAAM) είναι επίσης ακριβοί. (https://www.missiledefenseadvocacy.org/missile-defense-systems-2/missile-defense-systems/missile-interceptors-by-cost/?utm_source=openai)

Ο κορεσμός έχει λοιπόν διπλή απόδοση για τον επιτιθέμενο:

• Στατιστική απόδοση (κάποια χτυπούν).
• Οικονομική απόδοση (ο αμυνόμενος πληρώνει δυσανάλογα για να κρατήσει τα φώτα αναμμένα).

Αυτό εξηγεί γιατί αναλυτές μιλούν για «πόλεμο βιομηχανικής βάσης»: η έκβαση δεν κρίνεται μόνο στα χαρακώματα, αλλά και στις γραμμές παραγωγής πυραύλων, ανταλλακτικών, ραντάρ, μετασχηματιστών. (https://www.atlanticcouncil.org/in-depth-research-reports/report/first-we-will-defend-the-homeland-the-case-for-homeland-missile-defense?utm_source=openai)

---

Ο πυρηνικός παράγοντας: το Τσερνόμπιλ ως εργαλείο πίεσης (χωρίς να χρειάζεται χτύπημα στον αντιδραστήρα)

Η IAEA κατέγραψε απώλεια της off‑site power στο Τσερνόμπιλ. (https://interfax.com/newsroom/top-stories/115713/) Off‑site power σημαίνει το εξωτερικό ηλεκτρικό ρεύμα από το δίκτυο που τροφοδοτεί κρίσιμα συστήματα ασφαλείας. Όταν αυτό χαθεί, η εγκατάσταση βασίζεται σε εφεδρικές γεννήτριες diesel. Αν η κατάσταση παραταθεί, μεγαλώνει ο κίνδυνος τεχνικών αστοχιών, ειδικά σε συνθήκες πολέμου όπου η πρόσβαση, η συντήρηση και ο ανεφοδιασμός καυσίμων είναι αβέβαιοι.

Αυτό είναι «πυρηνικός κίνδυνος» χωρίς άμεση επίθεση σε αντιδραστήρα: αρκεί να χτυπηθούν οι υποσταθμοί και οι γραμμές τροφοδοσίας που στηρίζουν την ασφάλεια. Η IAEA παρακολουθεί και ενημερώνει, αλλά δεν διαθέτει μηχανισμό επιβολής στρατιωτικής προστασίας—η ισχύς της είναι τεχνική και διπλωματική, όχι καταναγκαστική. (https://www.world-nuclear-news.org/articles/iaea-talking-to-both-sides-as-zaporizhzhia-power-loss-continues?utm_source=openai)

Σε επίπεδο διεθνούς δικαίου, εγκαταστάσεις που ενέχουν κίνδυνο μαζικής απελευθέρωσης επικίνδυνων δυνάμεων θεωρούνται ιδιαίτερα προστατευτέες. Το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο (IHL—οι κανόνες πολέμου) αντιμετωπίζει τέτοιους στόχους ως εξαιρετικά ευαίσθητους, με αυξημένες υποχρεώσεις αποφυγής κινδύνου για αμάχους. (https://www.icrc.org/en/document/how-ihl-applies-to-conflict-nuclear-power-plants?utm_source=openai)

---

Η ευρωατλαντική εξίσωση: ενότητα, παραγωγή, πολιτικό κόστος

Ο Ουκρανός πρόεδρος συνδέει ανοιχτά την επιβίωση της χώρας με την ενότητα «Ευρώπης και Αμερικής». (https://apnews.com/article/cc5f4542e0a5d3c05b948d4e0c64984f?utm_source=openai) Εδώ βρίσκεται η γεωπολιτική καρδιά της υπόθεσης: η Ουκρανία λειτουργεί ως πεδίο όπου δοκιμάζεται η αξιοπιστία της Δύσης ως συμμαχικού συστήματος.

Για τον μέσο Ευρωπαίο, αυτό φαίνεται «μακριά». Για τις κυβερνήσεις, είναι πολύ συγκεκριμένο:

• Πόσα συστήματα αεράμυνας παραδίδονται.
• Πόσοι αναχαιτιστές μπορούν να αγοραστούν/παραχθούν.
• Ποιος πληρώνει (προϋπολογισμοί, κοινοτική χρηματοδότηση, διμερή πακέτα).
• Πόσο αντέχουν οι κοινωνίες σε υψηλές τιμές ενέργειας.

Η πολιτική οικονομία της ενέργειας έχει θεσμικό σκέλος: η ΕΕ έχει νομικά εργαλεία για κοινές αγορές φυσικού αερίου και μηχανισμούς συντονισμού/αλληλεγγύης σε κρίσεις. (https://eur-lex.europa.eu/eli/reg/2022/2576/2023-12-31/eng?utm_source=openai) Αυτά δεν είναι «μαγικά κουμπιά», αλλά μειώνουν τον κατακερματισμό και το bidding war μεταξύ κρατών-μελών όταν η αγορά σφίγγει.

---

Ποιος κερδίζει μόχλευση και ποιος τη χάνει

Η ισχύς εδώ δεν μετριέται μόνο σε εδάφη. Μετριέται σε ικανότητα επιβολής κόστους και σε έλεγχο ρυθμού (tempo).

Η Ρωσία κερδίζει μόχλευση όταν:

• υποχρεώνει την Ουκρανία να δαπανά πολύτιμους αναχαιτιστές με ρυθμούς που δυσκολεύουν την αναπλήρωση, άρα αυξάνει η πιθανότητα «τρυπών» στην αεράμυνα μελλοντικά (https://www.atlanticcouncil.org/in-depth-research-reports/report/first-we-will-defend-the-homeland-the-case-for-homeland-missile-defense?utm_source=openai),
• προκαλεί μετακινήσεις πληθυσμού (ακόμη και ως αίσθηση ανασφάλειας) που πιέζουν την ουκρανική οικονομία και διοίκηση (https://www.straitstimes.com/world/europe/mayor-tells-afp-600000-fled-kyiv-this-month-after-russian-energy-strikes//?utm_source=openai),
• δημιουργεί «πυρηνική ανησυχία» μέσω διακοπών τροφοδοσίας σε ευαίσθητες εγκαταστάσεις, ανεβάζοντας τον διεθνή συναγερμό χωρίς να περνά απαραίτητα το κατώφλι μιας άμεσης πυρηνικής επίθεσης (https://www.world-nuclear-news.org/articles/iaea-talking-to-both-sides-as-zaporizhzhia-power-loss-continues?utm_source=openai).

Η Ουκρανία κερδίζει μόχλευση όταν:

• κρατά τη λειτουργικότητα του κράτους (ρεύμα/θέρμανση/νερό) αρκετά ώστε να μην σπάσει η κοινωνική αντοχή,
• πείθει ότι η δυτική βοήθεια «πιάνει τόπο» επιχειρησιακά,
• μετατρέπει την ανάγκη σε σταθερές δομές στήριξης (αντιαεροπορική ομπρέλα, επισκευές, αποκεντρωμένη παραγωγή ρεύματος).

Η Δύση (ΗΠΑ–ΕΕ) κερδίζει ισχύ όταν:

• αποδεικνύει ότι μπορεί να στηρίξει έναν πόλεμο μεγάλης διάρκειας χωρίς να καταρρεύσει πολιτικά,
• ανεβάζει ρυθμούς παραγωγής αμυντικών συστημάτων και κρίσιμων υποδομών, μειώνοντας το «πλεονέκτημα φθοράς» της Μόσχας. (https://www.atlanticcouncil.org/in-depth-research-reports/report/first-we-will-defend-the-homeland-the-case-for-homeland-missile-defense?utm_source=openai)

Χάνει ισχύ όταν:

• επιτρέπει εσωτερικούς πολιτικούς κύκλους να υπονομεύσουν τη συνέχεια της βοήθειας,
• αντιμετωπίζει νέα ενεργειακή ανασφάλεια που ξαναρίχνει την Ευρώπη σε κρίση κόστους ζωής.

---

Η ελληνική διάσταση: τιμές, ασφάλεια, ρόλος «κόμβου»

Η Ελλάδα δεν είναι θεατής, ακόμη κι αν δεν φαίνεται στην πρώτη ανάγνωση. Η επίδραση έρχεται από τρεις διαδρομές: αγορές ενέργειας, υποδομές/διαμετακόμιση, διπλωματικό κεφάλαιο.

1) Πώς μπορεί να περάσει το σοκ στις τιμές στην Ελλάδα

Η ευρωπαϊκή τιμή φυσικού αερίου συχνά «διαβάζεται» μέσω του δείκτη TTF (Title Transfer Facility—ολλανδικός κόμβος/benchmark τιμών). Όταν αυξάνεται η αβεβαιότητα στην ευρωπαϊκή ενεργειακή ασφάλεια, ενσωματώνεται risk premium στην τιμή του αερίου και αυτό περνά στην ηλεκτρική ενέργεια μέσω του μηχανισμού της οριακής τιμολόγησης (merit order—η ακριβότερη μονάδα που χρειάζεται για να καλυφθεί η ζήτηση ορίζει τη χονδρική τιμή). (https://www.ecb.europa.eu/press/projections/html/ecb.projections202506_eurosystemstaff~16a68fbaf4.en.html?utm_source=openai)

Με απλά λόγια: ακριβότερο αέριο → συχνά ακριβότερο ρεύμα → πιέσεις σε νοικοκυριά/επιχειρήσεις → πολιτική ανάγκη για επιδοτήσεις ή άλλες παρεμβάσεις. Η ΕΚΤ παρακολουθεί συστηματικά την επίδραση της ενέργειας στον πληθωρισμό (HICP—εναρμονισμένος δείκτης τιμών καταναλωτή στην ΕΕ), επειδή τέτοια σοκ περνούν στο κόστος ζωής. (https://www.ecb.europa.eu/press/economic-bulletin/html/eb202502.en.html?utm_source=openai)

2) Η «κάνουλα» της Αλεξανδρούπολης και το βαλκανικό πέρασμα

Η Ελλάδα έχει πλέον ενεργό ρόλο ως πύλη LNG (Liquefied Natural Gas—υγροποιημένο φυσικό αέριο που μεταφέρεται με πλοία). Το FSRU Αλεξανδρούπολης (Floating Storage and Regasification Unit—πλωτή μονάδα αποθήκευσης και αεριοποίησης LNG) αναφέρεται με ονομαστική δυναμικότητα περίπου 5,5 δισ. κυβικά μέτρα/έτος (bcm/y). (https://www.blackridgeresearch.com/project-profiles/latest-details-fsru-alexandroupolis-project-gastrade-greece?utm_source=openai)

Η αξία του δεν είναι μόνο ελληνική. Συνδέεται με την ιδέα του «Κάθετου Διαδρόμου» (Vertical Corridor): ροές από Ελλάδα προς Βουλγαρία και βορειότερα, ώστε η Νοτιοανατολική Ευρώπη να μην εξαρτάται από μία πηγή/διαδρομή. Οι δυνατότητες προς βορρά ενισχύονται και από έργα συμπίεσης στο ελληνικό σύστημα: ο ΔΕΣΦΑ (DESFA—ο Διαχειριστής Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου) έχει αναφέρει ότι η εξαγωγική δυνατότητα προς Βορρά μπορεί να φτάσει έως 8,5 bcm ετησίως με τις νέες υποδομές. (https://www.desfa.gr/en/desfa-inaugurated-the-komotini-compressor-station-a-strategic-milestone-for-greece-and-regional-energy-security/?utm_source=openai)

Ο κρίσιμος αγωγός προς Βουλγαρία είναι ο IGB (Interconnector Greece–Bulgaria—διασυνδετήριος αγωγός Ελλάδας–Βουλγαρίας), με δυναμικότητα της τάξης 3–3,3 bcm/έτος και δυνατότητα επέκτασης προς ~5 bcm/έτος με πρόσθετη συμπίεση, σύμφωνα με αναλύσεις αγοράς. (https://www.spglobal.com/commodity-insights/en/news-research/latest-news/natural-gas/080724-greece-bulgaria-gas-link-operator-to-press-on-with-expansion-to-5-bcmyear?utm_source=openai)

Στην πράξη, η «βοήθεια» προς Βαλκάνια/Ουκρανία μέσω αερίου περνά από δημοπρασίες δυναμικότητας (capacity auctions—δηλαδή ποιος κλείνει χώρο στον αγωγό και πότε), εμπορικές συμφωνίες και τη διαθεσιμότητα φορτίων LNG. Η λειτουργία αυτών των ροών και των σχετικών προϊόντων/κρατήσεων έχει ήδη μπει στο καθημερινό τεχνικό λεξιλόγιο της περιοχής. (https://logistics.maritimeprofessional.com/natural-gas-pipeline/2025/04/14/bulgartransgaz-bulgaria-will-increase-its-capacity-to-import-gas-to-greece-by-50-in-the-next-year?utm_source=openai)

3) Τι μπορεί να κάνει η Αθήνα μέσα στην ΕΕ χωρίς να «καεί» δημοσιονομικά

Η Ελλάδα έχει περιθώριο κινήσεων κυρίως όταν:

• αξιοποιεί τους κανόνες της ΕΕ για κοινές αγορές και συντονισμό, ώστε να μοιράζεται το κόστος και να μειώνει το ρίσκο ανταγωνισμού τιμών εντός ΕΕ (https://eur-lex.europa.eu/eli/reg/2022/2576/2023-12-31/eng?utm_source=openai),
• λειτουργεί ως «διαδρομή» και όχι ως «χορηγός»: διευκολύνει ροές (infrastructure diplomacy) περισσότερο απ’ όσο αναλαμβάνει απευθείας επιδοτήσεις για τρίτους,
• επενδύει σε αξιοπιστία κόμβου—δηλαδή λειτουργική διαθεσιμότητα, ταχύτητα, προβλεψιμότητα.

---

Η διάσταση της κλιμάκωσης: από τα λιμάνια στα πλοία, από το ρεύμα στην εφοδιαστική

Τα ενεργειακά πλήγματα δεν είναι απομονωμένα από την ευρύτερη εφοδιαστική (logistics). Σε ενημέρωση προς τον ΟΗΕ αναφέρθηκαν και πλήγματα που αφορούν ναυτιλιακές/λιμενικές δραστηριότητες στην περιοχή της Οδησσού, με χτυπήματα σε πλοία. (https://dppa.un.org/en/mtg-sc-10087-usg-dicarlo-12-jan-2026) Αυτό έχει σημασία και για την Ελλάδα επειδή η ελληνική ναυτιλία—ως παγκόσμιος μεταφορέας φορτίων ενέργειας και εμπορευμάτων—είναι εξαιρετικά εκτεθειμένη σε ασφάλιστρα κινδύνου, αλλαγές δρομολογίων και αστάθεια στη Μαύρη Θάλασσα, ακόμη κι όταν δεν εμπλέκεται άμεσα κρατικά.

---

Τι να παρακολουθούμε τις επόμενες εβδομάδες (τα «κόκκινα σημάδια»)

1. Ρυθμός επιθέσεων vs ρυθμός επισκευών: αν οι επιθέσεις επαναλαμβάνονται γρηγορότερα απ’ ό,τι επισκευάζονται μετασχηματιστές/υποσταθμοί, η Ουκρανία μπαίνει σε σπιράλ υποβάθμισης.
2. Αποθέματα αναχαιτιστών: το οικονομικό στοιχείο (€80 εκατ. σε μια νύχτα) δείχνει ότι το πρόβλημα είναι και λογιστικό/βιομηχανικό. (https://apnews.com/article/cc5f4542e0a5d3c05b948d4e0c64984f?utm_source=openai)
3. Νέα επεισόδια απώλειας off‑site power σε πυρηνικούς χώρους: κάθε τέτοιο συμβάν αυξάνει το «στρατηγικό άγχος» της Ευρώπης και ανεβάζει το κόστος ρίσκου. (https://www.world-nuclear-news.org/articles/iaea-talking-to-both-sides-as-zaporizhzhia-power-loss-continues?utm_source=openai)
4. Αντίδραση αγορών: η μεταβλητότητα στο TTF και η μετάδοση στο ρεύμα θα φανούν γρήγορα, ειδικά αν συμπέσουν με ψυχρά κύματα και υψηλή ζήτηση. (https://www.ecb.europa.eu/press/projections/html/ecb.projections202506_eurosystemstaff~16a68fbaf4.en.html?utm_source=openai)

---

Συμπέρασμα: ένας πόλεμος που κρίνεται στο αν ανάβει ο διακόπτης

Η ρωσική χειμερινή εκστρατεία κατά του ουκρανικού δικτύου ενέργειας δεν είναι «παράπλευρο» επεισόδιο. Είναι στρατηγική επιλογή που παράγει ισχύ με τρεις τρόπους: επιβάλλει κόστος, μετακινεί πληθυσμούς, δοκιμάζει συμμαχίες. Ταυτόχρονα, η Ουκρανία και οι υποστηρικτές της μετατρέπουν την άμυνα από καθαρά στρατιωτικό ζήτημα σε ζήτημα ανθεκτικότητας κράτους: σκληρυμένες υποδομές, εφεδρείες, εισαγωγές, βιομηχανική κλιμάκωση.

Για την Ελλάδα, η υπόθεση «γράφει» σε δύο επίπεδα: στο πορτοφόλι (τιμές ενέργειας και πληθωρισμός) και στον χάρτη (ρόλος υποδομών όπως η Αλεξανδρούπολη και ο IGB). Η χώρα κερδίζει γεωπολιτικό βάρος όταν λειτουργεί ως αξιόπιστος κόμβος ροής και αλληλεγγύης, μέσα σε ευρωπαϊκούς κανόνες που μοιράζουν το κόστος. (https://www.blackridgeresearch.com/project-profiles/latest-details-fsru-alexandroupolis-project-gastrade-greece?utm_source=openai) (https://eur-lex.europa.eu/eli/reg/2022/2576/2023-12-31/eng?utm_source=openai)

Ο χειμώνας, τελικά, μετατρέπει την ενέργεια σε πεδίο μάχης. Και σε αυτό το πεδίο, το «ποιος κερδίζει» μετριέται με κάτι πολύ απλό: πόσες ώρες την ημέρα έχει ρεύμα και θέρμανση μια πρωτεύουσα υπό πυρά. (https://www.streetinsider.com/Reuters/Zelenskiy%2Burges%2BUS%2Bpressure%2Bon%2BPutin%2Bafter%2Bstrikes%2Bplunge%2BKyiv%2Binto%2Bcold/25863031.html?utm_source=openai)