Λιβύη: Η «βιομηχανία» 978 εκατ. δολαρίων πίσω από τους 53 νεκρούς στη Ζουάρα

Το πρόσφατο ναυάγιο ανοιχτά της Ζουάρα με 53 νεκρούς ή αγνοούμενους (UN News) δεν είναι απλώς μια ανθρωπιστική τραγωδία. Είναι η απόδειξη ότι η στρατηγική της ΕΕ για «εξωτερική ανάθεση» (externalization) των συνόρων έχει δημιουργήσει μια θανατηφόρα οικονομία που αγγίζει άμεσα την ελληνική εθνική ασφάλεια.

Η Οικονομία της Κράτησης Στη Λιβύη, το trafficking δεν είναι παρέκκλιση, αλλά δομικό στοιχείο του ΑΕΠ των παραστρατιωτικών ομάδων. Από το 2016, τα δίκτυα διακίνησης έχουν τζίρο που εκτιμάται στα 978 εκατ. δολάρια (News Central TV). Το μοντέλο είναι απλό και κυνικό: οι μετανάστες είναι εμπορεύματα. Όταν δεν μπορούν να πληρώσουν λύτρα 5.000-10.000 δολαρίων για την απελευθέρωσή τους από τα κέντρα κράτησης, η εξόντωσή τους στη θάλασσα σε ακατάλληλα πλοιάρια γίνεται η «οικονομικά αποδοτική» λύση.

Η Ελληνική «Οχύρωση» Η Ελλάδα, αναγνωρίζοντας ότι η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη είναι συχνά ρητορική (με το νέο σύμφωνο, κράτη όπως η Αυστρία μπορούν να πληρώσουν για να μην δεχτούν πρόσφυγες), προχωρά σε μονομερή σκλήρυνση. Ο νόμος που ψηφίστηκε τον Φεβρουάριο του 2026 προβλέπει ισόβια για διακινητές και ποινικοποιεί τη δράση ΜΚΟ που παρεμβαίνουν σε επιχειρήσεις «χωρίς πιστοποίηση» (Migration.gov.gr).

Η λογική της Αθήνας είναι σαφής: αν η «κάνουλα» της Βόρειας Αφρικής σπάσει, η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να είναι ο αδύναμος κρίκος. Τα κλειστά κέντρα στην Κρήτη και η ενίσχυση του Frontex δείχνουν προετοιμασία για το χειρότερο σενάριο.

Το Κενό Ασφαλείας Παρά τα 105 εκατ. ευρώ στην Τυνησία και τη χρηματοδότηση της λιβυκής ακτοφυλακής, οι θάνατοι αυξάνονται. Μόνο το 2025, καταγράφηκαν 1.953 νεκροί στη Μεσόγειο (UNHCR). Η κλιματική αλλαγή λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής ισχύος για τους διακινητές, οι οποίοι εκμεταλλεύονται καταιγίδες (όπως τον «Κυκλώνα Harry») για να στέλνουν καραβιές όταν τα περιπολικά αδυνατούν να επιχειρήσουν.

Το διακύβευμα για την Ελλάδα είναι υπαρξιακό: όσο η Ευρώπη πληρώνει «χωροφύλακες» στη Βόρεια Αφρική αντί να διαχειρίζεται τις ροές, θα παραμένει όμηρος αυταρχικών καθεστώτων που ανοιγοκλείνουν τη στρόφιγγα κατά το δοκούν. Η μείωση των αφίξεων κατά 26% είναι πλασματική επιτυχία· η πίεση απλώς μετατοπίζεται, και το κόστος μετριέται πλέον σε ανθρώπινες ζωές και γεωπολιτικό εκβιασμό.