Κλιμάκωση της έντασης στις σχέσεις ΗΠΑ και Ιράν

Η ανάπτυξη της αρμάδας του αεροπλανοφόρου USS Abraham Lincoln στον Περσικό Κόλπο αυτή την εβδομάδα δεν είναι άσκηση ετοιμότητας. Είναι η επιχειρησιακή εφαρμογή της στρατηγικής «Maximum Pressure 2.0» του Λευκού Οίκου. Για την Ελλάδα, το διακύβευμα δεν είναι διπλωματικό, είναι υπαρξιακό: ασφάλεια, ενέργεια και ο μεγαλύτερος εμπορικός στόλος του κόσμου βρίσκονται στη ζώνη πυρός.

Πίσω από τις εμπρηστικές δηλώσεις, η Ουάσιγκτον ζητά πλήρη αποπυρηνικοποίηση, απειλώντας με χτυπήματα «χειρότερα από αυτά της Operation Midnight Hammer του Ιουνίου 2025» (Independent). Η Τεχεράνη απαντά με το «δάχτυλο στη σκανδάλη», αλλά το πραγματικό ανάχωμα στον πόλεμο δεν είναι το Ιράν, αλλά οι Άραβες σύμμαχοι των ΗΠΑ. Η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ αρνήθηκαν ρητά τη χρήση του εναέριου χώρου τους για επιθέσεις, φοβούμενοι ότι τα ιρανικά αντίποινα θα διαλύσουν το «Vision 2030» και τις πετρελαϊκές τους υποδομές.

Ο Εφιάλτης των Στενών

Εδώ ακριβώς μπαίνει η Ελλάδα στην εξίσωση. Από τα Στενά του Ορμούζ διέρχεται το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου. Μια σύγκρουση, ακόμα και χωρίς πλήρες κλείσιμο των Στενών, θα εκτόξευε τα ασφάλιστρα κινδύνου (war risk premiums) για την ελληνική ναυτιλία, που διαχειρίζεται πάνω από 3.800 πλοία.

Αν οι Χούθι ή οι Φρουροί της Επανάστασης στοχεύσουν εμπορικά πλοία ως αντίποινα σε δυτικές κυρώσεις, ο ελληνικός στόλος είναι ο πρώτος στόχος «μαλακής ισχύος» λόγω μεγέθους και συμμαχικής ταύτισης. Παράλληλα, οποιαδήποτε διαταραχή στη ροή ενέργειας μεταφράζεται αυτόματα σε εισαγόμενο πληθωρισμό: ακριβότερη βενζίνη, αυξημένο κόστος μεταφορικών και ανατιμήσεις στα ράφια των ελληνικών σούπερ μάρκετ.

Ο Ρόλος της Σούδας και της Αλεξανδρούπολης

Στο πεδίο της σκληρής ισχύος, οι αμερικανικές βάσεις στη Σούδα και την Αλεξανδρούπολη μετατρέπονται σε κρίσιμους κόμβους ανεφοδιασμού και επιμελητείας για τις δυνάμεις της CENTCOM. Αν και η άμεση επίθεση σε ελληνικό έδαφος θεωρείται απίθανη λόγω της περιορισμένης εμβέλειας των συμβατικών ιρανικών πυραύλων, η χώρα μας «κλειδώνει» βαθύτερα στο δυτικό στρατόπεδο. Αυτό αυξάνει το ρίσκο σε περίπτωση ασύμμετρων απειλών, όπως κυβερνοεπιθέσεις σε υποδομές ή ενεργοποίηση τρομοκρατικών θυλάκων στην Ευρώπη.

Το ερώτημα δεν είναι αν θα γίνει απόβαση στην Τεχεράνη –αυτό είναι απίθανο λόγω κόστους– αλλά αν μια τυχαία σπίθα μετατρέψει τον οικονομικό στραγγαλισμό σε θερμό επεισόδιο. Σε έναν πόλεμο φθοράς στον Κόλπο, η Ελλάδα είναι από τους πρώτους που θα πληρώσουν τον λογαριασμό, πριν καν πέσει η πρώτη σφαίρα.