Νέο κύμα φοιτητικών διαδηλώσεων στο Ιράν

Το ιρανικό internet είναι κομμένο κατά 99% εδώ και 45 ημέρες. Παρ' όλα αυτά, φοιτητές σε πάνω από 20 πανεπιστήμια — μέσω USB, offline mesh networks και χειρόγραφων ανακοινώσεων — κατάφεραν να συντονίσουν κοινή δράση: στις 21 Φεβρουαρίου, ημέρα έναρξης του νέου εξαμήνου και 40ή ημέρα μνήμης για τους νεκρούς του Ιανουαρίου, ντύθηκαν στα μαύρα και κατέβηκαν στις αυλές του Sharif, του Amirkabir, του Beheshti (WNCRI). Τα συνθήματα δεν ζητούσαν μεταρρυθμίσεις: «Θάνατος στον Χαμενεΐ», «Φέτος είναι η χρονιά του αίματος» (Iran International). Η Μπασίτζ, η παραστρατιωτική μιλίσια του καθεστώτος, επιτέθηκε σε καθιστικές διαμαρτυρίες μέσα στο Sharif. Φοιτητές τραυματίστηκαν.

Η ψαλίδα των εκτιμήσεων για τον Ιανουάριο λέει από μόνη της περισσότερα από κάθε ανάλυση: η HRANA, ανεξάρτητος οργανισμός τεκμηρίωσης, έχει επαληθεύσει 6.872 νεκρούς· η Ειδική Εισηγήτρια του ΟΗΕ εκτιμά ότι ξεπερνούν τους 36.500 (CFR). Ακόμα και το κατώτερο νούμερο ξεπερνά κάθε προηγούμενη καταστολή στο Ιράν από το 1979.

Το πυρηνικό παζάρι πάνω από τις εστίες

Ο Τραμπ έδωσε τελεσίγραφο 10-15 ημερών στην Τεχεράνη για πυρηνική συμφωνία, με λήξη μεταξύ 28 Φεβρουαρίου και 5 Μαρτίου (Fox News). Ταυτόχρονα δήλωσε ότι αλλαγή καθεστώτος «θα ήταν το καλύτερο πράγμα» (Voz) και επέβαλε απαγορεύσεις βίζας σε 18 αξιωματούχους για την καταστολή (Yeni Safak). Τρία μηνύματα μαζί: θέλω deal, θέλω αλλαγή καθεστώτος, ετοιμάζω στρατιωτικό πλήγμα. Η φαινομενική ασυνέπεια είναι η ίδια η στρατηγική — maximum pressure στην κλασική εκδοχή του: η απειλή βομβαρδισμού και καθεστωτικής αλλαγής δεν αντιφάσκει με τη διαπραγμάτευση, είναι ο μοχλός που την εκβιάζει.

Η Ευρώπη ψήφισε ψήφισμα στο Ευρωκοινοβούλιο (524 υπέρ, 3 κατά) και ταξινόμησε τους Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC) ως τρομοκρατική οργάνωση (Vereinwelle). Κυρώσεις σε 4 δικαστικούς. Κανένα πρόγραμμα ασύλου για διωκόμενους φοιτητές. Καμία πρόταση ιατρικής βοήθειας. Η σύγκριση με το 2022 είναι διδακτική: μετά τη δολοφονία της Μαχσά Αμινί, η ΕΕ δεν τόλμησε καν να βάλει τους IRGC στη λίστα. Τώρα το έκανε — αλλά μόνο αφού η ίδια δεν ελπίζει πια σε δική της πυρηνική συμφωνία με την Τεχεράνη. Η ταξινόμηση δεν κόστισε τίποτα διπλωματικά, γι' αυτό ακριβώς έγινε.

Πίσω από αυτές τις παράλληλες κινήσεις λειτουργεί ένας κοινός υπολογισμός: όσο τρέχει αντίστροφη μέτρηση για πυρηνικό deal, οι νεκροί φοιτητές μετατρέπονται σε θόρυβο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων (To Brief). Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν τις διαδηλώσεις ως μοχλό πίεσης χωρίς να δεσμεύονται σε στήριξη. Η ΕΕ εκφράζει αποτροπιασμό χωρίς να προσφέρει διέξοδο. Και η Τεχεράνη διαπραγματεύεται πυρηνικά ενώ οι δρόμοι της φλέγονται, χωρίς κανένα εναπομείναν πρόξι — η Χεζμπολάχ αποδυναμωμένη, ο Άσαντ πεσμένος, η Χαμάς διαλυμένη — να αποσπά την προσοχή.

Οι φοιτητές στα ιρανικά πανεπιστήμια πιστεύουν ότι παλεύουν για την ελευθερία τους. Για την Ουάσιγκτον είναι ένα χαρτί διαπραγμάτευσης — και τα χαρτιά καίγονται μόλις πέσουν υπογραφές.