«Μοντέλο Ισραήλ» για την Ουκρανία: Εγγυήσεις εξοπλισμών αντί ένταξης στο ΝΑΤΟ

Ενώ τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν στις διπλωματικές αντιπροσωπείες που συναντώνται στη Γενεύη (17-18 Φεβρουαρίου 2026), η πραγματική διαπραγμάτευση διεξάγεται στο σκοτάδι του Κιέβου. Η Ρωσία δεν περιμένει το αποτέλεσμα των συζητήσεων· το διαμορφώνει δια της βίας.

Η στρατηγική της Μόσχας είναι ωμή και επαναλαμβανόμενη: βομβαρδισμός κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων. Μόλις λίγες ώρες μετά τη φερόμενη συμφωνία για «ενεργειακή εκεχειρία», η Ρωσία εξαπέλυσε 71 πυραύλους και 450 drones, βυθίζοντας εκατομμύρια αμάχους στο ψύχος (FDD). Δεν πρόκειται για παράλογη βαρβαρότητα, αλλά για υπολογισμένο μοχλό πίεσης. Όσο πιο αφόρητος γίνεται ο χειμώνας για τον ουκρανικό πληθυσμό, τόσο πιο ελκυστική φαντάζει η συνθηκολόγηση για την ηγεσία του.

Τι βρίσκεται στο τραπέζι: Όχι ΝΑΤΟ, αλλά «αστακός»

Το όνειρο της άμεσης ένταξης στο ΝΑΤΟ έχει παγώσει. Στη θέση του, οι ΗΠΑ και μια «Συμμαχία Προθύμων» (Coalition of the Willing) προωθούν αυτό που αναλυτές ονομάζουν «μοντέλο Ισραήλ».

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Η Δύση δεν δεσμεύεται να πολεμήσει για την Ουκρανία (όπως προβλέπει το Άρθρο 5), αλλά δεσμεύεται να την εξοπλίζει ώστε να πολεμά μόνη της επ' αόριστον. Ο Ζελένσκι ζητά εγγυήσεις διάρκειας 20 έως 50 ετών για να εξασφαλίσει τη ροή οπλισμού και κεφαλαίων, γνωρίζοντας ότι οι πολιτικές διαθέσεις στην Ουάσιγκτον αλλάζουν (WION).

Ωστόσο, υπάρχει ένα κρίσιμο κενό: Οι ΗΠΑ αρνούνται να υπογράψουν τις εγγυήσεις πριν υπάρξει ειρηνευτική συμφωνία, αφαιρώντας από το Κίεβο το κυριότερο διαπραγματευτικό του χαρτί.

Η Ευρώπη πληρώνει, η Αμερική αποφασίζει

Το παράδοξο της Γενεύης είναι η ηχηρή απουσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το δωμάτιο των αποφάσεων. Οι συνομιλίες είναι τριμερείς (ΗΠΑ, Ρωσία, Ουκρανία). Η Ευρώπη, η οποία έχει επωμιστεί το μεγαλύτερο οικονομικό βάρος του πολέμου και φιλοξενεί τα εκατομμύρια των προσφύγων, παρακολουθεί από τον προθάλαμο.

Η Πολωνία και οι Βαλτικές χώρες ανησυχούν δικαίως. Μια συμφωνία που θα νομιμοποιεί, έστω και σιωπηρά, την αλλαγή συνόρων δια της βίας, δημιουργεί ένα εφιαλτικό προηγούμενο για την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Αν η Ρωσία κρατήσει εδάφη στην Ουκρανία, ποιος εγγυάται ότι η Τουρκία δεν θα χρησιμοποιήσει το ίδιο επιχείρημα για την Κύπρο ή το Αιγαίο στο μέλλον;

Ο Μακρόν προειδοποιεί ότι δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς τους Ευρωπαίους (UNN), αλλά η σκληρή ισχύς βρίσκεται στα χέρια της Ουάσιγκτον και της Μόσχας.

Το διακύβευμα

Η Γενεύη δεν θα φέρει το τέλος του πολέμου, αλλά ίσως καθορίσει τη μορφή της επόμενης μέρας. Μια Ουκρανία ακρωτηριασμένη εδαφικά αλλά βαριά εξοπλισμένη, μια Ρωσία που πέτυχε τον στρατηγικό στόχο της αποτροπής του ΝΑΤΟ στα σύνορά της, και μια Ευρώπη που καλείται να χρηματοδοτήσει μια εύθραυστη ειρήνη την οποία δεν διαπραγματεύτηκε η ίδια.

Το ερώτημα δεν είναι αν θα σιγήσουν τα όπλα, αλλά αν η σιωπή θα είναι αποτέλεσμα ασφάλειας ή εξάντλησης.