Πόλεμος στο Ιράν: Η Ευρώπη παραλύει, τα κράτη παζαρεύουν με τις ΗΠΑ

Δύο εβδομάδες πολέμου στο Ιράν, πυρηνικό υλικό εκτός ελέγχου (To Brief), ασφαλιστικές εταιρείες που κλείνουν τον Ορμούζ πριν από τον στόλο (To Brief) — και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει εκδώσει ούτε μία κοινή δήλωση με επιχειρησιακό περιεχόμενο. Η Ύπατη Εκπρόσωπος Κάγια Κάλλας ζήτησε «μέγιστη αυτοσυγκράτηση» εξ ονόματος των 27 (EEAS) — φράση που δεν ονομάζει τον εισβολέα, δεν προτείνει διαμεσολάβηση, δεν απειλεί κυρώσεις. Την ίδια στιγμή, κάθε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα διαπραγματεύεται απευθείας με την Ουάσινγκτον.

Η ρωγμή τρέχει μέσα από τον γαλλογερμανικό άξονα. Ο Μακρόν καταδίκασε τα αμερικανοϊσραηλινά πλήγματα ως «εκτός πλαισίου διεθνούς δικαίου» (Anadolu Agency), αλλά ανέπτυξε το αεροπλανοφόρο Charles de Gaulle και υπέγραψε τη δήλωση Ε3 (Βρετανία-Γαλλία-Γερμανία) για «αμυντική δράση κατά ιρανικών πυραύλων στην πηγή τους» (CounterPunch). Ο Μερτς, δίπλα του, διέλυσε κάθε ψευδαίσθηση δικαιικής ευαισθησίας: «δεν είναι η στιγμή να κάνουμε μαθήματα στους συμμάχους μας» (Bundesregierung). Παραχώρησε βάσεις logistics, αρνήθηκε επιθετική συμμετοχή — και μαζί υπέγραψαν γαλλογερμανική συμφωνία πυρηνικής αποτροπής (Élysée), σαν να ετοιμάζονται για μια Ευρώπη χωρίς αμερικανική ομπρέλα ενώ ακόμα στέκονται κάτω από αυτήν. Η γαλλική θέση δεν είναι αντίφαση, είναι η ευρωπαϊκή πραγματικότητα σε πραγματικό χρόνο.

Η Ισπανία πλήρωσε τον λογαριασμό αυτής της πραγματικότητας. Ο Σάντσεθ αρνήθηκε τις βάσεις Ρότα και Μορόν (La Moncloa) και ο Τραμπ απάντησε με απειλή ολικού εμπάργκο (Los Angeles Times). Η Τουρκία έκλεισε το Ιντσιρλίκ, η Σαουδική Αραβία τον εναέριο χώρο της — καμία δεν αντιμετώπισε τέτοια απειλή (To Brief). Η επιλεκτική τιμωρία είναι μήνυμα: οι σύμμαχοι χωρίς διαπραγματευτικό βάρος πληρώνουν, οι υπόλοιποι παζαρεύουν.

Η Αθήνα, όπως και το Βερολίνο, προσπέρασε τις Βρυξέλλες και επέλεξε απευθείας διμερή ευθυγράμμιση με τις αποφάσεις του Πενταγώνου (Atlantic Council). Αυτό είναι και το πραγματικό δίδαγμα δύο εβδομάδων πολέμου: η ΕΕ δεν αποτυγχάνει επειδή δεν μπορεί να συμφωνήσει. Αποτυγχάνει επειδή κάθε κράτος-μέλος αποφασίζει μόνο του αν θα υπακούσει ή θα αντισταθεί στην Ουάσινγκτον — και κανένα δεν βρίσκει λόγο να ρωτήσει τις Βρυξέλλες.