Ο Λαβρόφ «πυροβολεί» την Αθήνα για τα θαλάσσια drones και αποθεώνει την Άγκυρα

Η σφοδρή φραστική επίθεση του Σεργκέι Λαβρόφ κατά της Ελλάδας στις 5 Φεβρουαρίου 2026 δεν ήταν ένα συναισθηματικό ξέσπασμα για «χαμένες φιλίες». Ήταν μια υπολογισμένη κίνηση στη γεωπολιτική αρένα. Η Μόσχα επιλέγει να χτυπήσει τον «αδύναμο κρίκο» των ιστορικών της δεσμών, την ώρα που η Τουρκία παρακολουθεί σιωπηλή, κερδίζοντας πόντους και από τα δύο στρατόπεδα.

Το τίμημα της επιλογής

Η Ρωσία δεν βλέπει πλέον την Ελλάδα ως έναν ιστορικό φίλο, αλλά ως έναν ενεργό αντίπαλο. Πίσω από τις δηλώσεις για «προδοσία της Ορθοδοξίας», ο Λαβρόφ αποκάλυψε την πραγματική ενόχληση του Κρεμλίνου: τη στρατιωτική αναβάθμιση της ελληνικής εμπλοκής. Η ρητή αναφορά στη συμφωνία της 17ης Νοεμβρίου 2025 για θαλάσσια drones και η υπενθύμιση ότι η Αθήνα «ήταν από τις πρώτες» που έστειλαν όπλα (ProtoThema), δείχνουν ότι η Μόσχα μετράει πλέον επιχειρησιακό κόστος από τις ελληνικές ενέργειες.

Η στρατηγική της Μόσχας είναι κλασική υβριδική πίεση: στοχεύει στο εσωτερικό της Ελλάδας, προσπαθώντας να ενεργοποιήσει τα αντι-δυτικά αντανακλαστικά και την ανησυχία της κοινής γνώμης (επικαλούμενος το 72% που επιθυμεί ουδετερότητα), για να αυξήσει το πολιτικό κόστος της κυβέρνησης.

Η «έξυπνη ουδετερότητα» της Τουρκίας

Το πραγματικό γεωπολιτικό δράμα, όμως, παίζεται στην αντίπερα όχθη του Αιγαίου. Ενώ η Αθήνα δέχεται τα πυρά, η Άγκυρα απολαμβάνει καθεστώς προνομιακού συνομιλητή. Ο Λαβρόφ επαίνεσε δημόσια την Τουρκία για τον ρόλο της, παρόλο που η Άγκυρα πουλάει drones στο Κίεβο και κλείνει τα Στενά στα ρωσικά πλοία.

Η Τουρκία έχει πετύχει το ακατόρθωτο:

• Διατηρεί τους S-400 και την πυρηνική συνεργασία με τη Rosatom (με πληρωμές που μένουν εντός Τουρκίας για το Akkuyu).
• Λειτουργεί ως ο μοναδικός δίαυλος επικοινωνίας Δύσης-Ρωσίας.
• Αφήνει τη Ρωσία να πιέζει την Ελλάδα, χωρίς η ίδια να χρειάζεται να εκτεθεί διπλωματικά.

Η σιωπή των τουρκικών μέσων για την επίθεση Λαβρόφ είναι εκκωφαντική και διδακτική. Η Άγκυρα δεν υπερασπίζεται τη σύμμαχό της στο ΝΑΤΟ, γιατί η ρωσική πίεση την εξυπηρετεί: απομονώνει την Ελλάδα και την καθιστά πιο ευάλωτη στις περιφερειακές διαπραγματεύσεις.

Το διακύβευμα για την Αθήνα

Η Ελλάδα έχει διαβεί τον Ρουβίκωνα. Η απάντηση του Μαρινάκη ότι «η στήριξη στον αμυνόμενο δεν μπαίνει σε ζύγι» (To Vima) επιβεβαιώνει την πλήρη ταύτιση με το δυτικό στρατόπεδο. Η στρατηγική της Αθήνας είναι σαφής: θυσίασε το «ρωσικό χαρτί» και την ενεργειακή φθηνή πρόσβαση, ελπίζοντας σε απόλυτη δυτική θωράκιση έναντι του τουρκικού αναθεωρητισμού.

Το ερώτημα που παραμένει ανοιχτό είναι αν αυτή η θωράκιση είναι επαρκής. Σε έναν κόσμο όπου η Τουρκία αναδεικνύεται σε απαραίτητο «ενδιάμεσο» παίκτη, η Ελλάδα κινδυνεύει να βρεθεί με το ηθικό πλεονέκτημα, αλλά χωρίς τα απαραίτητα γεωπολιτικά ανταλλάγματα. Στις διεθνείς σχέσεις, η πίστη σε μια συμμαχία δοκιμάζεται όχι όταν όλα πάνε καλά, αλλά όταν το κόστος της αφοσίωσης αρχίζει να βαραίνει την τσέπη και την ασφάλεια του πολίτη.