Νομοσχέδιο στη σκιά κακουργήματος: Η υπογραφή Παναγόπουλου και τα 2 εκατομμύρια

Στη Βουλή ψηφίζεται αύριο ένα νομοσχέδιο που η κυβέρνηση αποκαλεί «ιστορική τομή», αλλά η πραγματικότητα θυμίζει περισσότερο ναρκοπέδιο παρά γιορτή. Πίσω από τις φωνές για «φυλακές» και «κηφήνες» μεταξύ Άδωνι Γεωργιάδη και Ζωής Κωνσταντοπούλου, κρύβεται ένα δομικό θεσμικό παράδοξο: Η κυβέρνηση νομοθετεί βασιζόμενη σε μια «Εθνική Κοινωνική Συμφωνία» την οποία υπέγραψε ένας «κοινωνικός εταίρος» που πλέον ελέγχεται για κακούργημα.

Η είδηση δεν είναι οι ύβreis, αλλά η νομιμοποίηση. Το νομοσχέδιο φέρει την υπογραφή της ΓΣΕΕ, του προέδρου της οποίου, Γιάννη Παναγόπουλου, έχουν δεσμευτεί οι λογαριασμοί από την Αρχή για το Ξέπλυμα Μαύρου Χρήματος για υπεξαίρεση ύψους 2 εκατ. ευρώ από προγράμματα κατάρτισης (Capital.gr). Το ΚΚΕ μιλά ανοιχτά για «νέα Τρόικα» (Κυβέρνηση-Εργοδότες-Συμβιβασμένη ΓΣΕΕ), ενώ το ΠΑΣΟΚ, σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, διέγραψε τον Παναγόπουλο αλλά υπερψηφίζει άρθρα της συμφωνίας.

Η σκιά της Βιολάντα Η τραγωδία στο εργοστάσιο «Βιολάντα» με τις 5 νεκρές εργάτριες λειτούργησε ως καταλύτης. Η αποκάλυψη ότι στο εργοστάσιο δεν υπήρχε σωματείο και οι εργαζόμενοι μυρίζαν υγραέριο για δύο μήνες χωρίς να έχουν πού να απευθυνθούν, απογύμνωσε το αφήγημα περί «ατομικής ευθύνης». Η Ζωή Κωνσταντοπούλου συνέδεσε ευθέως την έλλειψη ελέγχων με την κυβερνητική πολιτική, προκαλώντας την έκρηξη του Άδωνι Γεωργιάδη που απείλησε ότι «θα την κλείσει φυλακή» (iefimerida).

Τι αλλάζει στην τσέπη σας Πέρα από τον θόρυβο, το νομοσχέδιο φέρνει δύο βασικές αλλαγές:

1. Επιστρέφει η πλήρης μετενέργεια: Αν λήξει η σύμβασή σας, διατηρούνται πλέον όλοι οι όροι (και τα επιδόματα), όχι μόνο ο βασικός μισθός.
2. Ο «Κόφτης» παραμένει: Παρά τον τίτλο περί «ελεύθερων διαπραγματεύσεων», ο κατώτατος μισθός δεν επιστρέφει στους κοινωνικούς εταίρους. Θα συνεχίσει να καθορίζεται από την κυβέρνηση βάσει μαθηματικού τύπου (αλγόριθμου), αγνοώντας το βασικό αίτημα της αντιπολίτευσης και των συνδικάτων.

Η κυβέρνηση υπόσχεται κατώτατο μισθό 950 ευρώ το 2027, αλλά μονομερώς. Το ερώτημα που μένει είναι αν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική «κοινωνική συμφωνία» όταν ο εκπρόσωπος των εργαζομένων είναι υπόδικος και η φωνή στους χώρους εργασίας (όπως στη Βιολάντα) παραμένει βουβή.