Global Order in Flux: US-China Rivalry Defines Davos as 'G‑Zero World' Emerges

Το Νταβός του 2026 λειτουργεί σαν καθρέφτης μιας διεθνούς τάξης που χάνει το «κεντρικό τιμόνι» της. Η αντιπαλότητα ΗΠΑ–Κίνας δεν είναι ένα ακόμη θέμα ατζέντας· είναι ο άξονας που οργανώνει σχεδόν κάθε συζήτηση για εμπόριο, τεχνολογία, επενδύσεις, άμυνα και ρίσκο. Σε αυτό το περιβάλλον, η διατύπωση του Ian Bremmer περί «G‑Zero κόσμου» αποκτά ιδιαίτερο βάρος: ένας κόσμος όπου δεν υπάρχει πια μια δύναμη (ή μια συνεκτική ομάδα δυνάμεων) που να αναλαμβάνει σταθερά το κόστος της παγκόσμιας ηγεσίας και του συντονισμού. (https://www.ndtv.com/world-news/g-zero-world-is-here-ian-bremmer-to-ndtv-in-davos-warning-10786708)

Η ουσία, με ρεαλιστικούς όρους ισχύος, είναι η εξής: όταν ο ηγεμονικός «πάροχος τάξης» περιορίζει τη διάθεση ή την ικανότητά του να επιβάλει κανόνες και να πληρώνει για «δημόσια αγαθά» (ασφάλεια θαλασσίων οδών, θεσμούς, σταθερά εμπορικά πλαίσια), δημιουργείται κενό. Το κενό αυτό δεν γεμίζει αυτόματα από κάποιον «δεύτερο». Γεμίζει αποσπασματικά: με περιφερειακές συμφωνίες, με οικονομικά αντίμετρα, με στρατιωτικές δοκιμές νεύρων και με τεχνολογικές «σφαίρες προτύπων» (standards) που χωρίζουν την αγορά σε στρατόπεδα.

Η ιστορία του Νταβός 2026, όπως αποτυπώνεται από τις πηγές, έχει δύο επίπεδα που τρέχουν παράλληλα:

1. Το επικοινωνιακό/οικονομικό επίπεδο: Η Κίνα επιχειρεί να παρουσιαστεί ως «σταθερός και προβλέψιμος» εμπορικός εταίρος, αξιοποιώντας την παγκόσμια σκηνή του WEF. (https://www.scmp.com/economy/economic-indicators/article/3339811/china-records-us119-trillion-trade-surplus-2025-exports-jump-55)
2. Το στρατιωτικό επίπεδο: η ένταση γύρω από την Ταϊβάν ανεβάζει τον κίνδυνο λάθους υπολογισμού, με ασκήσεις μεγάλης κλίμακας και συνεχή επιτήρηση από ΗΠΑ–Ιαπωνία. (https://apnews.com/article/37e2c674923fde3cb6b1a741c3e3fe0f)

Αυτά τα δύο δεν συγκρούονται· αλληλοσυμπληρώνονται. Η οικονομία δίνει αντοχή στη στρατηγική· ο στρατός δίνει αξιοπιστία στις «κόκκινες γραμμές».

---

Το Νταβός ως θερμόμετρο ενός κόσμου χωρίς «κεντρικό διαχειριστή»

Ο όρος G‑Zero χρειάζεται μετάφραση «από το μηδέν». Στις διεθνείς σχέσεις, συχνά μιλάμε για ομάδες τύπου G7 ή G20. Στο G‑Zero, η ιδέα είναι ότι καμία ομάδα δεν μπορεί (ή δεν θέλει) να συντονίσει σταθερά τη διεθνή ατζέντα. Η σύλληψη αυτή έχει διατυπωθεί εδώ και χρόνια στη σχετική βιβλιογραφία και επανέρχεται ως ερμηνευτικό πλαίσιο καθώς οι μεγάλες δυνάμεις δίνουν προτεραιότητα σε εσωτερικές ανάγκες και σε ανταγωνισμό «μηδενικού αθροίσματος». (https://www.foreignaffairs.com/world/g-zero-world)

Στο Νταβός 2026 αυτό φαίνεται και θεσμικά: το WEF, παρότι είναι οικονομικό φόρουμ, ξεκινά μέσα σε ατμόσφαιρα όπου ο διάλογος γίνεται υπό τη σκιά «γεωοικονομικής αντιπαράθεσης». (https://www.weforum.org/press/2026/01/a-spirit-of-dialogue-brings-record-numbers-of-world-leaders-to-davos-for-world-economic-forum-annual-meeting-2026/) Το ίδιο το Global Risks Report 2026 του WEF καταγράφει ως κορυφαίο κίνδυνο τη «geoeconomic confrontation»—δηλαδή τη σύγκρουση μέσω δασμών, ελέγχων εξαγωγών, επιδοτήσεων, περιορισμών επενδύσεων και τεχνολογικής αποσύνδεσης. (https://www.weforum.org/press/2026/01/global-risks-report-2026-geopolitical-and-economic-risks-rise-in-new-age-of-competition/)

Στο βάθος, αυτό που αλλάζει είναι η αλληλουχία: παλιότερα η οικονομική ολοκλήρωση θεωρούνταν μηχανισμός σταθερότητας που «τραβά» την πολιτική προς συνεργασία. Τώρα, η ασφάλεια και ο ανταγωνισμός ισχύος «τραβούν» την οικονομία προς κατακερματισμό: friend‑shoring (μεταφορά παραγωγής σε φιλικές χώρες), export controls (έλεγχοι εξαγωγών) και «επιλεκτικές απαγορεύσεις» σε κρίσιμες τεχνολογίες.

---

Η μεγάλη σκακιέρα ΗΠΑ–Κίνας: από την ηγεμονία στην αμφισβήτηση

Η αντιπαλότητα ΗΠΑ–Κίνας έχει τρία υλικά σκέλη (όχι ρητορικά):

1. Στρατιωτικό: ποιος ελέγχει τη δυτική Ειρηνική ζώνη και ειδικά τα σημεία τριβής γύρω από την Ταϊβάν.
2. Τεχνολογικό: ποιος ελέγχει τα «νευρικά συστήματα» της οικονομίας (ημιαγωγοί, 5G, AI υποδομές, cloud, πρότυπα).
3. Οικονομικό/θεσμικό: ποιος γράφει τους κανόνες και ποιος αντέχει καλύτερα τον οικονομικό πόλεμο (δασμούς, κυρώσεις, περιορισμούς κεφαλαίων).

Οι ΗΠΑ έχουν ακόμη το μεγαλύτερο πακέτο «σκληρής ισχύος» (στρατιωτική προβολή, συμμαχίες, δολάριο, τεχνολογικά οικοσυστήματα). Η Κίνα έχει κλίμακα αγοράς, βιομηχανική ικανότητα, και ολοένα μεγαλύτερη στρατιωτική δυνατότητα στην περιφέρειά της. Το σημείο τριβής είναι ότι η Κίνα πιέζει για μεγαλύτερη επιρροή στο κοντινό της περιβάλλον, ενώ οι ΗΠΑ επιδιώκουν να εμποδίσουν την ανάδυση μιας περιφερειακής ηγεμονίας που θα άλλαζε τους όρους ισχύος παγκοσμίως.

Στο Νταβός, αυτό «ντύνεται» ως αφήγημα αξιοπιστίας. Η Κίνα αξιοποιεί στοιχεία όπως το εμπορικό της αποτύπωμα: αναφέρεται ρεκόρ εμπορικού πλεονάσματος για το 2025, 1,19 τρισ. δολάρια, ως ένδειξη ότι παραμένει κεντρικός κόμβος του παγκόσμιου εμπορίου. (https://www.scmp.com/economy/economic-indicators/article/3339811/china-records-us119-trillion-trade-surplus-2025-exports-jump-55) Σε επίπεδο ισχύος, αυτό μεταφράζεται σε δύο πράγματα:

• αντοχή σε πιέσεις/κυρώσεις,
• ελκυστικότητα για χώρες και εταιρείες που χρειάζονται πρόσβαση στην κινεζική αγορά.

---

Η Ταϊβάν ως «ασφάλεια ζωής» του ανταγωνισμού: ασκήσεις, επιτήρηση και ρίσκο ατυχήματος

Η Ταϊβάν βρίσκεται στον πυρήνα της αντιπαλότητας όχι λόγω συμβολισμού, αλλά λόγω στρατηγικής γεωγραφίας και τεχνολογίας (αλυσίδες ημιαγωγών). Η κινεζική άσκηση «Justice Mission 2025» γύρω από την Ταϊβάν στα τέλη Δεκεμβρίου 2025 υπογραμμίζει ότι το στρατιωτικό σκέλος δεν είναι θεωρία. (https://apnews.com/article/37e2c674923fde3cb6b1a741c3e3fe0f) Η δεύτερη ημέρα των ασκήσεων, με ζώνες πραγματικών πυρών και επιπτώσεις στην αεροπλοΐα/δρομολόγια, δείχνει το άμεσο οικονομικό αποτύπωμα μιας στρατιωτικής έντασης: ο στρατός επηρεάζει εμπόριο και μεταφορές σχεδόν σε πραγματικό χρόνο. (https://www.aljazeera.com/news/2025/12/30/china-kicks-off-second-day-of-military-drills-around-taiwan)

Για να κατανοήσουμε τον κίνδυνο, δύο όροι χρειάζονται απλή εξήγηση:

• ISR (Intelligence, Surveillance, Reconnaissance / Πληροφορίες–Επιτήρηση–Αναγνώριση): είναι το «σύστημα αισθητήρων» ενός στρατού. Δορυφόροι, drones, αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας, υποκλοπές, ραντάρ, όλα δίνουν εικόνα για κινήσεις του αντιπάλου. Όσο καλύτερο ISR έχεις, τόσο πιο γρήγορα αποφασίζεις και τόσο λιγότερο φοβάσαι αιφνιδιασμό.
• A2/AD (Anti‑Access/Area Denial / Αποτροπή πρόσβασης–Άρνηση περιοχής): είναι το πλέγμα πυραύλων, αεράμυνας, υποβρυχίων και ηλεκτρονικού πολέμου που κάνει επικίνδυνη την είσοδο και δράση μιας αντίπαλης δύναμης σε μια περιοχή.

Στο παρασκήνιο των ασκήσεων, η επιτήρηση ΗΠΑ–Ιαπωνίας ενισχύεται συστηματικά. Η ανακοίνωση για ανάπτυξη MQ‑4C Triton στην Οκινάουα λειτουργεί ως ένδειξη ότι η περιοχή «κολλάει» σε μόνιμη κατάσταση παρακολούθησης. (https://www.japantimes.co.jp/news/2025/04/08/japan/us-triton-drones-okinawa/) Αυτό μειώνει την πιθανότητα αιφνιδιασμού, αλλά αυξάνει τις πιθανότητες επικίνδυνων αναχαιτίσεων και ατυχημάτων: περισσότερα μέσα στον αέρα και στη θάλασσα σημαίνουν περισσότερες «τριβές».

Το κρίσιμο σημείο για το 2026 είναι ότι ο κίνδυνος κλιμάκωσης δεν απαιτεί πολιτική απόφαση τύπου «πάμε πόλεμο». Αρκεί μια αλυσίδα γεγονότων: παρενόχληση, σύγκρουση, λάθος ερμηνεία μιας δέσμευσης θαλάσσιων ζωνών ως πραγματικού αποκλεισμού.

---

Ποιοι ενισχύονται, ποιοι πιέζονται: η κατανομή ισχύος πίσω από το αφήγημα

Σε ένα περιβάλλον «G‑Zero», η ισχύς μοιράζεται στους παίκτες που έχουν τρία χαρακτηριστικά: κλίμακα, αντοχή, δίκτυα.

Οι κερδισμένοι (σε σχετικούς όρους)

• Η Κίνα κερδίζει χώρο επιρροής σε οικονομικό επίπεδο όταν πείθει εταιρείες/χώρες ότι προσφέρει προβλεψιμότητα εμπορίου και πρόσβαση σε αγορά. Το ρεκόρ πλεονάσματος και η παρουσία στο Νταβός υπηρετούν αυτή την εικόνα ισχύος μέσω εμπορίου. (https://www.scmp.com/economy/economic-indicators/article/3339811/china-records-us119-trillion-trade-surplus-2025-exports-jump-55)
• Οι περιφερειακές δυνάμεις (όπως η Ινδία, η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία σε άλλες περιφέρειες) κερδίζουν διαπραγματευτικό χώρο επειδή το διεθνές σύστημα γίνεται πιο συναλλακτικό: κάνουν «παζάρι» με περισσότερους από έναν πόλους.
• Οι χώρες-κόμβοι logistics και οι θαλάσσιες μεταφορές αποκτούν μεγαλύτερη σημασία, επειδή το εμπόριο αναζητά εναλλακτικές διαδρομές, ασφαλείς λιμένες και αξιόπιστες αλυσίδες.

Οι πιεσμένοι

• Οι θεσμοί πολυμερούς διακυβέρνησης αποδυναμώνονται όταν οι μεγάλες δυνάμεις τους χρησιμοποιούν επιλεκτικά ή τους παρακάμπτουν. Η ατμόσφαιρα του WEF δείχνει ότι ο διάλογος υπάρχει, αλλά ο κατακερματισμός παραμένει ο κανόνας. (https://www.weforum.org/press/2026/01/a-spirit-of-dialogue-brings-record-numbers-of-world-leaders-to-davos-for-world-economic-forum-annual-meeting-2026/)
• Η Ευρώπη πιέζεται να επιλέξει ρυθμό και βάθος «μείωσης εξαρτήσεων» χωρίς να υπονομεύσει την ανταγωνιστικότητά της. Η γραμμή της ΕΕ περιγράφεται ως de‑risking: μείωση ρίσκου από κρίσιμες εξαρτήσεις, με διαφοροποίηση προμηθευτών και προστασία κρίσιμων τεχνολογιών. (https://commission.europa.eu/strategy-and-policy/priorities-2019-2024/story-von-der-leyen-commission/stronger-europe-world_en?prefLang=cs&utm_source=openai)

---

Η «οικονομία ως όπλο»: δασμοί, έλεγχοι εξαγωγών και τεχνολογικά πρότυπα

Ο οικονομικός πόλεμος σήμερα δουλεύει με τρεις βασικούς μηχανισμούς:

1. Έλεγχοι εξαγωγών (export controls): περιορισμοί σε τεχνολογίες που έχουν και στρατιωτική χρήση (dual‑use). Στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική, υπάρχει συγκεκριμένο πλαίσιο για έλεγχο εξαγωγών/τεχνολογιών διπλής χρήσης, που επηρεάζει το τι μπορεί να πουληθεί, σε ποιον και υπό ποιους όρους. (https://policy.trade.ec.europa.eu/news/2025-update-eu-control-list-dual-use-items-2025-09-08_en?utm_source=openai)
2. Έλεγχοι/φίλτρα επενδύσεων (FDI screening): κράτη και ΕΕ αξιολογούν αν μια ξένη επένδυση σε λιμάνι, τηλεπικοινωνίες, άμυνα ή data centers δημιουργεί κίνδυνο ασφάλειας.
3. Πρότυπα (standards) και δίκτυα: όποιος γράφει τα τεχνικά πρότυπα (π.χ. σε τηλεπικοινωνίες) δημιουργεί «κλειδώματα» αγοράς: εξάρτηση από εξοπλισμό, συμβατότητες, λογισμικά.

Στις τηλεπικοινωνίες ειδικά, η ΕΕ έχει το EU 5G cybersecurity toolbox: ένα σύνολο μέτρων και κατευθύνσεων για την ασφάλεια των δικτύων 5G. Το κρίσιμο είναι ότι δεν λειτουργεί ως ενιαία, αυτόματη ευρωπαϊκή απαγόρευση· εφαρμόζεται με εθνικές αποφάσεις και αξιολογήσεις κινδύνου. (https://digital-strategy.ec.europa.eu/en/library/communication-commission-implementation-5g-cybersecurity-toolbox?utm_source=openai) Ταυτόχρονα, η υλοποίηση έχει κόστος (αντικατάσταση εξοπλισμού, αλλαγές αρχιτεκτονικής δικτύου), κάτι που έχει επισημανθεί και σε ευρωπαϊκές αξιολογήσεις. (https://op.europa.eu/webpub/eca/special-reports/security-5g-networks-03-2022/en/?utm_source=openai)

Αυτή η τεχνολογική διάσταση «μπαίνει» στο Νταβός ως ερώτημα εμπιστοσύνης: ποιος vendor θεωρείται υψηλού ρίσκου, ποιος ελέγχει data flows, ποιος έχει πρόσβαση σε κρίσιμες υποδομές.

---

Η ελληνική διάσταση: Πειραιάς, 5G, ναυτιλία, και το βάρος των επιλογών μέσα σε ΕΕ–ΝΑΤΟ

Η Ελλάδα βρίσκεται σε θέση που μοιάζει προνομιακή και επικίνδυνη ταυτόχρονα: είναι κράτος-μέλος ΕΕ και ΝΑΤΟ, φιλοξενεί κρίσιμες αμερικανικές/νατοϊκές υποδομές, και ταυτόχρονα έχει μια από τις πιο εμβληματικές κινεζικές επενδύσεις σε ευρωπαϊκό έδαφος: το λιμάνι του Πειραιά.

Πειραιάς: το λιμάνι ως γεωπολιτικό «asset»

Το λιμάνι δεν είναι απλώς επιχειρηματική δραστηριότητα. Είναι κόμβος εμπορίου, εφοδιασμού και δυνητικά στρατηγικής πρόσβασης. Η παρουσία της COSCO στον Πειραιά έχει τεκμηριωθεί ως μετοχική/διαχειριστική πραγματικότητα της τελευταίας δεκαετίας. (https://gcaptain.com/china-cosco-shipping-acquires-majority-stake-in-piraeus-port/?utm_source=openai) Σε συνθήκες όξυνσης ΗΠΑ–Κίνας, τέτοια assets μετατρέπονται σε πεδία πίεσης: όχι απαραίτητα με «εντολές», αλλά με κινήσεις που επηρεάζουν χρηματοδότηση, ασφάλιση, συμβατότητα με κανονισμούς, πρόσβαση σε ευρωπαϊκά προγράμματα, ακόμη και πολιτικό κόστος.

Τι εργαλεία έχει η Αθήνα: screening επενδύσεων «από το μηδέν»

Ο όρος FDI screening σημαίνει έλεγχος άμεσων ξένων επενδύσεων. Η λογική είναι απλή: όταν μια επένδυση αφορά κρίσιμη υποδομή (λιμάνι, ενέργεια, τηλεπικοινωνίες), το κράτος αξιολογεί αν δημιουργεί κίνδυνο για την εθνική ασφάλεια ή τη δημόσια τάξη. Σε επίπεδο ΕΕ, υπάρχει σχετικός κανονισμός-πλαίσιο που ορίζει συνεργασία και ανταλλαγή πληροφοριών. (https://eur-lex.europa.eu/eli/reg/2019/452/2020-09-19?utm_source=openai)

Στο ελληνικό επίπεδο, οι πηγές του φακέλου καταγράφουν ότι η Ελλάδα έχει θεσπίσει μηχανισμό screening μέσω σχετικού νόμου/πλαισίου που εναρμονίζεται με τον ευρωπαϊκό κανονισμό. (https://investmentpolicy.unctad.org/investment-laws/laws/632/greece-law-no-5202-2025?utm_source=openai) Αυτό δεν «λύνει» πολιτικά το πρόβλημα, αλλά δίνει διοικητική δυνατότητα: να τεθούν όροι, να ζητηθούν εγγυήσεις, να μπουν ρήτρες διακυβέρνησης και κυβερνοασφάλειας σε κρίσιμες παραχωρήσεις.

5G και πρότυπα: το πεδίο που οι πολίτες το βλέπουν στους λογαριασμούς

Η ασφάλεια δικτύων 5G δεν είναι αφηρημένη έννοια. Το 5G είναι υποδομή πάνω στην οποία θα «τρέχουν» βιομηχανικά συστήματα, logistics, δημόσιες υπηρεσίες, μεταφορές. Η ΕΕ έχει θέσει το πλαίσιο ασφάλειας μέσω toolbox. (https://digital-strategy.ec.europa.eu/en/library/communication-commission-implementation-5g-cybersecurity-toolbox?utm_source=openai) Όταν μια χώρα επιβάλλει περιορισμούς σε «high‑risk vendors», υπάρχει κόστος μετάβασης που βαραίνει παρόχους και τελικά μετακυλίεται εν μέρει σε επιχειρήσεις και καταναλωτές—μέσω επενδυτικών δαπανών (CAPEX) και λειτουργικών δαπανών (OPEX). (https://op.europa.eu/webpub/eca/special-reports/security-5g-networks-03-2022/en/?utm_source=openai)

Ναυτιλία και εφοδιαστικές αλυσίδες: ο άμεσος μηχανισμός μετάδοσης στην τσέπη

Ο Έλληνας πολίτης δεν χρειάζεται να παρακολουθεί το Νταβός για να επηρεαστεί. Ο μηχανισμός είναι πρακτικός:

• ένταση στον Ειρηνικό → ρίσκο στις θαλάσσιες μεταφορές/ασφάλιστρα/καθυστερήσεις,
• αναταράξεις στην προσφορά τεχνολογίας (τσιπ, ηλεκτρονικά) → ελλείψεις/ακρίβεια,
• γεωοικονομικά μέτρα (έλεγχοι εξαγωγών, δασμοί) → ακριβότερες εισαγωγές για ευρωπαϊκές επιχειρήσεις.

Η Ελλάδα, ως ναυτιλιακή δύναμη, «πιάνει» τον παλμό των ναύλων και των εμπορικών ροών πιο γρήγορα από πολλές άλλες οικονομίες. Σε περιβάλλον κατακερματισμού, το παγκόσμιο εμπόριο γίνεται πιο ακριβό και πιο πολιτικοποιημένο.

---

Η Ευρώπη ανάμεσα σε δύο πόλους: de‑risking χωρίς στρατηγική παράλυση

Η ΕΕ έχει υιοθετήσει τη λογική του de‑risking: μείωση κινδύνων από υπερ-εξαρτήσεις σε κρίσιμες αλυσίδες (π.χ. σπάνιες γαίες, μπαταρίες, ημιαγωγοί), χωρίς αυτόματο πλήρη οικονομικό διαζύγιο. (https://commission.europa.eu/strategy-and-policy/priorities-2019-2024/story-von-der-leyen-commission/stronger-europe-world_en?prefLang=cs&utm_source=openai) Αυτή η γραμμή είναι πολιτικά ελκυστική γιατί αποφεύγει τον όρο «decoupling», αλλά στην πράξη δημιουργεί δύσκολες επιλογές:

• ποια εξάρτηση θεωρείται «κρίσιμη» και ποια «αποδεκτή»,
• ποιος πληρώνει το κόστος της διαφοροποίησης,
• πόσο γρήγορα γίνεται η μετάβαση χωρίς βιομηχανική ζημιά.

Για την Ελλάδα, η ευρωπαϊκή γραμμή έχει ένα πλεονέκτημα: μεταφέρει μέρος της πίεσης σε κοινά εργαλεία (screening, κοινές κατευθύνσεις 5G, έλεγχοι εξαγωγών). (https://eur-lex.europa.eu/eli/reg/2019/452/2020-09-19?utm_source=openai) Το μειονέκτημα είναι ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε «σημεία τριβής» (λιμάνια, δίκτυα, ναυτιλία), άρα το κόστος προσαρμογής μπορεί να εμφανιστεί νωρίτερα και πιο έντονα.

---

Τι μπορεί να ακολουθήσει: τρεις διαδρομές που αξίζει να παρακολουθούμε το 2026

Χωρίς να χρειάζεται να μαντέψουμε, υπάρχουν τρεις ρεαλιστικές διαδρομές εξέλιξης που προκύπτουν από τα υλικά συμφέροντα:

1) Διοικούμενη σταθερότητα: «έλεγχος ρίσκου» χωρίς ρήξη

Οι ευρωπαϊκές οικονομίες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, εφαρμόζουν screening επενδύσεων, βελτιώνουν κυβερνοασφάλεια σε λιμάνια/τηλεπικοινωνίες και διατηρούν εμπορικούς διαύλους με την Κίνα. Αυτή η διαδρομή είναι συμβατή με το ευρωπαϊκό de‑risking. (https://commission.europa.eu/strategy-and-policy/priorities-2019-2024/story-von-der-leyen-commission/stronger-europe-world_en?prefLang=cs&utm_source=openai)

2) Κλιμάκωση γεωοικονομίας: περισσότερα αντίμετρα, μεγαλύτερα κόστη

Η γεωοικονομική αντιπαράθεση βαθαίνει: περισσότερες λίστες περιορισμών, πιο αυστηροί έλεγχοι εξαγωγών, πιο σκληρές απαιτήσεις για «trusted supply chains». Το WEF ήδη το καταγράφει ως κορυφαίο κίνδυνο. (https://www.weforum.org/press/2026/01/global-risks-report-2026-geopolitical-and-economic-risks-rise-in-new-age-of-competition/) Σε αυτή τη διαδρομή, η Ελλάδα θα το νιώσει σε logistics, σε τιμές εισαγομένων τεχνολογιών και σε επενδυτική αβεβαιότητα γύρω από κρίσιμες υποδομές.

3) Ένα θερμό επεισόδιο γύρω από την Ταϊβάν που μετατρέπεται σε οικονομικό σοκ

Ένα ατύχημα/παρερμηνεία κατά τη διάρκεια επιτήρησης ή ασκήσεων ανεβάζει απότομα το risk premium στις αγορές και στις μεταφορές. Οι ασκήσεις τύπου «Justice Mission 2025» δείχνουν πόσο γρήγορα μια στρατιωτική κίνηση δημιουργεί πολιτικοοικονομικό αποτύπωμα. (https://www.aljazeera.com/news/2025/12/30/china-kicks-off-second-day-of-military-drills-around-taiwan)

---

Συμπέρασμα: το Νταβός «μιλά» για ισχύ, όχι για ευχές

Το Νταβός 2026, μέσα από το πρίσμα του «G‑Zero», αποτυπώνει έναν κόσμο όπου η ισχύς επιστρέφει ως βασική γλώσσα της διεθνούς πολιτικής. Η Κίνα επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει την εικόνα εμπορικής σταθερότητας, δείχνοντας οικονομική κλίμακα και αντοχή. (https://www.scmp.com/economy/economic-indicators/article/3339811/china-records-us119-trillion-trade-surplus-2025-exports-jump-55) Οι ΗΠΑ παραμένουν ο βασικός αντίπαλος-ρυθμιστής του παιχνιδιού, με δίκτυο συμμαχιών και στρατιωτική προβολή ισχύος, ενώ η Ιαπωνία λειτουργεί ως κρίσιμος πολλαπλασιαστής επιτήρησης και αποτροπής στον Ειρηνικό. (https://www.japantimes.co.jp/news/2025/04/08/japan/us-triton-drones-okinawa/)

Για την Ελλάδα, το ζητούμενο δεν είναι μια αφηρημένη «ισορροπία». Είναι μια διαχειρίσιμη στρατηγική καθημερινότητας:

• να προστατεύσει κρίσιμες υποδομές (λιμάνι, δίκτυα, δεδομένα),
• να μειώσει ευαλωτότητες μέσω ευρωπαϊκών εργαλείων (screening, 5G toolbox, έλεγχοι εξαγωγών), (https://eur-lex.europa.eu/eli/reg/2019/452/2020-09-19?utm_source=openai) (https://digital-strategy.ec.europa.eu/en/library/communication-commission-implementation-5g-cybersecurity-toolbox?utm_source=openai)
• να κρατήσει ανοιχτούς εμπορικούς διαύλους εκεί που το κόστος ρήξης θα ήταν δυσανάλογο,
• να προετοιμαστεί για διαταραχές σε τιμές και εφοδιαστικές αλυσίδες ως «νέα κανονικότητα».

Το τελικό μήνυμα του 2026 είναι κυνικό αλλά χρήσιμο: σε έναν κόσμο χωρίς σταθερό «κεντρικό διαχειριστή», οι μεσαίες χώρες που επιβιώνουν καλύτερα είναι όσες μετατρέπουν τη γεωγραφία και τις υποδομές τους σε διαπραγματευτικό πλεονέκτημα, ενώ χτίζουν θεσμική ανθεκτικότητα για να απορροφούν τους κραδασμούς του ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων. (https://www.weforum.org/press/2026/01/a-spirit-of-dialogue-brings-record-numbers-of-world-leaders-to-davos-for-world-economic-forum-annual-meeting-2026/)