Ισραηλινά χτυπήματα στις μεγαλύτερες χαλυβουργίες του Ιράν: Αμερικανικό αδιέξοδο, πετρέλαιο στα 112$

Ισραηλινά μαχητικά χτύπησαν την Πέμπτη τη Mobarakeh Steel στην Ισφαχάν, τη μεγαλύτερη χαλυβουργία του Ιράν με ετήσια παραγωγή 7,1 εκατομμυρίων τόνων (Argus Media). Γεννήτριες 914 MW και 250 MW καταστράφηκαν. Μαζί χτυπήθηκε η Khuzestan Steel στο Αχβάζ, δύο πυρηνικές εγκαταστάσεις και ενεργειακοί κόμβοι που τροφοδοτούν το 20% της επεξεργασίας φυσικού αερίου της χώρας (Times of Israel). Νωρίτερα σήμερα καλύψαμε τα πλήγματα στις πυρηνικές εγκαταστάσεις της Ισφαχάν και τους κινδύνους που δημιουργούν (To Brief). Η μετάβαση από τα ουράνια στα ατσάλια σηματοδοτεί κάτι διαφορετικό: συστηματική αποβιομηχάνιση.

Όλα αυτά λιγότερο από 24 ώρες αφού ο Τραμπ ανακοίνωσε 10ήμερη αναστολή πληγμάτων σε ενεργειακές υποδομές, επικαλούμενος «ενθαρρυντικές συνομιλίες».

Και οι δύο χαλυβουργίες βρίσκονται στη λίστα κυρώσεων OFAC ως συνδεδεμένες με τους Φρουρούς της Επανάστασης. Τα κραματούχα ατσάλια τους χρησιμοποιούνται σε κελύφη βαλλιστικών πυραύλων και κατασκευές drone. Αλλά τροφοδοτούν επίσης κατασκευές, γέφυρες, αυτοκίνητα, τη βιομηχανική βάση 88 εκατομμυρίων ανθρώπων. Το ιστορικό προηγούμενο είναι σαφές: ο βομβαρδισμός σερβικών εργοστασίων το 1999 και ιρακινών υποδομών το 1991 κατέστρεψε τη βιομηχανική βάση για χρόνια, χωρίς να ανατρέψει κανένα καθεστώς (To Brief).

Ένα μήνα μετά την Επιχείρηση «Epic Fury», κανείς στην Ουάσιγκτον δεν μπορεί να ορίσει τι σημαίνει «νίκη». Ο Ρούμπιο λέει στους G7 «2-4 εβδομάδες ακόμη». Το Πεντάγωνο σχεδιάζει για 100+ ημέρες ως τον Σεπτέμβριο (ABC News). Η ψηφοφορία στο Κογκρέσο για περιορισμό του πολέμου μέσω War Powers Resolution απέτυχε 212-219 στις 27 Μαρτίου. Βάσει του νόμου, χωρίς εξουσιοδότηση του Κογκρέσου, η στρατιωτική δράση χάνει τη νομική της βάση στις 29 Απριλίου.

Ο πόλεμος απλώνεται και γεωγραφικά. Το Κουβέιτ απορρόφησε 237 πυραύλους και 445 drones σε 18 ημέρες (Al Mugtama). Οι στόχοι ήταν συγκεκριμένοι: οι βάσεις Ali Al-Salem και Camp Arifjan, όπου στεγάζονται αμερικανικά προ-τοποθετημένα αποθέματα (APS-5) που τροφοδοτούν τις επιχειρήσεις στον Κόλπο. Η λογική της Τεχεράνης ήταν πρακτική, όχι εκδικητική: χτύπα τα logistics, όχι τα σύνορα. Για χώρες που φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις, η ουδετερότητα δεν υπάρχει πλέον ως επιλογή.

Στη Σούδα, η βάση λειτουργεί ως σταθμός ανεφοδιασμού για τις αμερικανικές επιχειρήσεις (iefimerida). Αυτό που φτάνει ήδη στον Έλληνα πολίτη είναι η τιμή: diesel +31%, Brent στα $112 το βαρέλι. Όσο η Ουάσιγκτον δεν έχει ούτε σχέδιο νίκης ούτε σχέδιο εξόδου, αυτή η τιμή θα συνεχίσει να ανεβαίνει.