Οπλισμένο ουκρανικό drone στη Λευκάδα: Μυστήριο 2.000 μιλίων που εκθέτει την κυβέρνηση

Το οπλισμένο MAGURA V5 που εντοπίστηκε σε σπηλιά του Ακρωτηρίου Δουκάτο, η εξουδετέρωση των 100 κιλών εκρηκτικών στο Πλατυγιάλι Αστακού, η διπλωματική παραδοχή του Κιέβου και η δήλωση Δένδια από το 6ο Προσυνέδριο της ΝΔ ότι το σκάφος «αλιεύτηκε έξω από τα ελληνικά χωρικά ύδατα» έχουν ήδη καταγραφεί (To Brief, To Brief). Αυτό που μένει ανοιχτό είναι το πώς ένα ουκρανικό drone βρέθηκε 2.000 ναυτικά μίλια μακριά από τα λιμάνια του.

Η αριθμητική της εμβέλειας

Από την Οδησσό μέχρι το Ιόνιο μεσολαβούν περίπου 2.000 ναυτικά μίλια και ένας κλειστός Βόσπορος. Η μέγιστη επιχειρησιακή εμβέλεια του Magura V5 αγγίζει τα 450 ναυτικά μίλια (Newsbomb). Ένα σκάφος αυτής της κλάσης δεν διασχίζει αυτόνομα τέτοια απόσταση. Χρειάζεται «μητρικό πλοίο» που το μεταφέρει κοντά στον στόχο, ή εκτόξευση από βάση σε πιο κοντινή ακτή.

Η πιο κοντινή ακτή που ταιριάζει στο προφίλ είναι η Δυτική Λιβύη. Εκεί ουκρανικές δυνάμεις συνυπάρχουν με τουρκικές βάσεις στη Misrata και τη Zawiya, και από εκείνες τις ακτές πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο η επίθεση στο LNG tanker Arctic Metagaz, ένα από τα πρώτα τέτοια χτυπήματα μακριά από τη Μαύρη Θάλασσα.

Η γαλλική συμφωνία και ο σκιώδης στόλος

Δύο εβδομάδες πριν τη Λευκάδα, η Αθήνα υπέγραψε με το Παρίσι αμυντική συμφωνία που περιλαμβάνει ρητά την «αναχαίτιση δραστηριοτήτων του ρωσικού σκιώδους στόλου» στην Ανατολική Μεσόγειο (Newsbomb). Ο φυσικός στόχος ενός Magura στο Ιόνιο είναι ακριβώς αυτά τα ρωσικά τάνκερ που η συμφωνία βάζει στο στόχαστρο. Η ευθυγράμμιση συμφερόντων είναι προφανής. Ο συντονισμός όχι.

Γιατί η κυβέρνηση σιωπά

Η σιωπή του Μαξίμου έχει υπόβαθρο. Τον Νοέμβριο, η Αθήνα αρνήθηκε στο Κίεβο ρήτρα veto στη χρήση των MAGURA που πρόκειται να συμπαραχθούν στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά εναντίον τουρκικών δυνάμεων (European Conservative). Η εμφάνιση τώρα των ίδιων drones σε ελληνική σπηλιά, χωρίς προειδοποίηση, αναδεικνύει το κενό εκείνης της άρνησης. Η Ελλάδα παραχωρεί την παραγωγή χωρίς να έχει λόγο στη χρήση.

Το Ιόνιο μετατρέπεται σε πεδίο επιχειρήσεων που η Αθήνα μαθαίνει εκ των υστέρων από τους ψαράδες της Βασιλικής, ακόμη κι όταν τα γεωπολιτικά συμφέροντα ευθυγραμμίζονται.