Η ομολογία του Ισραήλ για 70.000 νεκρούς και οι 54 ελληνικές ασκήσεις

Μετά από δύο χρόνια όπου τα στοιχεία για τους νεκρούς απορρίπτονταν ως «προπαγάνδα της Χαμάς», ο ισραηλινός στρατός (IDF) προχώρησε σε μια ιστορική στροφή: αποδέχθηκε ότι ο αριθμός των νεκρών αγγίζει τις 70.000 (Haaretz). Αυτή η παραδοχή δεν είναι πράξη μεταμέλειας, αλλά νομικής θωράκισης ενόψει της Χάγης. Για την Ελλάδα, που επενδύει στρατηγικά στη συμμαχία με το Ισραήλ, η εξέλιξη αυτή περιπλέκει την ήδη δύσκολη εξίσωση μεταξύ «δυτικών αξιών» και εθνικής ασφάλειας.

Η ψευδαίσθηση της «ανθρωπιστικής βοήθειας»

Πίσω από τις διπλωματικές διακηρύξεις για «αντιστροφή του λιμού», η πραγματικότητα στο πεδίο είναι αμείλικτη. Το άνοιγμα του περάσματος της Ράφα, που διαφημίζεται ως ανθρωπιστική ανάσα, λειτουργεί στην πράξη ως βαλβίδα ασφαλείας ελεγχόμενη από το Ισραήλ. Το Τελ Αβίβ ελέγχει ποιος φεύγει, ενώ η Αίγυπτος κρατά την πόρτα μισόκλειστη, φοβούμενη πως το Σινά θα μετατραπεί σε μόνιμο καταυλισμό προσφύγων (Al-Ahram).

Το διακύβευμα είναι ωμό: Η τροφή και το φάρμακο έχουν μετατραπεί σε εργαλεία πολέμου. Με 100.000 παιδιά να υποσιτίζονται σοβαρά (UNICEF), η «βοήθεια» είναι το μόνο διαπραγματευτικό χαρτί που απέμεινε στη διεθνή κοινότητα απέναντι σε μια ισραηλινή κυβέρνηση που νιώθει άτρωτη.

Η Χάγη και η αδυναμία του Νόμου

Το Διεθνές Δικαστήριο (ICJ) και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ICC) αποδεικνύονται τροχοπέδη μόνο για τους αδύναμους. Παρά τα εντάλματα σύλληψη για τον Νετανιάχου, η Ουγγαρία δήλωσε πως θα τα αγνοήσει, αποδεικνύοντας πως στην Ευρώπη τα συμφέροντα υπερτερούν του Διεθνούς Δικαίου. Η αδυναμία επιβολής των αποφάσεων στέλνει ένα επικίνδυνο μήνυμα: το δίκαιο του ισχυρού παραμένει ο μόνος κανόνας στην περιοχή μας.

Η Αθήνα σε «τεντωμένο σχοινί»

Η ελληνική στάση αποτελεί τον ορισμό του ρεαλισμού που κρύβεται πίσω από ανθρωπιστική ρητορική. Ενώ ο Υπουργός Εξωτερικών μιλά στον ΟΗΕ για «ηθική αναγκαιότητα» ειρήνης, η Αθήνα εμβαθύνει τη στρατιωτική της εξάρτηση από το Ισραήλ.

• Τα λόγια: Υποστήριξη ανθρωπιστικών διαδρόμων και περίθαλψη παιδιών.
• Οι πράξεις: Προγραμματισμός 54 κοινών ασκήσεων με τις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις για το 2026 και αγορά οπλικών συστημάτων (πύραυλοι PULS, Spike) αξίας δισεκατομμυρίων (Protothema).

Γιατί αυτή η αντίφαση; Διότι η Ελλάδα βλέπει στο Ισραήλ το απαραίτητο στρατηγικό βάθος απέναντι στην Τουρκία. Η τεχνολογία και η αποτροπή που προσφέρει το Τελ Αβίβ αξιολογούνται ως κρισιμότερα από το πολιτικό κόστος της σιωπής για τη Γάζα. Η Ελλάδα παίζει τον ρόλο του «έντιμου διαμεσολαβητή» προς τον αραβικό κόσμο, αλλά το πορτοφόλι και οι βάσεις της είναι κλειδωμένα με το Ισραήλ.

Τι μένει στο τέλος

Η ομολογία των 70.000 νεκρών δεν θα φέρει δικαιοσύνη, αλλά αλλάζει το αφήγημα. Το Ισραήλ προετοιμάζεται για την «επόμενη μέρα» όπου θα ελέγχει πλήρως την ασφάλεια (και τη ζωή) στη Γάζα. Η Ελλάδα, δεμένη στο άρμα του νικητή, ελπίζει πως η φωτιά δεν θα κάψει τα διπλωματικά της ερείσματα στον αραβικό κόσμο, ποντάροντας ότι στη γεωπολιτική, η μνήμη είναι κοντή αλλά τα συμφέροντα μόνιμα.