Το «παράδοξο Κόβεσι» και η μάχη των 180 ψήφων για το Άρθρο 86

Είναι η απόλυτη πολιτική ειρωνεία: Η κυβέρνηση που μόλις πριν λίγους μήνες χρησιμοποίησε το Άρθρο 86 ως «ασπίδα» για να μπλοκάρει έρευνες σε υπουργούς της, τώρα εμφανίζεται ως ο σημαιοφόρος της κατάργησής του.

Πίσω από τις διακηρύξεις για «τολμηρές μεταρρυθμίσεις», εξελίσσεται μια παρτίδα σκάκι με διακύβευμα τον έλεγχο της επόμενης μέρας. Το ΠΑΣΟΚ αρνείται τη συναίνεση, όχι επειδή αγαπάει την ατιμωρησία, αλλά επειδή βλέπει μια θεσμική παγίδα.

Το «Παράδοξο Κόβεσι»

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος το περιέγραψε εύστοχα: «Είναι σαν να λέει ένας δολοφόνος ότι οδηγήθηκε στον φόνο επειδή ο Ποινικός Κώδικας δεν ήταν αρκετά αυστηρός» (Zougla).

Η πραγματικότητα είναι συγκεκριμένη. Η Ευρωπαία Εισαγγελέας Λάουρα Κόβεσι ζήτησε αλλαγή του νόμου επειδή «σκόνταψε» πάνω του σε δύο καυτές υποθέσεις:

1. Στα Τέμπη, όπου η κυβερνητική πλειοψηφία απέφυγε την πλήρη προκαταρκτική εξέταση για τον Κώστα Καραμανλή.
2. Στον ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου η έρευνα για κονδύλια 2,9 εκατ. ευρώ που αφορούσε τους Μάκη Βορίδη και Λευτέρη Αυγενάκη μπλοκαρίστηκε από τη Βουλή (Agrotypos).

Τώρα, υπό την πίεση των Βρυξελλών, η κυβέρνηση θέλει να αλλάξει τον νόμο που η ίδια εκμεταλλεύτηκε.

Το Σχέδιο Φλωρίδη και η «Παγίδα»

Ο Υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης προσανατολίζεται σε ένα «Δικαστικό Συμβούλιο» με πλειοψηφία δικαστών που θα φιλτράρει τις υποθέσεις πριν φτάσουν στη Βουλή, αφαιρώντας το «πολιτικό φρένο» (Newsit).

Ακούγεται ιδανικό; Εδώ κρύβεται η αριθμητική της εξουσίας. Η ΝΔ ζητά από το ΠΑΣΟΚ να ψηφίσει τώρα την αναθεώρηση ώστε να συγκεντρωθούν 180 ψήφοι. Αν συμβεί αυτό, η επόμενη Βουλή (που θα αποφασίσει το ακριβές περιεχόμενο της αλλαγής) θα χρειάζεται μόλις 151 ψήφους.

Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι αν η ΝΔ κερδίσει τις επόμενες εκλογές έστω και οριακά, θα μπορεί να γράψει το νέο άρθρο 86 μόνη της, χωρίς καμία διαβούλευση.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, αρνούμενος τη «λευκή επιταγή», ουσιαστικά λέει: «Όχι 180 τώρα. Ας ψηφίσουμε με 151 τώρα, ώστε η επόμενη Βουλή να αναγκαστεί να βρει 180». Με αυτόν τον τρόπο, κανένα κόμμα δεν θα μπορεί να αλλάξει το Σύνταγμα μονομερώς στο μέλλον.

Η σύγκρουση, λοιπόν, δεν είναι για την ηθική, αλλά για το ποιος θα κρατάει το στυλό όταν γραφτούν οι νέοι κανόνες του παιχνιδιού.