Iran Cracks Down on Nationwide Protests Amid US Military Threats

Το Ιράν μπαίνει ξανά σε έναν γνώριμο, επικίνδυνο κύκλο: πανεθνικές διαδηλώσεις → σκληρή καταστολή → αποκοπή πληροφόρησης → διεθνής κλιμάκωση. Η ιδιαιτερότητα της τρέχουσας κρίσης είναι ότι η εσωτερική έκρηξη (οικονομική απόγνωση που μετατρέπεται σε πολιτική αμφισβήτηση) συμπίπτει με ένα εξωτερικό “ταβάνι πίεσης” από τις ΗΠΑ, το οποίο συνδέεται άμεσα με το πυρηνικό πρόγραμμα και συνοδεύεται από ορατή στρατιωτική προετοιμασία στη Μέση Ανατολή. Το αποτέλεσμα δεν αφορά μόνο το μέλλον του ιρανικού καθεστώτος· αφορά την ασφάλεια των θαλάσσιων οδών, το κόστος της ενέργειας, τις αντοχές των συμμαχιών και τα νεύρα των κρατών του Κόλπου.

Στο πεδίο, το βασικό γεγονός είναι η κλιμάκωση της βίας. Η ιρανική πλευρά δημοσιοποιεί επίσημο απολογισμό 3.117 νεκρών, ενώ οργανώσεις/δίκτυα ακτιβιστών μιλούν για υψηλότερα “επαληθευμένα” νούμερα και ένα ευρύτερο εύρος εκτιμήσεων που δεν μπορεί να διασταυρωθεί εύκολα λόγω blackout. (https://apnews.com/article/299375ebfd004dd6098c77a6bb8079a5) Παράλληλα, η HRANA (Human Rights Activists News Agency) αναφέρει 3.919 επαληθευμένους θανάτους και περίπου 25.000 συλλήψεις, αριθμοί που δείχνουν την κλίμακα των επιχειρήσεων καταστολής. (https://apnews.com/article/95207b62fb2c8a4f3745d981ea0f9849) Η κυβέρνηση επιβάλλει δραστικούς περιορισμούς στο διαδίκτυο, ένα εργαλείο που στο Ιράν λειτουργεί ως “διακόπτης” κοινωνικού ελέγχου, επειδή μπλοκάρει συντονισμό, τεκμηρίωση και διεθνή προβολή. (https://www.theguardian.com/world/2026/jan/08/iran-plunged-into-internet-blackout-as-protests-over-economy-spread-nationwide)

Από την οικονομική σπίθα στην πολιτική φωτιά

Οι διαδηλώσεις ξεκινούν στα τέλη Δεκεμβρίου με αφετηρία την οικονομία: υποτίμηση, ακρίβεια, κατάρρευση αγοραστικής δύναμης. Γρήγορα, όμως, η οικονομική οργή αποκτά πολιτικό περιεχόμενο, γιατί στο ιρανικό μοντέλο εξουσίας η οικονομία δεν είναι “τεχνικό” θέμα: είναι προϊόν κυρώσεων, παραοικονομίας, δικτύων της Ισλαμικής Φρουράς (IRGC) και ενός κράτους ασφαλείας που επιβιώνει με επιλεκτική διανομή πόρων.

Εδώ χρειάζεται ένα “από το μηδέν” για τη δομή ισχύος:

• Ο Ανώτατος Ηγέτης (Ali Khamenei) είναι η κορυφή. Έχει καθοριστικό λόγο σε στρατηγικές αποφάσεις, άμυνα, εξωτερική πολιτική.
• Η IRGC (Islamic Revolutionary Guard Corps) είναι κάτι παραπάνω από στρατός: είναι μηχανισμός εσωτερικής ασφάλειας, περιφερειακής προβολής ισχύος (μέσω δικτύων proxies) και οικονομικός παίκτης.
• Η Basij είναι παραστρατιωτικό/εθελοντικό δίκτυο που χρησιμοποιείται συχνά για έλεγχο δρόμου, καταστολή και εκφοβισμό.
• Η δικαιοσύνη λειτουργεί ως εργαλείο επιβολής (ταχείες δίκες, βαριές ποινές), δηλαδή ως δεύτερο κύμα μετά την καταστολή στο δρόμο.

Το καθεστώς υιοθετεί τη γνωστή αφήγηση “ξένης υποκίνησης” (ΗΠΑ–Ισραήλ). Στρατηγικά, αυτή η αφήγηση έχει δύο στόχους:

1. να μετατρέψει τη διαμαρτυρία σε ζήτημα “εθνικής ασφάλειας”, ώστε να νομιμοποιήσει μέγιστη βία,
2. να στείλει σήμα προς τα μεσαία στρώματα και τους διστακτικούς ότι η εναλλακτική είναι “χάος τύπου Ιράκ/ISIS”, άρα η σταθερότητα έχει τίμημα.

Η πυρηνική σκιά που κάνει το ρίσκο μεγαλύτερο

Η τρέχουσα ένταση δεν αιωρείται στο κενό. Κρέμεται πάνω από το Ιράν το πυρηνικό ζήτημα και η ιστορία της συμφωνίας JCPOA (Joint Comprehensive Plan of Action).

Τι ήταν το JCPOA; Μια συμφωνία (2015) ανάμεσα στο Ιράν και μεγάλες δυνάμεις (ΕΕ/ΗΠΑ/Ρωσία/Κίνα κ.ά.) που αντάλλασσε περιορισμούς στο πυρηνικό πρόγραμμα με άρση κυρώσεων. (https://www.eeas.europa.eu/delegations/vienna-international-organisations/joint-comprehensive-plan-action-jcpoa_en) Η εφαρμογή της ξεκίνησε επίσημα όταν ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας (IAEA) επιβεβαίωσε συγκεκριμένα βήματα συμμόρφωσης—ο IAEA είναι ο τεχνικός “ελεγκτής” που κάνει επιθεωρήσεις, μετρά αποθέματα, παρακολουθεί εγκαταστάσεις. (https://www.iaea.org/newscenter/news/jcpoa-implementation-day-ushers-new-phase-iaea-iran-director-general-amano)

Το 2018, οι ΗΠΑ αποχώρησαν από τη συμφωνία και επανέφεραν κυρώσεις—μια απόφαση που άλλαξε το κίνητρο του Ιράν: όταν η οικονομική ανταμοιβή εξαφανίζεται, η πυρηνική “μόχλευση” (leverage) επιστρέφει ως διαπραγματευτικό χαρτί. (https://www.cnbc.com/2018/05/08/trump-to-announce-he-will-withdraw-us-from-iran-nuclear-deal.html)

Σήμερα το κρίσιμο τεχνικό σημείο είναι ο εμπλουτισμός ουρανίου. “Εμπλουτισμός” σημαίνει αύξηση του ποσοστού του ισοτόπου U‑235. Για πυρηνικό σταθμό ηλεκτροπαραγωγής χρειάζονται χαμηλά επίπεδα (συνήθως 3–5%). Το 60% θεωρείται πολύ κοντά στο τεχνικό κατώφλι που μειώνει δραματικά τον χρόνο για να φτάσει κανείς σε επίπεδα κατάλληλα για όπλο (περίπου 90%), αν ληφθεί πολιτική απόφαση. Ο IAEA έχει εκφράσει ανησυχία για το επίπεδο/αποθέματα και, κυρίως, για κενά στην επιτήρηση όταν περιορίζεται η πρόσβαση. (https://www.iaea.org/newscenter/statements/iaea-director-general-grossis-statement-to-unsc-on-situation-in-iran-20-june-2025?utm_source=openai)

Εδώ βρίσκεται το γεωπολιτικό “κλειδί”: όσο το Ιράν πλησιάζει τεχνικά, τόσο ανεβαίνει το κίνητρο των αντιπάλων του (και ειδικά των ΗΠΑ και του Ισραήλ) να κρατήσουν ανοιχτή την επιλογή στρατιωτικής δράσης. Αυτή η επιλογή λειτουργεί ως αποτροπή (deterrence), αλλά ταυτόχρονα αυξάνει τον κίνδυνο λάθους υπολογισμού.

Η στρατιωτική γλώσσα της Ουάσινγκτον: απειλή ως εργαλείο πίεσης

Ο Πρόεδρος Trump διατυπώνει απειλές “πολύ ισχυρής δράσης” και τις συνδέει με δύο πράγματα: το πυρηνικό και την καταστολή. Στο επίπεδο ισχύος, τέτοιες δηλώσεις στέλνουν μήνυμα ότι οι ΗΠΑ κρατούν το “δικαίωμα κλιμάκωσης” και δεν θέλουν να εμφανιστούν αδύναμες απέναντι σε ένα καθεστώς που αμφισβητεί ανοιχτά τους κανόνες που η Ουάσινγκτον θεωρεί κόκκινες γραμμές. (https://www.theguardian.com/world/2026/jan/14/iran-protests-erfan-soltani-donald-trump-warning-executions-hangings/)

Η απειλή δεν μένει μόνο στη ρητορική. Το Πεντάγωνο προετοιμάζει αποστολή πρόσθετων δυνάμεων/συστημάτων στην περιοχή—carrier strike group, πρόσθετα αεροσκάφη και αεράμυνα—δηλαδή υλικά μέσα που δίνουν στην Ουάσινγκτον επιχειρησιακές επιλογές. (https://www.nbcwashington.com/news/national-international/us-additional-forces-middle-east/4043344/) Αυτή η κινητικότητα εξυπηρετεί δύο στόχους:

• αυξάνει την αξιοπιστία της απειλής (credible threat),
• λειτουργεί ως σήμα προς συμμάχους και αντιπάλους ότι η Ουάσινγκτον “ανεβάζει το κόστος” για την Τεχεράνη.

Ταυτόχρονα, υπάρχει και ένα επεισόδιο που δείχνει πώς δουλεύει η πίεση: αναφέρεται ότι πάγωσαν 800 προγραμματισμένες εκτελέσεις μετά τις αμερικανικές προειδοποιήσεις. (https://www.scmp.com/news/world/middle-east/article/3340070/iran-halts-hundreds-executions-gulf-allies-pull-trump-back-strike-us-says) Ακόμα κι αν η πραγματική εικόνα στο εσωτερικό είναι πιο σύνθετη, η λογική είναι σαφής: η Ουάσινγκτον δοκιμάζει αν η απειλή μεταφράζεται σε άμεση αλλαγή συμπεριφοράς.

Οι χώρες του Κόλπου: αντίπαλοι του Ιράν, αλλά με ένστικτο αυτοσυντήρησης

Ένα από τα πιο “ρεαλιστικά” σημεία της ιστορίας είναι η στάση των κρατών του Κόλπου. Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ, Κατάρ, Ομάν έχουν ανταγωνισμό με το Ιράν, αλλά φοβούνται έναν ανοιχτό πόλεμο.

Ο φόβος τους έχει υλική βάση:

• Οι πετρελαϊκές/βιομηχανικές υποδομές τους είναι στόχοι υψηλής αξίας.
• Φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις, άρα μπορεί να γίνουν “πίνακας αντιποίνων”.
• Η οικονομική τους στρατηγική (επενδύσεις, τουρισμός, logistics) απαιτεί σταθερότητα, όχι “ασφάλιστρα πολέμου”.

Το αποτέλεσμα είναι ένα παράδοξο: πιέζουν για αποκλιμάκωση, όχι επειδή συμπαθούν την Τεχεράνη, αλλά επειδή το ρίσκο της αμερικανοϊρανικής σύγκρουσης το πληρώνουν πρώτοι.

Ποιος συγκεντρώνει ισχύ και ποιος τη χάνει

Σε μια κρίση τέτοιου τύπου, η ισχύς δεν μοιράζεται με βάση “ποιος έχει δίκιο”, αλλά με βάση ποιος βελτιώνει τη θέση του σε τρία πεδία: εσωτερικός έλεγχος, εξωτερική αποτροπή, οικονομική αντοχή.

1) Το ιρανικό καθεστώς (βραχυπρόθεσμα) κερδίζει έλεγχο, με κόστος νομιμοποίησης.
Η καθολική καταστολή και το blackout αυξάνουν την ικανότητα του κράτους να επιβάλλει τάξη. Αυτό δίνει ισχύ στον σκληρό πυρήνα ασφαλείας (IRGC/Basij) γιατί αποδεικνύει ότι “η λύση είναι η δύναμη”. Μακροπρόθεσμα, όμως, το καθεστώς χάνει κοινωνική συναίνεση και αυξάνει την εξάρτησή του από τον μηχανισμό καταστολής—μια μορφή πολιτικής “μονοκαλλιέργειας”.

2) Οι ΗΠΑ κερδίζουν διαπραγματευτική μόχλευση, αλλά αναλαμβάνουν ρίσκο κλιμάκωσης.
Η στρατιωτική προετοιμασία και οι δηλώσεις αυξάνουν την πίεση στην Τεχεράνη. Παράλληλα, εάν φανεί ότι η Ουάσινγκτον “σπρώχνει” ένα καθεστώς σε γωνία, το Ιράν έχει κίνητρο να απαντήσει ασύμμετρα (μέσω proxies, ναυτιλία, κυβερνοεπιθέσεις). Το πλεονέκτημα είναι η αποτροπή· το κόστος είναι η πιθανότητα ανεξέλεγκτων αλυσιδωτών αντιδράσεων.

3) Το Ισραήλ κερδίζει στρατηγικό χώρο αν ο φάκελος “Ιράν” ξαναγίνει κορυφαία αμερικανική προτεραιότητα.
Χωρίς να χρειάζεται να ανακοινώσει κάτι, το Ισραήλ ωφελείται όταν οι ΗΠΑ μετακινούν πόρους/προσοχή προς την ιρανική απειλή. Το μειονέκτημα είναι ότι κάθε περιφερειακή έκρηξη αυξάνει και την πίεση στα δικά του μέτωπα.

4) Η Ρωσία και η Κίνα έχουν ευκαιρία να παίζουν “στο παρασκήνιο”.
Σε μια περίοδο που η Ουάσινγκτον εμπλέκεται, Μόσχα και Πεκίνο τείνουν να επωφελούνται από τη διάσπαση αμερικανικής προσοχής και από μια αγορά ενέργειας που γίνεται πιο αβέβαιη. Το όφελος, όμως, δεν είναι “δωρεάν”: μια ανεξέλεγκτη κρίση ανεβάζει αστάθεια που πλήττει και τους εμπορικούς διαδρόμους.

Η κάνουλα του Ορμούζ και γιατί αφορά την τσέπη του Έλληνα

Το πιο άμεσο κανάλι μετάδοσης προς την Ελλάδα είναι η τιμή της ενέργειας. Τα Στενά του Ορμούζ είναι θαλάσσιος “λαιμός μπουκαλιού” (chokepoint): ένα στενό πέρασμα από όπου περνά μεγάλο μέρος των διεθνών ροών πετρελαίου και LNG. Εκτιμάται ότι περίπου 20% των παγκόσμιων ροών πετρελαίου και LNG περνούν από εκεί, άρα κάθε κλιμάκωση βάζει “ασφάλιστρο φόβου” στις τιμές (risk premium). (https://www.slideshare.net/slideshow/iea-world-energy-outlook-2024-report-2024/272458233?utm_source=openai)

Για να το κάνουμε μηχανικά:

1. αυξάνεται ο κίνδυνος →
2. ανεβαίνουν futures/spot τιμές →
3. ανεβαίνουν ασφάλιστρα μεταφοράς →
4. ανεβαίνει κόστος διυλιστηρίου/εισαγωγών →
5. ανεβαίνει η τιμή στο πρατήριο και τα μεταφορικά →
6. περνάει στον πληθωρισμό (ιδίως σε μεταφορές, τρόφιμα, υπηρεσίες).

Η Ελλάδα έχει μια σχετική “ασπίδα” εφοδιασμού στο φυσικό αέριο μέσω υποδομών LNG, όμως δεν έχει ασπίδα από το διεθνές price shock. Η Ρεβυθούσα είναι κομβικός τερματικός σταθμός LNG και έχει ενισχύσει τη διαφοροποίηση. (https://www.desfa.gr/en/desfa-data-on-natural-gas-consumption-in-2025/?utm_source=openai) Επιπλέον, το FSRU Αλεξανδρούπολης (πλωτή μονάδα αποθήκευσης και αεριοποίησης LNG) αυξάνει την ευελιξία εισαγωγών και την περιφερειακή αξία της Ελλάδας ως πύλης προς τα Βαλκάνια, με ονομαστική δυναμικότητα 5,5 bcm/έτος. (https://www.gastrade.gr/en/2024/10/01/commercial-operations-of-gastrades-alexandroupolis-lng-terminal-begins/?utm_source=openai)

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο υπάρχει και θεσμικό “μαξιλάρι”: ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας (IEA) προβλέπει μηχανισμό έκτακτης αντίδρασης και υποχρέωση διατήρησης αποθεμάτων περίπου 90 ημερών καθαρών εισαγωγών πετρελαίου στα κράτη-μέλη, ώστε να αντιμετωπίζονται σοβαρές διαταραχές. (https://www.iea.org/about/oil-security-and-emergency-response?utm_source=openai) Αυτό βοηθά να “σβήνουν” οι αιχμές, δεν μηδενίζει όμως την ανατίμηση αν η κρίση τραβήξει σε διάρκεια.

Ναυτιλία και αεροπορία: η ελληνική ευπάθεια που είναι και γεωπολιτικό κεφάλαιο

Η Ελλάδα είναι ναυτιλιακή δύναμη. Σε μια κλιμάκωση στον Περσικό Κόλπο, το πρώτο που αλλάζει είναι τα war-risk ασφάλιστρα και οι διαδρομές. Το δεύτερο είναι ότι η ναυτιλία γίνεται εργαλείο πίεσης: το Ιράν έχει ιστορικό “σκιώδους” αντιπαράθεσης στη θάλασσα (παρενοχλήσεις, κατασχέσεις, επιθέσεις μέσω proxies), επειδή ο πόλεμος χαμηλής έντασης στη ναυτιλία επιτρέπει άσκηση πίεσης χωρίς τυπική κήρυξη πολέμου.

Υπάρχει προηγούμενο που αφορά ελληνικά συμφέροντα: το U.S. CENTCOM έχει καταγράψει επίθεση των Houthis σε πλοίο ελληνικών συμφερόντων (M/T Wind) το 2024, δείχνοντας ότι τα ελληνικά assets μπορούν να βρεθούν μέσα σε περιφερειακή κλιμάκωση, ακόμη κι όταν η Ελλάδα δεν είναι μέρος της σύγκρουσης. (https://www.centcom.mil/MEDIA/PRESS-RELEASES/Press-Release-View/Article/3780036/houthis-strike-mt-wind-in-red-sea/)

Στην αεροπορία, ο κίνδυνος είναι πιο “τεχνικός” αλλά άμεσος: η EASA (European Union Aviation Safety Agency) προειδοποιεί για υψηλό ρίσκο και αποφυγή του εναέριου χώρου του Ιράν. (https://www.easa.europa.eu/en/newsroom-and-events/news/easa-issues-czib-iranian-airspace?utm_source=openai) Αυτό μεταφράζεται σε rerouting πτήσεων, μεγαλύτερη κατανάλωση καυσίμων, υψηλότερα κόστη και δυνητικά ακυρώσεις/καθυστερήσεις σε δρομολόγια προς Ασία ή Μέση Ανατολή.

Η θέση της Αθήνας σε ΕΕ και ΝΑΤΟ: χαμηλό προφίλ, υψηλό διακύβευμα

Η Ελλάδα, ως κράτος-μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, κινείται συνήθως σε τρεις γραμμές:

• αποκλιμάκωση (για να προστατευθούν οι θαλάσσιες οδοί και να μη χτυπηθεί η οικονομία),
• σεβασμός θεμελιωδών δικαιωμάτων (πολιτικό/θεσμικό πλαίσιο ΕΕ),
• στήριξη διεθνών μηχανισμών επιτήρησης (IAEA) ως τεχνική βάση για οποιαδήποτε συμφωνία.

Στο ΝΑΤΟ υπάρχει μια μόνιμη πραγματικότητα: η Συμμαχία είναι ισχυρή στην αποτροπή έναντι κρατών, αλλά σε κρίσεις τύπου Ιράν λειτουργεί κυρίως μέσω των ΗΠΑ και διμερών σχέσεων, όχι ως “ενιαίο εκστρατευτικό σώμα”. Για την Ελλάδα αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται ρεαλισμό: το βασικό συμφέρον της είναι να μείνουν ανοιχτές οι γραμμές εφοδιασμού και να προστατευθούν ελληνικά πλοία/πληρώματα, όχι να μετατραπεί σε μέρος μιας κλιμάκωσης.

Υπάρχει και ένα δευτερογενές κανάλι: πιθανές μεταναστευτικές/προσφυγικές ροές μέσω Τουρκίας. Δεν είναι το πιο άμεσο αποτέλεσμα, αλλά σε παρατεταμένη αποσταθεροποίηση στο Ιράν, η πίεση μετακινήσεων μπορεί να αυξηθεί—και η Τουρκία έχει αποδείξει ότι μπορεί να εργαλειοποιεί ροές ως υβριδικό εργαλείο.

Τι να παρακολουθούμε τις επόμενες εβδομάδες (οι “δείκτες” της κρίσης)

1. Διάρκεια και ποιότητα του blackout. Όσο πιο πλήρης και παρατεταμένος είναι ο έλεγχος του διαδικτύου, τόσο πιο πιθανή γίνεται η “εσωτερική νίκη” του μηχανισμού καταστολής, με κόστος διεθνούς απονομιμοποίησης. (https://www.theguardian.com/world/2026/jan/08/iran-plunged-into-internet-blackout-as-protests-over-economy-spread-nationwide)

2. Αν το πυρηνικό μπαίνει στο κέντρο της διαπραγμάτευσης ή στο κέντρο του σχεδιασμού πλήγματος. Οι εκθέσεις/τοποθετήσεις του IAEA για πρόσβαση, επιτήρηση και αποθέματα είναι οι τεχνικοί δείκτες που καθορίζουν πόσο “κοντά” θεωρείται το Ιράν. (https://www.iaea.org/newscenter/statements/iaea-director-general-grossis-statement-to-unsc-on-situation-in-iran-20-june-2025?utm_source=openai)

3. Η υλική κλιμάκωση των ΗΠΑ. Μετακινήσεις δυνάμεων, αεράμυνας και ναυτικών μονάδων λειτουργούν ως προάγγελος επιλογών, όχι ως βεβαιότητα πολέμου. (https://www.nbcwashington.com/news/national-international/us-additional-forces-middle-east/4043344/)

4. Η στάση των κρατών του Κόλπου. Αν εντείνουν τη διπλωματία αποκλιμάκωσης, σημαίνει ότι βλέπουν υψηλή πιθανότητα ατυχήματος/αντιποίνων στο έδαφός τους.

5. Η συμπεριφορά στη ναυτιλία. Αύξηση επιθέσεων/παρενοχλήσεων ή άνοδος ασφαλίστρων είναι ο πιο γρήγορος “μεταφραστής” γεωπολιτικής έντασης σε οικονομικό κόστος για την Ελλάδα. (https://www.centcom.mil/MEDIA/PRESS-RELEASES/Press-Release-View/Article/3780036/houthis-strike-mt-wind-in-red-sea/)

Συμπέρασμα: μια εσωτερική εξέγερση με εξωτερικό ταβάνι

Η κρίση στο Ιράν είναι ταυτόχρονα εσωτερική μάχη επιβίωσης καθεστώτος και εξωτερική αναμέτρηση αποτροπής. Το καθεστώς χρησιμοποιεί σκληρή ισχύ στο εσωτερικό (όπλα, συλλήψεις, δικαιοσύνη, blackout) για να διατηρήσει έλεγχο. Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν σκληρή ισχύ ως απειλή (στρατιωτική προετοιμασία) για να επιβάλουν κόστος και να συγκρατήσουν το πυρηνικό. Στη μέση, τα κράτη του Κόλπου και η παγκόσμια οικονομία κοιτούν το ίδιο σημείο: τις θαλάσσιες οδούς και την τιμή του πετρελαίου.

Για την Ελλάδα, το διακύβευμα αποτυπώνεται σε τρεις λέξεις: ενέργεια, ναυτιλία, σταθερότητα. Αν το ρίσκο στον Περσικό Κόλπο μεγαλώσει, το σοκ θα φτάσει στην καθημερινότητα μέσω τιμών καυσίμων και μεταφορικών. Η χώρα διαθέτει υποδομές LNG που αυξάνουν ευελιξία (Ρεβυθούσα, Αλεξανδρούπολη) και ευρωπαϊκούς μηχανισμούς αποθεμάτων που μειώνουν τις αιχμές, όμως η Ελλάδα παραμένει εκτεθειμένη στο διεθνές risk premium της ενέργειας και στη ναυτιλιακή ασφάλεια. (https://www.desfa.gr/en/desfa-data-on-natural-gas-consumption-in-2025/?utm_source=openai) (https://www.gastrade.gr/en/2024/10/01/commercial-operations-of-gastrades-alexandroupolis-lng-terminal-begins/?utm_source=openai) (https://www.iea.org/about/oil-security-and-emergency-response?utm_source=openai)

Η μεγάλη εικόνα δείχνει ότι η κρίση δεν θα κριθεί μόνο στο δρόμο της Τεχεράνης. Θα κριθεί στο πώς αλληλεπιδρούν: η αντοχή του ιρανικού κράτους ασφαλείας, η αξιοπιστία της αμερικανικής αποτροπής, η τεχνική πραγματικότητα του πυρηνικού φακέλου, και η ανοχή της παγκόσμιας αγοράς σε ένα ακόμα μέτωπο αστάθειας. (https://www.iaea.org/newscenter/statements/iaea-director-general-grossis-statement-to-unsc-on-situation-in-iran-20-june-2025?utm_source=openai)