Ιράν: Κλείνει τα Στενά του Ορμούζ ενώ ανακοινώνει συμφωνία με τις ΗΠΑ

Στη Γενεύη, ο Ιρανός ΥΠΕΞ Αραγχί ανακοινώνει «συμφωνία σε οδηγές αρχές» για πυρηνικό deal με τις ΗΠΑ (Times of Israel). Στον Περσικό Κόλπο, την ίδια ακριβώς ημέρα, οι Φρουροί της Επανάστασης κλείνουν τμήματα των Στενών του Ορμούζ (πλάτος μόλις 21 μιλίων, από εκεί περνά το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου) για ασκήσεις με πραγματικά πυρά (Washington Times). Στο Ταμπρίζ, ο Χαμενεΐ απευθύνεται σε χιλιάδες: «Ένα πολεμικό πλοίο είναι επικίνδυνο μηχάνημα. Πιο επικίνδυνο είναι το όπλο που μπορεί να το βυθίσει» (Anadolu Agency). Τρεις σκηνές, μία στρατηγική: η Τεχεράνη παζαρεύει δείχνοντας ταυτόχρονα ότι μπορεί να πονέσει.

Αυτό που κάνει τη στιγμή κρίσιμη: είναι η πρώτη φορά που το Ιράν κλείνει τα Στενά αφότου οι ΗΠΑ άρχισαν να απειλούν με στρατιωτική δράση (Gulf News). Μέχρι τον Ιανουάριο, οι ασκήσεις γίνονταν χωρίς ανακοίνωση κλεισίματος. Τώρα η Τεχεράνη δημοσιοποιεί τον έλεγχό της, ακριβώς τη στιγμή που προτείνει τριετή παύση εμπλουτισμού ουρανίου και μεταφορά τμήματος του αποθέματος 60% σε τρίτη χώρα (Iran International). Η αντίφαση είναι επιφανειακή. Στη γλώσσα της ισχύος, σημαίνει: «Θέλουμε deal, αλλά μην νομίζετε ότι δεν έχουμε εναλλακτική».

Ο Αραγχί μιλά για «δίκαιη συμφωνία». Ο Χαμενεΐ για βύθιση αεροπλανοφόρων. Ο πρόεδρος Πεζεσκιάν σιωπά. Αυτή η τριπλή σκηνοθεσία εξυπηρετεί τρία ακροατήρια: τους Αμερικανούς διαπραγματευτές, τη σκληροπυρηνική βάση του καθεστώτος, και τη διεθνή κοινή γνώμη. Αλλά κρύβει και μια πραγματικότητα που η Τεχεράνη αποφεύγει να αναγνωρίσει δημόσια. Μετά τα αμερικανικά και ισραηλινά πλήγματα του Ιουνίου 2025, το πυρηνικό πρόγραμμα έχει καθυστερήσει κατά δύο χρόνια, η οικονομία πιέζεται από τις κυρώσεις snapback του ΟΗΕ, και πάνω από 7.000 νεκροί στις διαδηλώσεις του Δεκεμβρίου δείχνουν εσωτερική ρήξη (NPR). Η «τριετής παύση» που προσφέρει δεν είναι παραχώρηση, αν οι εγκαταστάσεις ήδη δεν λειτουργούν κανονικά.

Εν τω μεταξύ, δύο αμερικανικά αεροπλανοφόρα (το USS Abraham Lincoln ήδη εκεί, το USS Gerald R. Ford καθ' οδόν) συγκεντρώνονται στον Κόλπο. Η 12η Μαρτίου, ημερομηνία λήξης του τελεσιγράτου Τραμπ (To Brief), πλησιάζει, και μαζί της η στρατιωτική υποδομή μπαίνει στη θέση της. Η Ελλάδα δεν έχει πει λέξη. Η Σούδα και η Αλεξανδρούπολη λειτουργούν ήδη ως logistics hubs για αυτή ακριβώς τη συγκέντρωση δυνάμεων, χωρίς δημόσια συζήτηση στη Βουλή ή δήλωση του ΥΠΕΞ. Η ελληνική σιωπή εντάσσεται σε ένα ευρύτερο μοτίβο: η Ευρώπη ολόκληρη δεν κάθεται καν στο τραπέζι της Γενεύης.

Η πρόταση της Τεχεράνης μπορεί να είναι ελιγμός ή ακόμα και λευκή σημαία ντυμένη με στρατιωτική ρητορική. Αλλά ένα deal που καλύπτει μόνο πυρηνικά, αφήνοντας έξω βαλλιστικούς πυραύλους και περιφερειακά δίκτυα, δεν θα ικανοποιήσει ούτε τον Νετανιάχου ούτε τον Ρούμπιο. Και κάθε εβδομάδα χωρίς συμφωνία, η νέα ιρανική εγκατάσταση στο Pickaxe Mountain, 650 μέτρα ψηλότερα από το Fordow (To Brief), γίνεται πιο δύσκολος στόχος.