Ομολογία Λούτνικ για Έπσταϊν και οι 1.500 κυνικές αναφορές στην Ελλάδα

Η ομολογία του Υπουργού Εμπορίου των ΗΠΑ Χάουαρντ Λούτνικ ότι επισκέφθηκε το νησί του Τζέφρι Έπσταϊν το 2012 (Le Monde), σε συνδυασμό με την άρνηση της Ουάσιγκτον να δημοσιοποιήσει το σύνολο των αρχείων, δεν είναι απλώς ένα σκάνδαλο ταμπλόιντ. Είναι η ακτινογραφία μιας υπερδύναμης σε θεσμική αποσύνθεση και, για την Ελλάδα, η επιβεβαίωση ενός κυνικού παιχνιδιού που παίχτηκε στην πλάτη της κατά την κρίση χρέους.

Το σκάνδαλο αποκαλύπτει δύο παράλληλες πραγματικότητες που επηρεάζουν άμεσα τα ελληνικά συμφέροντα: την κερδοσκοπική ματιά της διεθνούς ελίτ για την ελληνική οικονομία και την κατάρρευση της αξιοπιστίας του βασικού μας συμμάχου, των ΗΠΑ.

Η Ελλάδα ως «επενδυτικό στοίχημα»

Τα αρχεία περιέχουν πάνω από 1.500 αναφορές στην Ελλάδα, αποδεικνύοντας ότι για τον κύκλο του Έπσταϊν, η χρεοκοπία μιας χώρας ήταν απλώς ευκαιρία πλουτισμού (Greek Reporter).

Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο είναι η αλληλογραφία του 2015 μεταξύ Έπσταϊν και Νόαμ Τσόμσκι. Εκεί, ο Έπσταϊν συνομολογεί κυνικά αυτό που η επίσημη διπλωματία αρνιόταν τότε: ότι «τα χρήματα μετακινούνται από μία τσέπη (ΕΕ) σε άλλη (γερμανικές/γαλλικές τράπεζες), χωρίς να φέρνουν πραγματική βοήθεια στην Ελλάδα» (Athens News).

Ακόμα πιο ενδεικτική της νοοτροπίας των «αγορών» είναι η αντίδραση της Αριάν ντε Ρότσιλντ μετά το δημοψήφισμα του 2015. Ενώ προέβλεπε σωστά ότι η απομάκρυνση Βαρουφάκη θα οδηγούσε σε τρίτο μνημόνιο, εξέφραζε την περιφρόνησή της για την Αθήνα («μισώ αυτή την πόλη»), αντιμετωπίζοντας την πολιτική αναταραχή ως ενοχλητικό θόρυβο στις διακοπές της (Helleniscope).

Το χάσμα ατιμωρησίας: Ευρώπη vs ΗΠΑ

Για την Αθήνα, που βασίζει την εθνική της ασφάλεια στην αμερικανική ισχύ, η εικόνα στις ΗΠΑ είναι ανησυχητική. Στην Ευρώπη, η λογοδοσία λειτουργεί: στη Βρετανία ο Πήτερ Μάντελσον απολύθηκε και στη Νορβηγία η βασιλική οικογένεια απολογήθηκε. Αντίθετα, στις ΗΠΑ επικρατεί ομερτά.

Ο Ντόναλντ Τραμπ στηρίζει τον Λούτνικ παρά τα ψέματα του τελευταίου (Le Monde), ενώ το Υπουργείο Δικαιοσύνης παρακρατά 3 εκατομμύρια σελίδες εγγράφων (Daily Sabah). Όταν μια υπερδύναμη δεν μπορεί να εφαρμόσει τους νόμους της στην ελίτ της, η αξιοπιστία της ως εγγυητή της διεθνούς νομιμότητας καταρρέει.

Δεν είναι τυχαίο ότι πλέον μόλις το 16% των Ευρωπαίων βλέπει τις ΗΠΑ ως αξιόπιστο σύμμαχο (Dave Keating Substack). Το διακύβευμα δεν είναι η ηθική του Λούτνικ, αλλά η σταθερότητα της Δύσης. Αν η Ουάσιγκτον παραλύει από εσωτερική διαφθορά και εκβιασμούς, η «ομπρέλα προστασίας» που προσφέρει στην Ελλάδα γίνεται όλο και πιο διάτρητη.