Μητσοτάκης - Ερντογάν: Ραντεβού υπό την πίεση Τραμπ και των ενεργειακών κολοσσών

Την Τετάρτη στην Άγκυρα, Κυριάκος Μητσοτάκης και Ταγίπ Ερντογάν δεν θα συναντηθούν απλώς για να επιβεβαιώσουν το καλό κλίμα. Μετά από 17 μήνες σιωπής σε επίπεδο κορυφής, η συνάντηση γίνεται υπό την πίεση ενός νέου, αμείλικτου γεωπολιτικού ρολογιού: την επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ και την ενεργειακή σκακιέρα που στήνουν οι αμερικανικοί κολοσσοί στην περιοχή.

Το αφήγημα περί «ήρεμων νερών» κρύβει μια σκληρή συναλλακτική πραγματικότητα. Για την Τουρκία, η συνάντηση είναι ζήτημα επιβίωσης. Με την οικονομία να ασφυκτιά και τον πληθωρισμό να καλπάζει (Liberal), ο Ερντογάν χρειάζεται επειγόντως να παρουσιάσει ένα δυτικό, συνεργάσιμο προφίλ για να ξεκλειδώσει κεφάλαια και –κυρίως– την αγορά των F-35 που μπλοκάρει το Κογκρέσο.

Για την Αθήνα, το διακύβευμα είναι η διαχείριση ρίσκου. Το Μαξίμου αντιλαμβάνεται ότι η νέα αμερικανική διοίκηση προτιμά τις «fast-track» διευθετήσεις. Η ελληνική πλευρά επιλέγει την απευθείας συνεννόηση με τον «δύσκολο γείτονα», παρά να ρισκάρει μια επιβεβλημένη διαιτησία από έναν απρόβλεπτο Λευκό Οίκο που βλέπει την Τουρκία ως απαραίτητο εταίρο λόγω Ουκρανίας και Μέσης Ανατολής (To Vima).

Ωστόσο, πίσω από τις διπλωματικές χειραψίες, δύο «αόρατοι» παράγοντες καθορίζουν την ατζέντα:

1. Η Ενέργεια: Ενώ συζητάμε για τη βίζα στα νησιά, η Chevron και η Exxon διαπραγματεύονται ταυτόχρονα και στις δύο πλευρές του Αιγαίου. Η κινητικότητα νότια της Κρήτης και τα ενεργειακά deals που «μαγειρεύονται» δημιουργούν πίεση για λύσεις, ώστε να προχωρήσουν οι εξορύξεις χωρίς τον κίνδυνο θερμού επεισοδίου (Protothema).
2. Η Κούρσα Εξοπλισμών: Οι ηγέτες μιλούν για ειρήνη, αλλά τα ταμεία αδειάζουν για όπλα. Η Ελλάδα «κλειδώνει» πρόγραμμα 25 δισ. ευρώ έως το 2036, ενώ η Τουρκία αυξάνει τον αμυντικό της προϋπολογισμό κατά 34% (HerdemLaw). Αυτή η αντίφαση είναι ο «ελέφαντας στο δωμάτιο» που κανείς δεν θέλει να σχολιάσει δημόσια.

Στο εσωτερικό μέτωπο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσέρχεται με την «καυτή ανάσα» των Καραμανλή και Σαμαρά στην πλάτη του. Η προειδοποίηση του πρώην πρωθυπουργού για «επαμφοτερίζοντα μηνύματα» και η ευθεία βολή του Σαμαρά ότι «με πειρατές δεν κάνεις διάλογο» (News247), δείχνουν ότι το κόστος της όποιας προσέγγισης δεν θα είναι μόνο διπλωματικό, αλλά και εσωκομματικό.

Στην Άγκυρα δεν θα λυθεί το Κυπριακό, ούτε θα οριοθετηθεί η ΑΟΖ. Αυτό που αγοράζεται είναι χρόνος. Το ερώτημα είναι αν αυτός ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της εθνικής στρατηγικής ή αν απλώς παγιώνει τις τουρκικές διεκδικήσεις υπό το μανδύα της «θετικής ατζέντας».