Πόλεμος στο Ιράν: Ο Τραμπ βομβαρδίζει ανεμπόδιστος, η Ελλάδα πολεμάει χωρίς Βουλή

Με ψήφους 47-53, η αμερικανική Γερουσία απέρριψε στις 4 Μαρτίου το ψήφισμα που θα περιόριζε την εξουσία του Τραμπ να συνεχίσει τον βομβαρδισμό του Ιράν χωρίς έγκριση του Κογκρέσου (Washington Times). Μόνο ένας Ρεπουμπλικάνος, ο Rand Paul, ψήφισε υπέρ. Ο Δημοκρατικός John Fetterman ψήφισε κατά (Axios). Η Operation Epic Fury — ήδη ο εκτενέστερος αμερικανικός βομβαρδισμός στη Μέση Ανατολή εδώ και δεκαετίες — συνεχίζεται πλέον με ρητή κοινοβουλευτική ανοχή.

Η στιγμή που συμπύκνωσε τη θεσμική αυτή αποτυχία δεν ήταν η ψηφοφορία. Ήταν αυτό που συνέβη λίγα λεπτά νωρίτερα: ο Mike Prysner, βετεράνος πεζοναύτης του Ιράκ, φώναξε «Stop bombing Iran» από τα θεωρεία και ο γερουσιαστής Markwayne Mullin (Ρεπ., Οκλαχόμα) βοήθησε προσωπικά την αστυνομία του Καπιτωλίου να τον σύρει έξω — σπάζοντάς του τον βραχίονα (The Intercept). Ένας εκλεγμένος αξιωματούχος ασκεί σωματική βία σε πολίτη που αντιτίθεται σε πόλεμο — και η αίθουσα συνεχίζει κανονικά τη ψηφοφορία.

Το War Powers Resolution του 1973 — ο νόμος που υποτίθεται ότι θα ανάγκαζε τους προέδρους να ζητούν έγκριση πριν βομβαρδίσουν — δεν έχει λειτουργήσει ποτέ. Από τον Truman στην Κορέα μέχρι τον Obama στη Λιβύη, κανένα Κογκρέσο δεν έχει χρησιμοποιήσει τον νόμο επιτυχώς για να σταματήσει στρατιωτική επιχείρηση (Economic Times). Η ψηφοφορία της 4ης Μαρτίου δεν δημιούργησε κάτι νέο — επιβεβαίωσε ότι ο πόλεμος στο Ιράν είναι πόλεμος ενός ανδρός.

Αυτό αφορά άμεσα την Ελλάδα, γιατί η Αθήνα κάνει ακριβώς το ίδιο. Η χώρα βρίσκεται ήδη στην πρώτη γραμμή αυτού του πολέμου — με φρεγάτες, Patriot, F-16 Viper και ενεργοποίηση του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος — ενώ η Σούδα λειτουργεί ως ορμητήριο της αμερικανικής επιχείρησης. Για όλα αυτά, η ελληνική Βουλή δεν έχει ψηφίσει τίποτα. Το Άρθρο 36 του Συντάγματος, που απαιτεί κοινοβουλευτική έγκριση για αποστολή δυνάμεων, δεν το ζητά κανείς — ούτε η αντιπολίτευση.

Ο παραλληλισμός είναι ωμός: στην Ουάσιγκτον, ένας βετεράνος σέρνεται έξω από τη Γερουσία επειδή ζήτησε λογοδοσία. Στην Αθήνα, κανείς δεν χρειάζεται καν να φωνάξει — η σιωπή είναι ομόφωνη. Στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, τα κοινοβούλια δεν ελέγχουν τον πόλεμο. Τον νομιμοποιούν εκ των υστέρων ή τον αγνοούν.

Η διαφορά είναι στο ρίσκο. Η Ελλάδα κερδίζει αξιοπιστία ως ανατολική άγκυρα του ΝΑΤΟ, ιδίως ενώ η Τουρκία αρνήθηκε εναέριο χώρο και καταδίκασε την επιχείρηση. Αλλά μια εκτελεστική εξουσία που στέλνει φρεγάτες σε πραγματικό πόλεμο χωρίς πολιτική κάλυψη από τη Βουλή αναλαμβάνει μόνη της το σύνολο του ρίσκου: αν υπάρξουν απώλειες ή αντίποινα — όπως το drone Shahed που ήδη χτύπησε αεροδιάδρομο στο Ακρωτήρι, λίγα εκατοντάδες χιλιόμετρα από τα ελληνικά Patriot στην Κάρπαθο — η ευθύνη θα βαρύνει αποκλειστικά όσους αποφάσισαν χωρίς να ρωτήσουν.