Iran's Regime Faces Unprecedented Challenge Amid Deadly Crackdown on Nationwide Protests

Το Ιράν μπαίνει ξανά σε μια φάση που οι εσωτερικές του ρωγμές παύουν να είναι «εσωτερική υπόθεση» και γίνονται μεταβλητή ασφάλειας για ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, την παγκόσμια αγορά ενέργειας και –έμμεσα αλλά απτά– για την Ευρώπη και την Ελλάδα. Ένα κύμα πανεθνικών διαδηλώσεων που ξεκίνησε στα τέλη Δεκεμβρίου με αφορμή την οικονομική πίεση κλιμακώθηκε σε μείζονα πολιτική πρόκληση για το θεοκρατικό σύστημα, με την απάντηση του κράτους να είναι εκτεταμένη καταστολή, μαζικές συλλήψεις και προσπάθεια «συσκότισης» μέσω περιορισμών στο διαδίκτυο. (https://apnews.com/article/95207b62fb2c8a4f3745d981ea0f9849)

Η κλίμακα των απωλειών παραμένει δύσκολη στην ανεξάρτητη επαλήθευση, ακριβώς επειδή το κράτος αξιοποιεί ένα εργαλείο που έχει δουλέψει και στο παρελθόν: περιορισμό της πληροφορίας, ώστε να μειωθεί ο συντονισμός των διαδηλωτών και να αργήσει η διεθνής αντίδραση. Αναφορές καταγράφουν «ψηφιακό μπλακ-άουτ»/δραστικές περικοπές συνδεσιμότητας από τις αρχές Ιανουαρίου. (https://www.thenationalnews.com/news/mena/2026/01/08/iran-internet-blocked-ipv6/)

Στη ρεαλιστική ανάγνωση, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν «η κοινωνία θέλει αλλαγή» (συχνά τη θέλει), αλλά αν οι μηχανισμοί ισχύος του κράτους (στρατός, υπηρεσίες ασφαλείας, δικαστικό σύστημα, οικονομικές ελίτ που ζουν από το καθεστώς κυρώσεων) νιώσουν ότι κινδυνεύει η ίδια τους η επιβίωση. Εκεί γίνεται το παιχνίδι.

---

Τι ακριβώς είναι το «καθεστώς» στο Ιράν και πού βρίσκεται η πραγματική ισχύς

Για να διαβάσουμε σωστά την κρίση, χρειάζεται ένα καθαρό «μοντέλο εξουσίας» από το μηδέν:

• Ο Ανώτατος Ηγέτης (Supreme Leader) είναι ο θεσμός που συγκεντρώνει την τελική εξουσία. Ελέγχει τους βασικούς μοχλούς ασφάλειας και ιδεολογικής νομιμοποίησης.
• Υπάρχει εκλεγμένη κυβέρνηση (πρόεδρος/υπουργικό συμβούλιο), αλλά η επιρροή της σε ζητήματα ασφάλειας και στρατηγικής είναι περιορισμένη όταν ενεργοποιούνται τα «σκληρά» κέντρα.
• Ο IRGC (Islamic Revolutionary Guard Corps – Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης) είναι ταυτόχρονα στρατιωτικός, πληροφοριακός και οικονομικός πυλώνας. Στο Ιράν, η ασφάλεια και η οικονομία δεν είναι ξεχωριστοί κόσμοι: ο IRGC έχει και οικονομικά συμφέροντα (εταιρείες, έργα, δίκτυα).
• Η Basij είναι παραστρατιωτική πολιτοφυλακή (οργανωτικά κάτω από τον IRGC), χρήσιμη για μαζική παρουσία στους δρόμους, επιτήρηση και καταστολή σε επίπεδο «γειτονιάς».

Αυτή η αρχιτεκτονική εξηγεί γιατί, σε κρίσεις, η απάντηση γίνεται «ασφαλειοποίηση»: το κράτος αντιμετωπίζει διαδηλώσεις ως απειλή εθνικής ασφάλειας, όχι ως κοινωνικό αίτημα που θέλει διαπραγμάτευση. Η ίδια λογική φαίνεται και τώρα, με τον Ανώτατο Ηγέτη να αποδίδει την αναταραχή σε εξωτερικούς εχθρούς (ΗΠΑ–Ισραήλ) ως κεντρική γραμμή αφήγησης. (https://www.aljazeera.com/news/2026/1/17/irans-khamenei-says-us-israel-links-behind-thousands-killed-in-protests)

---

Η μάχη της πληροφορίας: γιατί το «διαδίκτυο» έγινε πεδίο σύγκρουσης

Το μπλακ-άουτ στο διαδίκτυο δεν είναι απλώς «καταστολή επικοινωνίας». Είναι πολλαπλασιαστής ισχύος για το κράτος. Επιτυγχάνει τρία πράγματα:

1. Διαλύει τον συντονισμό (πού θα γίνει συγκέντρωση, πώς θα διαφύγουν άνθρωποι, πώς θα μοιραστούν βίντεο).
2. Καθυστερεί την τεκμηρίωση (θύματα, συλλήψεις, βασανιστήρια), άρα δυσκολεύει την άμεση διεθνή κινητοποίηση.
3. Δίνει χρόνο στο κράτος να ανακτήσει τον δρόμο, να ξαναστήσει φόβο και να επιβάλει «σιωπή».

Το Ιράν έχει προηγούμενο: το 2019 εφαρμόστηκε πανεθνικό shutdown με μετρήσιμα τεχνικά αποτυπώματα (επίπεδο δικτύων/παρόχων). (https://ioda.inetintel.cc.gatech.edu/reports/irans-nation-wide-internet-blackout-measurement-data-and-technical-observations/?utm_source=openai) Στη σημερινή κρίση, βλέπουμε παρόμοιο μοτίβο περιορισμού/διακοπών. (https://www.thenationalnews.com/news/mena/2026/01/08/iran-internet-blocked-ipv6/)

Και εδώ μπαίνει ένα νέο στοιχείο: ο κυβερνο-πόλεμος ως ψυχολογική επιχείρηση. Η παρεμβολή/χακάρισμα στη ροή κρατικής τηλεόρασης και η μετάδοση μηνυμάτων αντιπολίτευσης έχει διπλό στόχο: να δείξει ότι το κράτος δεν ελέγχει πλήρως το πληροφοριακό περιβάλλον και να ενθαρρύνει ρωγμές στην πειθαρχία των δυνάμεων ασφαλείας. (https://apnews.com/article/65a7a3ee84748531387b72fa15b61456)

---

Οι αριθμοί ως πολιτικό όπλο: θάνατοι, συλλήψεις, καταγγελίες κακοποίησης

Σύμφωνα με οργανώσεις που παρακολουθούν την κατάσταση, οι απώλειες και οι συλλήψεις είναι τεράστιες. Η HRANA (Human Rights Activists News Agency) αναφέρει χιλιάδες νεκρούς και δεκάδες χιλιάδες κρατούμενους, σε ένα περιβάλλον όπου η επαλήθευση δυσκολεύει λόγω περιορισμών πληροφόρησης. (https://www.en-hrana.org/day-twenty-two-of-the-protests-the-scale-of-the-killings-grows-as-the-internet-shutdown-continues/)

Παράλληλα, διεθνή ρεπορτάζ καταγράφουν καταγγελίες για βασανιστήρια και σεξουαλική κακοποίηση κρατουμένων, κάτι που σε τέτοιες κρίσεις λειτουργεί και ως «τεχνολογία φόβου» για να αποτραπεί η επιστροφή στους δρόμους. (https://www.theguardian.com/global-development/2026/jan/19/iran-protesters-teenager-sexually-assaulted-in-custody-rights-group)

Για να μη χαθούμε στην αβεβαιότητα των αριθμών: η γεωπολιτική σημασία εδώ δεν είναι η «ακριβής καταμέτρηση» (αν και είναι κρίσιμη για τη λογοδοσία), αλλά το ότι η κλίμακα φαίνεται αρκετή ώστε να προκαλέσει:

• ρήγμα νομιμοποίησης στο εσωτερικό,
• σκληρότερη διεθνή πίεση,
• κίνδυνο κλιμάκωσης στη γειτονιά (διότι το Ιράν, όταν πιέζεται μέσα, συχνά δοκιμάζει «έξω»).

---

Η ρητορική περί «ξένης συνωμοσίας» και το ποιοι κερδίζουν μέσα στο σύστημα

Όταν ο Ανώτατος Ηγέτης αποδίδει τις διαδηλώσεις σε ΗΠΑ–Ισραήλ, δεν στοχεύει να πείσει τη Δύση. Στοχεύει να οργανώσει το εσωτερικό μέτωπο γύρω από δύο κέρδη ισχύος:

1. Νομιμοποίηση καταστολής: αν οι διαδηλωτές βαφτιστούν «εργαλεία ξένων», τότε η βία παρουσιάζεται ως «άμυνα του κράτους».
2. Ενίσχυση σκληρών θεσμών: IRGC/Basij/δικαστικό σύστημα ανεβαίνουν πολιτικά, γιατί εμφανίζονται ως οι μόνοι που «κρατούν το κράτος όρθιο».

Αυτό απαντά στο cui bono στο εσωτερικό: οι σκληροπυρηνικοί μηχανισμοί ασφαλείας κερδίζουν βραχυπρόθεσμα ισχύ από κάθε κύκλο αναταραχής που πλαισιώνεται ως πόλεμος με εξωτερικούς εχθρούς. Η εκλεγμένη πολιτική πτέρυγα (όποια κι αν είναι) χάνει χώρο, γιατί το πεδίο μεταφέρεται από την πολιτική στην ασφάλεια.

---

Ο «οικονομικός πόλεμος»: κυρώσεις, πληθωρισμός και κοινωνική έκρηξη

Στην καρδιά της ιστορίας βρίσκεται μια παλιά αλυσίδα αιτίου-αποτελέσματος: οικονομική ασφυξία → κοινωνική δυσαρέσκεια → καταστολή → μεγαλύτερη απομόνωση → νέα οικονομική ασφυξία.

Οι κυρώσεις (sanctions) λειτουργούν ως εργαλείο ισχύος, επειδή κόβουν πρόσβαση μιας χώρας σε αγορές, χρηματοδότηση, τεχνολογία, ασφάλιση, ναυτιλιακές υπηρεσίες. Το Ιράν ζει χρόνια μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Αυτό δεν «ρίχνει» αυτόματα ένα καθεστώς· συχνά το σκληραίνει, γιατί δημιουργεί οικονομίες-σκιές, δίκτυα λαθρεμπορίου και «πρόσοδους» για όσους ελέγχουν τις παρακάμψεις.

Το αποτέλεσμα για την κοινωνία είναι διαρκής πίεση στο κόστος ζωής. Και όταν μια οικονομική διαμαρτυρία γενικευτεί, γίνεται πολιτική. Αυτό περιγράφεται και στη σημερινή εκκίνηση των διαδηλώσεων, που συνδέονται με οικονομική επιδείνωση. (https://apnews.com/article/95207b62fb2c8a4f3745d981ea0f9849)

---

Η γεωπολιτική σκακιέρα: γιατί οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, η Ρωσία και η Κίνα κοιτούν την Τεχεράνη με διαφορετικό βλέμμα

Σε επίπεδο μεγάλων δυνάμεων, η Τεχεράνη είναι κόμβος τριών πραγμάτων: ενέργεια, στρατηγική θέση, δίκτυα επιρροής.

• Οι ΗΠΑ βλέπουν το Ιράν ως αντίπαλο που απειλεί συμμάχους (Ισραήλ/χώρες του Κόλπου), τροφοδοτεί proxy δυνάμεις και μπορεί να φτάσει σε πυρηνικό κατώφλι. Η δημόσια στήριξη διαδηλωτών από την Ουάσιγκτον σπρώχνει το καθεστώς να «κλειδώσει» την αφήγηση περί ξένης υπονόμευσης. Αυτό αυξάνει τον κίνδυνο ατυχήματος/κλιμάκωσης, γιατί οι συμβολικές κινήσεις μεταφράζονται εύκολα σε στρατηγική καχυποψία.
• Το Ισραήλ ενδιαφέρεται πρωτίστως για το πυρηνικό πρόγραμμα και για το αν το Ιράν μπορεί να συνεχίσει να υποστηρίζει περιφερειακά δίκτυα (Hezbollah κ.λπ.). Εσωτερική αποσταθεροποίηση στην Τεχεράνη είναι ταυτόχρονα ευκαιρία και κίνδυνος: ευκαιρία αν μειώσει δυνατότητες προβολής ισχύος, κίνδυνος αν οδηγήσει το καθεστώς σε εξωτερική επιθετικότητα για αντιπερισπασμό.
• Η Ρωσία και η Κίνα τείνουν να προτιμούν την «προβλεψιμότητα» ενός κράτους που μπορούν να συναλλάσσονται μαζί του και που λειτουργεί ως αντίβαρο στη δυτική επιρροή. Μια κατάρρευση τύπου «χαοτικής μετάβασης» θα δημιουργούσε αβεβαιότητα σε ενεργειακές ροές, διαδρομές και περιφερειακή ασφάλεια.

Το κέρδος ισχύος για τις μεγάλες δυνάμεις δεν είναι μονοσήμαντο: όλοι μπορούν να χάσουν από ανεξέλεγκτη αποσταθεροποίηση, αλλά κάποιοι μπορούν να κερδίσουν επιρροή αν καταφέρουν να διαμορφώσουν την επόμενη μέρα ή να εκμεταλλευτούν το σοκ στις τιμές.

---

Η «κάνουλα» του κόσμου: το Στενό του Ορμούζ και γιατί αφορά την Ελλάδα

Ο πιο άμεσος μηχανισμός μετάδοσης προς την Ελλάδα είναι η ενέργεια. Το Στενό του Ορμούζ (Strait of Hormuz) είναι ένα θαλάσσιο «μπουκάλι» (chokepoint) μεταξύ Περσικού Κόλπου και Αραβικής Θάλασσας. Από εκεί περνάει ένα τεράστιο μέρος του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου πετρελαίου. Η EIA (U.S. Energy Information Administration) εκτιμά ροές της τάξης των ~20,9 εκατ. βαρελιών/ημέρα (μέγεθος που εξηγεί γιατί κάθε ένταση εκεί τιμολογείται άμεσα στις αγορές). (https://www.eia.gov/international/content/analysis/special_topics/World_Oil_Transit_Chokepoints/?utm_source=openai)

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά για την Ελλάδα;

1. Τιμές καυσίμων: αν το διεθνές Brent ανέβει λόγω γεωπολιτικού «premium κινδύνου», η αύξηση περνάει στη διυλιστηριακή/χονδρική τιμή και μετά στη λιανική (με χρονική υστέρηση ημερών-εβδομάδων).
2. Φόροι και τελικό «σοκ»: στην Ελλάδα, μεγάλο μέρος της τιμής στην αντλία είναι φόροι (ΕΦΚ και ΦΠΑ). Αυτό σημαίνει ότι η μεταβολή του αργού δεν περνάει 1:1, αλλά ο πολίτης το νιώθει άμεσα, ειδικά σε μεταφορές και θέρμανση. (https://minfin.gov.gr/en/tax-policy/tax-guide/excise-duties-efk/?utm_source=openai)
3. Ναυτιλία και ασφάλιση: όταν ανεβαίνει ο κίνδυνος σε μια περιοχή, ανεβαίνουν και τα war-risk premiums (ασφάλιστρα πολεμικού κινδύνου) και τα πρόσθετα ασφάλιστρα για διέλευση/φόρτωση. Αυτό ανεβάζει το κόστος μεταφοράς και μπορεί να οδηγήσει και σε παρακάμψεις δρομολογίων. (https://www.lloydslist.com/LL1128514/British-flag-tankers-facing-six-figure-extra-hit-on-war-risk-premiums?utm_source=openai)

Για μια χώρα με μεγάλο ναυτιλιακό αποτύπωμα και ως καθαρό εισαγωγέα ενέργειας, αυτός είναι ο πιο γρήγορος δρόμος για να περάσει η κρίση «στην τσέπη».

---

Η γειτονιά φοβάται κλιμάκωση: ο ρόλος της Τουρκίας και των κρατών του Κόλπου

Οι περιφερειακές δυνάμεις γύρω από το Ιράν λειτουργούν με ψυχρό υπολογισμό:

• Θέλουν να αποφύγουν ένα σενάριο όπου η κρίση μετατρέπεται σε περιφερειακό πόλεμο.
• Θέλουν να αποτρέψουν προσφυγικές/μεταναστευτικές ροές που θα επιβαρύνουν τα σύνορά τους και θα γίνουν εσωτερικό πολιτικό κόστος.

Η Τουρκία ειδικά έχει ισχυρό κίνητρο αποκλιμάκωσης: σύνορα, εμπόριο, ενεργειακή έκθεση και το ενδεχόμενο νέων ροών προς την επικράτειά της, που θα μετατραπούν σε πολιτικό ζήτημα και στις σχέσεις της με την ΕΕ. Δημόσιες τοποθετήσεις της Άγκυρας δείχνουν προτίμηση για αποκλιμάκωση/διπλωματία. (https://www.mfa.gov.tr/disisleri-bakani-sayin-hakan-fidan-in-a-haber-e-verdigi-mulakat-27-haziran-2025.tr.mfa?utm_source=openai)

Για την Ελλάδα αυτό είναι διπλό: η Τουρκία μπορεί να λειτουργήσει ως «φρένο» ροών, μπορεί και ως «βαλβίδα πίεσης» προς την Ευρώπη αν θελήσει να αυξήσει διαπραγματευτικά ανταλλάγματα. Το ποια κατεύθυνση θα επικρατήσει εξαρτάται από το εύρος της κρίσης και από το τι ζητά η Άγκυρα σε άλλα μέτωπα.

---

Οι διεθνείς θεσμοί: γιατί η Ευρώπη δυσκολεύεται να ισορροπήσει ανάμεσα σε δικαιώματα και πυρηνική διπλωματία

Η ΕΕ κινείται σε δύο παράλληλες γραμμές που συχνά συγκρούονται:

• Γραμμή ανθρωπίνων δικαιωμάτων: όταν βλέπει μαζική καταστολή, πιέζεται πολιτικά να απαντήσει (δηλώσεις, στοχευμένες κυρώσεις, διεθνής τεκμηρίωση).
• Γραμμή πυρηνικής/ασφάλειας: η Ευρώπη ενδιαφέρεται να κρατήσει ανοιχτό έναν δρόμο διπλωματίας, ώστε το Ιράν να μην προχωρήσει σε μη αναστρέψιμη κλιμάκωση στο πυρηνικό πεδίο.

Στο επίπεδο λήψης αποφάσεων, οι κυρώσεις της ΕΕ στην εξωτερική πολιτική περνούν από την CFSP (Common Foreign and Security Policy – Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας), όπου σε κρίσιμες αποφάσεις απαιτείται ομοφωνία στο Συμβούλιο. (https://www.consilium.europa.eu/en/policies/sanctions-adoption-review-procedure/?utm_source=openai) Αυτό δίνει σε κράτη-μέλη (και στην Ελλάδα) επιρροή, αλλά επίσης επιβραδύνει και δυσκολεύει μια ενιαία στάση όταν υπάρχουν διαφορετικά εθνικά συμφέροντα.

---

Ένα ορατό σημάδι οικονομικού ρίσκου: η αποσύνδεση της διεθνούς οικονομίας από την Τεχεράνη

Η πολιτική αστάθεια έχει πάντα και «επιχειρησιακό αποτύπωμα». Η αναστολή πτήσεων προς/από την Τεχεράνη από μεγάλους αερομεταφορείς λειτουργεί ως δείκτης αντίληψης κινδύνου και μειώνει τη συνδεσιμότητα της χώρας με την Ευρώπη, επιδεινώνοντας την απομόνωση. Αναφέρθηκε αναστολή πτήσεων της Lufthansa προς/από Τεχεράνη έως τα τέλη Μαρτίου. (https://www.nampa.org/text/22836320)

Αυτό δεν «ρίχνει» καθεστώτα, αλλά σφίγγει το οικονομικό περιβάλλον και ενισχύει την αίσθηση ότι η χώρα μπαίνει σε «κατάσταση πολιορκίας».

---

Ποιος κερδίζει ισχύ τελικά (και ποιος χάνει)

Μέσα στο Ιράν

• Κερδίζουν (βραχυπρόθεσμα): οι μηχανισμοί ασφαλείας (IRGC/Basij/σκληρή δικαιοσύνη). Η κρίση είναι το φυσικό τους περιβάλλον: περισσότερες αρμοδιότητες, περισσότεροι πόροι, περισσότερη πολιτική αναγκαιότητα.
• Χάνουν: οι όποιες δυνάμεις «διαχείρισης»/μετριοπάθειας μέσα στο σύστημα, διότι η διαπραγμάτευση αντικαθίσταται από λογική πολιορκίας.

Στην περιοχή

• Κερδίζουν χώρες που μπορούν να πλασαριστούν ως «σταθεροποιητές» (μεσολάβηση, δίαυλοι επικοινωνίας), εφόσον η κρίση δεν ξεφύγει σε πόλεμο.
• Χάνουν όλοι οι γείτονες από μια παρατεταμένη αναταραχή που αυξάνει τις τιμές ενέργειας, τις μεταναστευτικές πιέσεις και τον κίνδυνο ατυχήματος.

ΗΠΑ–ΕΕ

• Οι ΗΠΑ έχουν πλεονέκτημα στην οικονομική πίεση (κυρώσεις/χρηματοπιστωτικό σύστημα), αλλά περιορισμό στο «τι έρχεται μετά» χωρίς επικίνδυνη κλιμάκωση.
• Η ΕΕ έχει κίνητρο σταθερότητας και διπλωματίας, αλλά δυσκολία ενιαίας δράσης και περιορισμένη σκληρή ισχύ στην περιοχή.

---

Τι να παρακολουθούμε τους επόμενους μήνες (και γιατί αυτό αφορά την Ελλάδα)

1. Επαναφορά ή σκλήρυνση του ελέγχου στο διαδίκτυο: αν το κράτος επανέλθει σε πλήρες shutdown, σημαίνει ότι προετοιμάζεται για μακρά αναμέτρηση, όχι για εκτόνωση. (https://www.thenationalnews.com/news/mena/2026/01/08/iran-internet-blocked-ipv6/)
2. Επιβεβαιωμένη αύξηση θυμάτων/κρατουμένων: όχι μόνο ως ανθρωπιστικό μέγεθος, αλλά ως ένδειξη ότι το καθεστώς «ποντάρει όλα» στην καταστολή. (https://www.en-hrana.org/day-twenty-two-of-the-protests-the-scale-of-the-killings-grows-as-the-internet-shutdown-continues/)
3. Ρητορική περί εξωτερικής εμπλοκής από την Τεχεράνη: αυξάνει την πιθανότητα να αναζητήσει αποτρεπτικά «χτυπήματα ισχύος» εκτός συνόρων. (https://www.aljazeera.com/news/2026/1/17/irans-khamenei-says-us-israel-links-behind-thousands-killed-in-protests)
4. Κινήσεις στην αγορά ενέργειας: κάθε απότομο άλμα τιμών θα περάσει στην Ελλάδα μέσω καυσίμων και μεταφορικού κόστους. (https://www.eia.gov/international/content/analysis/special_topics/World_Oil_Transit_Chokepoints/?utm_source=openai)
5. War-risk premiums και ναύλοι: αύξηση κόστους στη ναυτιλία δεν μένει «στη θάλασσα»—μπαίνει στο συνολικό κόστος εισαγωγών. (https://www.lloydslist.com/LL1128514/British-flag-tankers-facing-six-figure-extra-hit-on-war-risk-premiums?utm_source=openai)
6. Ενδείξεις νέων μεταναστευτικών ροών προς την Τουρκία: η Ελλάδα είναι εκτεθειμένη ως εξωτερικό σύνορο της ΕΕ, ειδικά αν η Τουρκία επιλέξει πιο «χαλαρή» διαχείριση. (https://www.mfa.gov.tr/disisleri-bakani-sayin-hakan-fidan-in-a-haber-e-verdigi-mulakat-27-haziran-2025.tr.mfa?utm_source=openai)

---

Ένα συμπέρασμα χωρίς ωραιοποιήσεις

Η παρούσα κρίση στο Ιράν δείχνει μια σύγκρουση ανάμεσα σε μια κοινωνία που πιέζεται οικονομικά και ένα κράτος που απαντά με όρους επιβίωσης. Το καθεστώς έχει αποδείξει ότι αντέχει μέσω καταστολής και ελέγχου πληροφορίας, με προηγούμενο τις αιματηρές καταστολές και τις διακοπές διαδικτύου τα προηγούμενα χρόνια. (https://www.amnesty.org/en/latest/press-release/2020/11/iran-internet-deliberately-shut_down-during-november-2019-killings-new-investigation/)

Το ρίσκο για την περιοχή δεν είναι μόνο μια εσωτερική αλλαγή καθεστώτος. Είναι η πιθανότητα το Ιράν, όταν στριμώχνεται, να μεταφέρει την ένταση σε πεδία όπου έχει εργαλεία: ναυτιλία, proxies, κυβερνοχώρος, ενεργειακός εκβιασμός. Η αγορά ενέργειας το ξέρει και το τιμολογεί.

Για την Ελλάδα, το «γιατί να νοιαστώ» μετριέται σε τρία πράγματα: τιμή στην αντλία, κόστος μεταφορών/πληθωρισμό, πίεση στο μεταναστευτικό μέσω Τουρκίας. Αυτά είναι τα κανάλια μετάδοσης ισχύος από μια κρίση στην Τεχεράνη μέχρι το ελληνικό νοικοκυριό. (https://minfin.gov.gr/en/tax-policy/tax-guide/excise-duties-efk/?utm_source=openai)