Η παραδοχή Παπαστεργίου για τη Βιολάντα και η πενθήμερη σιωπή του Μαξίμου

Πέντε γυναίκες νεκρές στα συντρίμμια ενός εργοστασίου που λειτουργούσε με «τυφλά» σημεία επί χρόνια. Πίσω από την τραγωδία στα Τρίκαλα, όμως, δεν κρύβεται απλώς η αμέλεια ενός εργοδότη, αλλά η κατάρρευση του ελεγκτικού μηχανισμού και μια πολιτική βόμβα που το Μαξίμου προσπάθησε να απασφαλίσει σιωπηλά επί πέντε ημέρες.

Η σιωπή του Μαξίμου και η υπογραφή Παπαστεργίου

Το όνομα του Δημήτρη Παπαστεργίου δεν βρέθηκε τυχαία στο επίκεντρο. Ο νυν υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης παραδέχθηκε τελικά ότι το 2007, ως μηχανικός, υπέγραψε τις αρχικές μελέτες πυροπροστασίας της μονάδας (Dnews).

Το πολιτικό ζήτημα εδώ δεν είναι αν ο υπουργός φέρει ποινική ευθύνη για μια έκρηξη 19 χρόνια μετά – αυτό είναι δουλειά της Δικαιοσύνης. Το μείζον πολιτικό θέμα είναι η διαχείριση της πληροφορίας. Το Μαξίμου γνώριζε την εμπλοκή από την πρώτη στιγμή, αλλά επέλεξε τη σιωπή μέχρι να διαρρεύσει το θέμα. Αυτή η αμυντική στάση τροφοδοτεί την καχυποψία για το πώς η τοπική εξουσία και η επιχειρηματικότητα συχνά λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία στην ελληνική περιφέρεια, με τις άδειες να δίνονται και τους ελέγχους να «χαλαρώνουν».

Το κράτος που «ξεχνά» να μετρήσει τους νεκρούς

Ενώ η κυβέρνηση μιλά για «τυμβωρυχία» και επιχειρεί να ταυτίσει την κριτική με λαϊκισμό τύπου Τεμπών, οι αριθμοί λένε μια άλλη, τρομακτική ιστορία. Το 2025 έκλεισε με 201 νεκρούς εργαζόμενους σύμφωνα με τα στοιχεία της ΟΣΕΤΕΕ, την ώρα που η επίσημη ΕΛΣΤΑΤ καταγράφει μόλις 51 για το 2023 (To Vima).

Γιατί αυτό το τεράστιο χάσμα; Επειδή το επίσημο κράτος μετράει μόνο ό,τι το βολεύει. Ανασφάλιστοι, αγρότες και μετανάστες συχνά είναι αόρατοι στις στατιστικές. Η Ελλάδα καταγράφει διπλάσιο ποσοστό θανάσιμων ατυχημάτων από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, αλλά συμπεριφέρεται θεσμικά σαν να είναι όλα υπό έλεγχο.

Το χρονικό της προαναγγελθείσας τραγωδίας

Η Βιολάντα δεν ήταν μια «κακιά στιγμή». Η Περιφέρεια Θεσσαλίας είχε εντοπίσει παραβάσεις ήδη από το 2020 (ERTnews). Κι όμως, το εργοστάσιο συνέχισε να λειτουργεί, να επεκτείνεται και να βραβεύεται. Το αδήλωτο υπόγειο με τις φιάλες προπανίου ήταν μια ωρολογιακή βόμβα που οι ελεγκτικοί μηχανισμοί είτε αγνοούσαν είτε «έκαναν τα στραβά μάτια» μπροστά σε έναν ισχυρό τοπικό εργοδότη.

Το διακύβευμα τώρα ξεπερνά την τιμωρία του ιδιοκτήτη. Το ερώτημα είναι αν το κράτος θα συνεχίσει να λειτουργεί ως τροχονόμος συμφερόντων, αφήνοντας την ασφάλεια των εργαζομένων στην τύχη και στην «ατομική ευθύνη». Όσο η Επιθεώρηση Εργασίας παραμένει υποστελεχωμένη και οι έλεγχοι γίνονται κατόπιν εορτής, η επόμενη Βιολάντα είναι απλώς θέμα χρόνου.