Νέα πακιστανικά πλήγματα στο Αφγανιστάν θάβουν την εκεχειρία του Ραμαζανιού

Δύο αριθμοί, δύο εντελώς διαφορετικοί πόλεμοι. Το Ισλαμαμπάντ λέει ότι σκότωσε 29 μαχητές σε χερσαία επιχείρηση στο Bajaur και σε αεροπορικά πλήγματα στις αφγανικές επαρχίες Paktia, Paktika και Kunar (Al Jazeera, India Today). Η Καμπούλ λέει ότι οι βόμβες έπεσαν σε σπίτια αμάχων, αφήνοντας 36 νεκρούς και 163 τραυματίες, κυρίως γυναίκες και παιδιά (DW, Straits Times). Κανένας από τους δύο απολογισμούς δεν έχει ανεξάρτητη επιβεβαίωση. Το BBC σημείωσε ρητά ότι δεν μπόρεσε να επαληθεύσει τα νούμερα ούτε της μίας ούτε της άλλης πλευράς, και η ίδια η αφγανική καταμέτρηση ανέβηκε αργότερα στους 38 (BBC).

Η αντίφαση αυτή δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι το ίδιο το πεδίο της μάχης. Όταν λείπει ο ανεξάρτητος παρατηρητής, η δορυφορική τεκμηρίωση και η νοσοκομειακή λίστα, ο αριθμός των νεκρών γίνεται όπλο. Το Πακιστάν χρειάζεται «μαχητές» για να νομιμοποιήσει την παραβίαση συνόρων. Οι Ταλιμπάν χρειάζονται «αμάχους» για να την καταγγείλουν ως έγκλημα.

Από την «ανάσα» του Ραμαζανιού στον πόλεμο φθοράς

Η εύθραυστη παύση που είχαμε δει νωρίτερα φέτος, με μεσολάβηση Σαουδικής Αραβίας, Κατάρ και Τουρκίας ενόψει του Eid, της γιορτής λήξης της νηστείας του Ραμαζανιού, δεν ήταν ποτέ αποκλιμάκωση. Ήταν αναστολή. Οι επανειλημμένοι γύροι συνομιλιών με μεσολάβηση του Κόλπου και της Κίνας πέτυχαν προσωρινά χαμηλότερη ένταση, ποτέ όμως μηχανισμό επαλήθευσης για τους πακιστανικούς ισχυρισμούς περί καταφυγίων (AP/AJC, Reuters/Straits Times).

Το νέο στοιχείο είναι ένα δόγμα άμεσων αντιποίνων. Μετά την επίθεση της Jamaat-ul-Ahrar, μιας διάσπασης των Πακιστανών Ταλιμπάν, στο αρχηγείο των Sindh Rangers, της παραστρατιωτικής δύναμης ασφαλείας, στο Καράτσι, ο πακιστανικός στρατός δεν περίμενε διπλωματική φάση. Προανήγγειλε ευθέως «επιχειρήσεις τιμωρίας» και χτύπησε μέσα σε ώρες (Arab News, Reuters/KFGO). Η πρακτική επαναλαμβάνεται πλέον σχεδόν αυτόματα: κάθε μεγάλο χτύπημα που αποδίδεται στην TTP, τους Πακιστανούς Ταλιμπάν, απαντάται με πλήγμα στο αφγανικό έδαφος.

Αυτό δεν είναι ολοκληρωτικός πόλεμος. Είναι πόλεμος φθοράς: επαναλαμβανόμενες επιδρομές, κλειστά περάσματα και νεκροί που κανείς δεν μετράει με σιγουριά.

Στον πυρήνα της πακιστανικής λογικής βρίσκεται μια θέση που τεκμηριώνεται εν μέρει. Η ομάδα παρακολούθησης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ περιγράφει το Αφγανιστάν ως «περιβάλλον ανοχής» για περίπου 6.000 μαχητές της TTP, σε επαρχίες όπως η Kunar και η Paktika (Security Council Report, Nation). Όμως ανοχή δεν σημαίνει εντολή. Ειδικοί του ΟΗΕ έκριναν ότι το Ισλαμαμπάντ δεν δημοσιοποίησε «αξιόπιστα στοιχεία» πως η Καμπούλ κατευθύνει κάθε επίθεση (Aaj English). Εδώ είναι η ρωγμή: το Πακιστάν αντιμετωπίζει την ανοχή σαν συνενοχή, και βομβαρδίζει αναλόγως.

Η ευρωπαϊκή αντίφαση

Για την Ελλάδα και την Ευρώπη, η σύνδεση δεν είναι ένα νέο «κύμα» που έρχεται αύριο. Είναι κάτι πιο αμήχανο. Μόλις στις 23 Ιουνίου 2026, αξιωματούχοι της Κομισιόν και 15 κρατών-μελών συναντήθηκαν διακριτικά στις Βρυξέλλες με τεχνικούς εκπροσώπους των Ταλιμπάν, για να κάνουν λειτουργικές τις επιστροφές Αφγανών (Euronews, Al Jazeera). Την ίδια εβδομάδα που η Ευρώπη επιδιώκει συνεργασία επαναπατρισμού με την Καμπούλ, η μεθόριος φλέγεται. Η αποστολή του ΟΗΕ στο Αφγανιστάν έχει καταγράψει πάνω από 750 νεκρούς αμάχους από διασυνοριακή βία μόνο στο πρώτο τρίμηνο του 2026 (UNAMA/ReliefWeb).

Η αντίφαση χτυπά κατευθείαν τα ελληνικά δικαστήρια. Οι Αφγανοί παραμένουν από τις πλέον προστατευόμενες εθνικότητες, με ποσοστό αναγνώρισης ασύλου 72% κατά την Υπηρεσία Ασύλου της ΕΕ (EUAA/Commission). Όσο επιδεινώνεται η ασφάλεια, τόσο ισχυρότερα γίνονται τα νομικά επιχειρήματα κατά των επιστροφών, ακόμη και ενώ το Ισλαμαμπάντ παραμένει στον ελληνικό κατάλογο «ασφαλών χωρών» (To Brief).

Μένει ένα ερώτημα. Ποιος μπορεί πια να σπάσει τον κύκλο; Η Κίνα και το τρίγωνο του Κόλπου κρατούν ακόμη μοχλούς πίεσης και στις δύο πλευρές, αλλά κανείς δεν έχει στήσει μηχανισμό ελέγχου που να επιβάλλει ό,τι συμφωνείται στο τραπέζι. Όσο αυτό λείπει, η επόμενη επίθεση στο Καράτσι ή στο Πεσαβάρ θα φέρει την επόμενη νύχτα βομβαρδισμών στην Paktia, και το ερώτημα δεν θα είναι αν, αλλά πότε.