Ιράν: Το «παζάρι» για ουράνιο 60% και οι κόκκινες γραμμές του Ριάντ

Η πρόταση της Τεχεράνης να αραιώσει το ουράνιο στο 60% με αντάλλαγμα την άρση των κυρώσεων ακούγεται διπλωματικά ως κίνηση καλής θέλησης. Στην πραγματικότητα της σκληρής ισχύος, είναι μια τακτική κίνηση «αγοράς χρόνου» σε μια σκακιέρα που έχει πάρει φωτιά.

Το χάσμα παραμένει χαώδες. Οι ΗΠΑ απαιτούν τον αφοπλισμό των περιφερειακών «proxies» (Χεζμπολάχ, Χούθι), ενώ το Ιράν θέλει τα χρήματά του πίσω χωρίς να αγγίξει το πυραυλικό του οπλοστάσιο. Γιατί αυτό το αδιέξοδο αφορά το ελληνικό νοικοκυριό; Διότι κάθε εμπλοκή στο Στενό του Ορμούζ —από όπου περνά το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου— μεταφράζεται αυτόματα σε εκτίναξη τιμών στα πρατήρια και στους λογαριασμούς ρεύματος.

Ο εφιάλτης της πυρηνικής γειτονιάς

Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι μόνο τεχνικό. Η Σαουδική Αραβία έθεσε την απόλυτη κόκκινη γραμμή: αν η Τεχεράνη αποκτήσει πυρηνικό όπλο, το Ριάντ θα επιδιώξει να αποκτήσει το δικό του «την επόμενη μέρα». Η Μέση Ανατολή κινδυνεύει να μετατραπεί σε πυρηνική μπαρουταποθήκη, με το Ισραήλ να πιέζει πλέον ανοιχτά για στρατιωτικά πλήγματα, θεωρώντας τις συνομιλίες μάταιες (Telegraph).

Πίσω από τις κουρτίνες, Κίνα και Ρωσία κρατούν το ιρανικό καθεστώς ζωντανό. Ο «σκιώδης στόλος» δεξαμενόπλοιων μεταφέρει ιρανικό πετρέλαιο στο Πεκίνο, παρακάμπτοντας τις δυτικές κυρώσεις και χρηματοδοτώντας την αντίσταση της Τεχεράνης (OANDA).

Η Ελλάδα ως ενεργειακό οχυρό

Σε αυτό το σκηνικό αστάθειας, ο ρόλος της Ελλάδας αλλάζει δομικά. Όσο το Στενό του Ορμούζ γίνεται επικίνδυνο για την ελληνική ναυτιλία —με το Υπουργείο Ναυτιλίας να εκδίδει ήδη συστάσεις ασφαλείας— η γεωστρατηγική αξία της χώρας μας εκτοξεύεται.

Η αστάθεια στον Κόλπο καθιστά την Αλεξανδρούπολη και τη Ρεβυθούσα όχι απλώς χρήσιμες, αλλά απαραίτητες. Η Ελλάδα μετατρέπεται στην πιο αξιόπιστη πύλη εισόδου ενέργειας (LNG) για την Ευρώπη, παρακάμπτοντας τα επικίνδυνα στενά και την ασταθή Τουρκία. Ταυτόχρονα, η βάση της Σούδας επιβεβαιώνεται ως η αναντικατάστατη ραχοκοκαλιά της αμερικανικής παρουσίας στην περιοχή.

Το ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξει συμφωνία, αλλά πόσο θα αντέξουν οι «βαλβίδες ασφαλείας» της παγκόσμιας οικονομίας πριν σπάσουν. Και η Ελλάδα, θέλοντας και μη, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή αυτής της εξίσωσης ασφαλείας.