Φυματίωση στην Κασσαβέτεια: Όταν το 113% πληρότητα γίνεται υγειονομική βόμβα

Δεν είναι σενάριο ταινίας εποχής, αλλά η ελληνική πραγματικότητα του 2026. Η είδηση ότι 34 κρατούμενοι και ένας σωφρονιστικός υπάλληλος βρέθηκαν θετικοί στο τεστ Mantoux στις φυλακές Κασσαβέτειας (in.gr) δεν είναι απλώς ένα ιατρικό συμβάν. Είναι η χρονικά προδιαγεγραμμένη συνέπεια μιας πολιτικής επιλογής: να στοιβάζονται άνθρωποι σε συνθήκες που παραβιάζουν κάθε έννοια υγειονομικής ασφάλειας.

Όταν ένα κατάστημα κράτησης λειτουργεί με πληρότητα 113%, με ελλιπή αερισμό και συγχρωτισμό (protothema.gr), η επανεμφάνιση της φυματίωσης —μιας νόσου που ιστορικά θερίζει σε τέτοιους χώρους— είναι θέμα μαθηματικών, όχι τύχης.

Η ουσία του προβλήματος, όμως, δεν βρίσκεται μόνο στο μυκοβακτηρίδιο, αλλά στη διαχείριση της αλήθειας.

Η σιωπή ως στρατηγική Το πολιτικά οξύμωρο είναι η αντίδραση της πολιτείας. Ενώ έχουμε δύο επιβεβαιωμένα ενεργά κρούσματα (ένας ανήλικος και ένας ενήλικας) και δεκάδες ενδείξεις μόλυνσης, η επίσημη γραμμή θυμίζει προσπάθεια υποβάθμισης. Η 5η ΥΠΕ, ερωτηθείσα για το θέμα, έφτασε να δηλώσει πως «δεν υφίσταται θέμα εκδήλωσης φυματίωσης» (taxydromos.gr), μια δήλωση που συγκρούεται με την πραγματικότητα των θαλάμων απομόνωσης.

Σε αντίθεση με την Κύπρο, όπου η Βουλή και το Υπουργείο Δικαιοσύνης ανοίγουν τα χαρτιά τους για τις συνθήκες κράτησης (nomoplatform.cy), στην Ελλάδα επιλέγεται η σιωπή. Κανένα κόμμα, καμία ανακοίνωση, καμία ανάληψη ευθύνης για το γεγονός ότι οι φυλακές έχουν μετατραπεί σε υγειονομικές παγίδες.

Γιατί αφορά τον πολίτη εκτός των τειχών Το λάθος που κάνει συχνά η κοινή γνώμη είναι να θεωρεί τις φυλακές στεγανά δοχεία. Δεν είναι.

• Οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι επιστρέφουν στα σπίτια τους (ήδη ένας βρέθηκε θετικός).
• Οι επισκέπτες μπαινοβγαίνουν.
• Οι αποφυλακισθέντες επιστρέφουν στην κοινότητα.

Η φυματίωση σκότωσε 1,25 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως το 2023 (in.gr). Όταν το κράτος αμελεί την υγεία εντός των τειχών, ουσιαστικά αμελεί τη δημόσια υγεία συνολικά.

Το ερώτημα που μένει δεν είναι αν θα υπάρξουν και άλλα κρούσματα, αλλά πόσο καιρό ακόμα θα προσποιούμαστε ότι η υπερπληρότητα είναι απλώς ένα ζήτημα «άνεσης» και όχι ζήτημα ζωής και θανάτου.