Ζωή Κωνσταντοπούλου: Όταν η πλειοψηφία αποφασίζει ποιος (δεν) θα μιλάει

Η παραπομπή της Ζωής Κωνσταντοπούλου στην Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής δεν είναι απλώς άλλο ένα επεισόδιο στο σίριαλ των εντάσεων εντός του Κοινοβουλίου. Είναι η στιγμή που η κοινοβουλευτική αριθμητική μετατρέπεται σε πειθαρχικό εργαλείο. Στην ουσία, η κυβερνητική πλειοψηφία καλείται να δικάσει την αντιπολίτευση για τον τρόπο που ασκεί τον έλεγχο.

Το περιστατικό στην Εξεταστική Επιτροπή, όπου η ΝΔ κατηγόρησε την κα Κωνσταντοπούλου για «παρεμπόδιση της διαδικασίας» και «bullying», ανοίγει μια πολύ σοβαρή συζήτηση για τα όρια του κοινοβουλευτικού ελέγχου.

Η αριθμητική της σιωπής

Για να καταλάβει κανείς τι συμβαίνει, πρέπει να κοιτάξει τη «μηχανή» πίσω από την απόφαση. Η Επιτροπή Δεοντολογίας δεν είναι ένα ανεξάρτητο δικαστήριο. Η σύνθεσή της καθρεφτίζει τους συσχετισμούς της Βουλής. Με απλά λόγια: η Νέα Δημοκρατία έχει την πλειοψηφία και στην Επιτροπή που θα κρίνει την υπόθεση.

Εδώ βρίσκεται η δομική αντίφαση του συστήματός μας. Όταν ένας βουλευτής της αντιπολίτευσης «στριμώχνει» την εκτελεστική εξουσία σε μια Εξεταστική Επιτροπή, η ίδια η κυβερνητική πλειοψηφία έχει τη δύναμη να αποφασίσει αν η πίεση αυτή ξεπέρασε τα όρια. Το «cui bono» (ποιος ωφελείται) είναι ξεκάθαρο: η κυβέρνηση κερδίζει ησυχία και ροή διαδικασιών χωρίς διακοπές, αλλά ο θεσμικός έλεγχος αποδυναμώνεται.

Το δίλημμα της αντιπολίτευσης

Η υπόθεση δημιουργεί ένα ενδιαφέρον πολιτικό παράδοξο για τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ. Από τη μία, η τακτική της Ζωής Κωνσταντοπούλου συχνά μονοπωλεί το ενδιαφέρον, επισκιάζοντας τις δικές τους παρεμβάσεις. Από την άλλη, αν δεν την στηρίξουν, νομιμοποιούν μια διαδικασία όπου η πλειοψηφία μπορεί να βάζει «φίμωμα» σε όποιον ενοχλεί.

Αν η Επιτροπή προχωρήσει σε κυρώσεις –που μπορεί να φτάσουν μέχρι και την αφαίρεση του δικαιώματος λόγου– δημιουργείται δεδικασμένο. Σήμερα είναι η Ζωή Κωνσταντοπούλου με το εκρηκτικό ταμπεραμέντο. Αύριο, ποιος θα ορίσει τι θεωρείται «αντικοινοβουλευτική συμπεριφορά» και τι «σκληρός έλεγχος»;

Το ερώτημα που μένει στον πολίτη δεν είναι αν συμπαθεί ή όχι το στυλ της κας Κωνσταντοπούλου. Είναι αν εμπιστεύεται την εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία να ορίζει μόνη της την ένταση της φωνής που την ελέγχει.