Το Ισραήλ αποδέχεται επισήμως τους 71.000 νεκρούς διαλύοντας το αφήγημα δύο ετών

Στις 29 Ιανουαρίου 2026, κατέρρευσε ένα αφήγημα δύο ετών. Ο ισραηλινός στρατός παραδέχθηκε επισήμως ότι αποδέχεται τα στοιχεία για 71.000 νεκρούς στη Γάζα (Independent) — αριθμούς που μέχρι χθες η Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ απέρριπταν ως «προπαγάνδα της Χαμάς». Για την Ελλάδα, μια χώρα που βασίζει την εθνική της ασφάλεια στο Διεθνές Δίκαιο, η εξέλιξη αυτή δεν είναι απλώς μια στατιστική διόρθωση. Είναι η επιβεβαίωση ότι ζούμε σε έναν κόσμο όπου η ισχύς γράφει την ιστορία και οι διεθνείς κανόνες εφαρμόζονται αλά καρτ.

Η πραγματικότητα στο πεδίο είναι ακόμα πιο σκληρή. Μελέτες στο Lancet και από το Ινστιτούτο Max Planck ανεβάζουν τον πραγματικό αριθμό των θυμάτων, μαζί με τους αγνοούμενους στα ερείπια, στις 100.000 με 130.000 (Independent Australia). Την ίδια ώρα, η πολυδιαφημισμένη «επαναλειτουργία» του περάσματος της Ράφα αποδεικνύεται επικοινωνιακό τέχνασμα. Με το Ισραήλ να ελέγχει τις λίστες και να επιτρέπει μόλις 50-150 άτομα την ημέρα, οι 20.000 τραυματίες που περιμένουν έξοδο θα χρειαστούν χρόνια για να φύγουν (ABC News). Ανθρωπιστική βοήθεια με φορτηγά δεν περνάει. Η στρόφιγγα ανοίγει ίσα-ίσα για να εκτονωθεί η διεθνής πίεση, όχι για να σωθούν ζωές.

Αυτό που πρέπει να ανησυχεί την Αθήνα περισσότερο από τους αριθμούς, είναι η θεσμική κατεδάφιση. Οι ΗΠΑ έχουν επιβάλει κυρώσεις σε δικαστές του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ) επειδή τόλμησαν να ερευνήσουν συμμάχους τους (Slaw.ca). Δικαστές αντιμετωπίζονται ως τρομοκράτες, χάνοντας πρόσβαση σε τραπεζικούς λογαριασμούς. Παράλληλα, το λεγόμενο «Board of Peace» του Τραμπ επιχειρεί να ιδιωτικοποιήσει τη διακυβέρνηση της Γάζας, παρακάμπτοντας τον ΟΗΕ (Drop Site).

Εδώ βρίσκεται ο κίνδυνος για την Ελλάδα. Η χώρα μας, ως μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, προσπαθεί να ισορροπήσει: διατηρεί τη στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ, αλλά επενδύει τα πάντα στην ευρωπαϊκή νομιμότητα και το Διεθνές Δίκαιο ως ασπίδα απέναντι στον τουρκικό αναθεωρητισμό.

Αν το Διεθνές Δίκαιο καταστεί ανίσχυρο στη Μέση Ανατολή και οι αποφάσεις της Χάγης ποινικοποιούνται από τις Μεγάλες Δυνάμεις, τότε το βασικό διπλωματικό όπλο της Ελλάδας στο Αιγαίο και την Κύπρο αχρηστεύεται. Όταν οι κανόνες καταρρέουν στη γειτονιά μας, το «δίκαιο του ισχυρού» γίνεται ο μόνος νόμος. Και αυτό για μια μικρή χώρα δεν είναι ποτέ καλή είδηση.