Καταδίκη για θανατηφόρα έκθεση: ο χειρουργός με τρεις νεκρούς ασθενείς

Το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Γιαννιτσών δεν καταδίκασε τον χειρουργό για ιατρικό λάθος. Τον έκρινε ένοχο για κάτι βαρύτερο, τη «θανατηφόρα έκθεση», το κακούργημα του να αφήνεις άνθρωπο σε θανατηφόρο κίνδυνο ενώ φέρεις ρητή υποχρέωση να τον προστατεύσεις. Θύμα, η 14χρονη Γεωργία από την Επανομή, που πέθανε το 2021 μετά από τοποθέτηση γαστρικού δακτυλίου (Newsbomb).

Η επιλογή του αδικήματος είναι το κέντρο βάρους της απόφασης. Η ανθρωποκτονία από αμέλεια, το άρθρο 302 του Ποινικού Κώδικα, περιγράφει τον θάνατο που προέκυψε επειδή κάποιος δεν έδειξε την προσοχή που όφειλε (Ποινικός Κώδικας, άρθρο 302). Λέει, στην ουσία, «έκανε λάθος και το λάθος σκότωσε». Η έκθεση, το άρθρο 306, λέει κάτι διαφορετικό: ότι το θύμα αφέθηκε αβοήθητο σε κρίσιμο κίνδυνο από πρόσωπο που είχε ειδικό καθήκον να το κρατήσει ασφαλές (Ποινικός Κώδικας, άρθρο 306). Ο γιατρός δεν είναι τυχαίος περαστικός. Ο Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας τον δεσμεύει ρητά να μην εγκαταλείπει ασθενή (Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας, άρθρο 15). Η καταδίκη, δηλαδή, δεν διαπιστώνει απλώς ένα σφάλμα· κρίνει ότι μια 14χρονη αφέθηκε σε θανατηφόρο κίνδυνο ενώ βρισκόταν υπό την ευθύνη του.

Ποια ακριβώς πράξη ή παράλειψη στοιχειοθέτησε την «έκθεση» δεν είναι δημόσια γνωστό. Το πλήρες σκεπτικό δεν έχει καθαρογραφεί, οπότε δεν μπορεί να ειπωθεί αν το βάρος έπεσε στην προεγχειρητική επιλογή, στη συναίνεση ή στη μετεγχειρητική παρακολούθηση. Δημόσια καταγράφεται μόνο ότι μετά την επέμβαση η οικογένεια ανησυχούσε, ο πατέρας ζητούσε εξηγήσεις και ο γιατρός διαβεβαίωνε ότι ο πόνος ήταν «φυσιολογικός» (Zougla).

Το κενό που άφησε ανοιχτό ένα χειρουργείο

Το στοιχείο που μετατρέπει την υπόθεση από μεμονωμένο περιστατικό σε θεσμική αστοχία βρίσκεται στο παρελθόν του κατηγορουμένου. Ο ίδιος χειρουργός είχε ήδη δύο προηγούμενες καταδίκες, και τις δύο για θανάτους ασθενών μετά από επεμβάσεις γαστρικού δακτυλίου, με ποινές φυλάκισης με τριετή αναστολή και αμετάκλητες σύμφωνα με τα δημοσιεύματα. Το μόνο τεκμηριωμένο φρένο πριν από τη νέα δίκη ήταν δικαστικό: το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης τον υποχρέωσε να απέχει από χειρουργεία μέχρι το τέλος της διαδικασίας (ProtoThema).

Δύο αμετάκλητες καταδίκες για νεκρούς δεν στάθηκαν ικανές να διακόψουν την άδεια. Ποιος ιατρικός σύλλογος είχε αρμοδιότητα να την αφαιρέσει, αν ενημερώθηκε ποτέ για τις καταδίκες και γιατί δεν κινήθηκε, δεν εντοπίζεται δημόσια. Ο πειθαρχικός έλεγχος γιατρών κινείται ούτως ή άλλως αργά και με όγκο εκκρεμοτήτων, όπως δείχνει ρεπορτάζ του Μαρτίου 2026 που κατέγραφε χιλιάδες πειθαρχικές υποθέσεις υπό διαχείριση (Τα Νέα). Η συγκεκριμένη υπόθεση δείχνει ακριβώς αυτή την αδυναμία: η ποινική γνώση και η επαγγελματική εποπτεία λειτούργησαν ως δύο ασύνδετα γραφεία.

Στην ίδια απόφαση ο χειρουργός κρίθηκε ένοχος και για πλαστογραφία, που στα δημοσιεύματα συνδέεται με την υπογραφή της ανήλικης σε έγγραφο πριν το χειρουργείο. Αθωώθηκε για την υπεξαγωγή του βιντεοληπτικού υλικού της επέμβασης που ζητούσαν οι γονείς, και καταδικάστηκε σε κάθειρξη 7 ετών και 3 μηνών χωρίς κανένα ελαφρυντικό (Newsbomb).

Η υπόθεση δεν έκλεισε. Η έφεση έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα με εγγύηση 10.000 ευρώ, όρο να μην προβαίνει σε καμία ιατρική πράξη μέχρι το Εφετείο και παρεπόμενη απαγόρευση άσκησης επαγγέλματος για ένα έτος (Zougla). Ο όρος όμως έχει αξία μόνο αν κάποιος τον επιτηρεί. Και εδώ επιστρέφει το ερώτημα που έμεινε αναπάντητο για δύο προηγούμενες καταδίκες: ποιος βεβαιώνει ότι ένας γιατρός με δικαστική απαγόρευση δεν θα ξαναμπεί στο χειρουργείο.

Η πρωτόδικη απόφαση απαντά ποιος ευθύνεται για τον θάνατο. Δεν απαντά γιατί χρειάστηκαν τρεις νεκροί για να το πει το σύστημα.