Ιστορικές συνομιλίες Ισραήλ-Λιβάνου υπό πυρ: 1.900 νεκροί και η ελληνική αντίφαση

Η Αθήνα αγοράζει ισραηλινούς πυραύλους και φιλοξενεί αμερικανικές βάσεις, ενώ Έλληνες εφοπλιστές πληρώνουν σε crypto τους Φρουρούς της Επανάστασης για να περνούν τα Στενά του Ορμούζ (To Brief). Στο ίδιο θέατρο επιχειρήσεων, την Τρίτη 14 Απριλίου ανοίγει ένα ακόμη κεφάλαιο: οι πρώτες απευθείας συνομιλίες Ισραήλ-Λιβάνου στην ιστορία, στο State Department (Al Monitor).

Βομβαρδισμοί ως διαπραγματευτική πίεση

Μία ημέρα πριν ανακοινωθούν οι συνομιλίες, ο ισραηλινός στρατός χτύπησε 100 στόχους σε 10 λεπτά, τη μεγαλύτερη επιδρομή του πολέμου, με 357 νεκρούς μόνο στις 8 Απριλίου. Ο ΟΗΕ καταγράφει 1.900 νεκρούς από τις 2 Μαρτίου και 1,3 εκατομμύρια εκτοπισμένους (UN). Ο ΠΟΥ κατήγγειλε ότι το Ισραήλ προειδοποίησε πως θα χτυπήσει ασθενοφόρα. Ο Νετανιάχου ξεκαθάρισε ότι «δεν υπάρχει κατάπαυση πυρός» (Kataeb). Αξιωματούχος δήλωσε στο Axios ότι «οι διαπραγματεύσεις θα γίνουν υπό πυρ».

Αυτή η ασυμμετρία δεν είναι παρενέργεια. Είναι ο σχεδιασμός. Οι συνομιλίες εξυπηρετούν τρεις ταυτόχρονους σκοπούς: διπλωματικό κάλυμμα για τη συνέχιση των επιχειρήσεων, σφήνα μεταξύ κυβέρνησης Λιβάνου και Χεζμπολάχ, και άλλοθι απέναντι στο Κογκρέσο που στις 29 Απριλίου ψηφίζει War Powers Resolution. Η Ουάσιγκτον χρειάζεται να δείχνει «διπλωματική διαδικασία» ακριβώς τη στιγμή που βουλευτές αμφισβητούν τη νομιμότητα της στρατιωτικής εμπλοκής.

Ο Λίβανος χωρίς εσωτερικό μέτωπο

Η Χεζμπολάχ απορρίπτει κάθε συνομιλία. Ο βουλευτής Χασάν Φαντλαλάχ τις χαρακτήρισε «κατάφωρη παραβίαση του Συντάγματος», προσθέτοντας ότι «κάθε εξουσία είναι προσωρινή, η αντίσταση θα παραμείνει» (Al Monitor). Η απομόνωσή της μετά την εκεχειρία ΗΠΑ-Ιράν (To Brief) δεν την οδήγησε σε συμβιβασμό. Την ώθησε σε αυτονομία: διατηρεί κοινοβουλευτικό veto μέσω αποχωρήσεων από το υπουργικό και συνεχίζει τις εκτοξεύσεις. Ο λιβανέζικος στρατός, από την πλευρά του, αρνείται να εφαρμόσει εντολές αφοπλισμού. Ο ίδιος ο IDF παραδέχεται ότι ο πλήρης αφοπλισμός «θα απαιτούσε κατάληψη ολόκληρου του Λιβάνου» (FDD), ενώ ο υπουργός Οικονομικών Σμότριτς ζητά τον ποταμό Λιτάνι ως «νέα ισραηλινά σύνορα» (Arab News).

Η ελληνική αντίφαση

Η Ελλάδα αγόρασε ισραηλινούς εκτοξευτές PULS αξίας €650 εκατ. (To Brief). Η Σούδα λειτουργεί ως αμερικανική βάση προβολής στην Ανατολική Μεσόγειο. Ταυτόχρονα, ελληνόκτητα δεξαμενόπλοια πληρώνουν 1 δολάριο ανά βαρέλι σε Bitcoin στους Φρουρούς της Επανάστασης για να διασχίσουν τα Στενά του Ορμούζ (Shatterbelt). Το ΥΠΕΞ δεν έχει σχολιάσει κανένα από τα δύο. Η σιωπή αυτή δεν είναι αμέλεια. Είναι πολιτική: το ελληνικό κράτος επιλέγει δυτική στρατιωτική ευθυγράμμιση, ενώ ο ιδιωτικός τομέας λειτουργεί ως de facto χρηματοδότης ιρανικών δομών ελέγχου, χωρίς κανένας να αναγκάζεται να εξηγήσει την αντίφαση.

Στον Λίβανο, ο πραγματικός κίνδυνος δεν είναι η αποτυχία των συνομιλιών. Είναι αυτό που ακολουθεί: με 150.000 ανθρώπους παγιδευμένους νότια του Λιτάνι (HRW), τη Χεζμπολάχ αποκομμένη από την Τεχεράνη και τον στρατό να αρνείται εντολές, η Βηρυτός βαδίζει προς θεσμική κατάρρευση. Η εκεχειρία ΗΠΑ-Ιράν λήγει στις 22 Απριλίου. Αν δεν ανανεωθεί, η Χεζμπολάχ ξαναβρίσκει χορηγό. Αν ανανεωθεί, μένει μόνη, χωρίς λόγο να δεχτεί συμφωνία που δεν έκανε.