Trump Administration Escalates Political Warfare Against Domestic Opponents and Institutions

Η είδηση δεν είναι απλώς ότι «η Ουάσινγκτον πολώνεται». Είναι ότι, στη δεύτερη θητεία Τραμπ, το εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε πολιτικό πόλεμο φθοράς: χρήση θεσμικών μοχλών (Υπουργείο Δικαιοσύνης, Κογκρέσο, ρυθμιστικές αρχές) για εξουδετέρωση αντιπάλων και για πειθάρχηση ανεξάρτητων κέντρων ισχύος. Αυτό αλλάζει το “operating system” της αμερικανικής ισχύος: μειώνει την προβλεψιμότητα, αυξάνει το ρίσκο σπασμωδικών αποφάσεων και επηρεάζει άμεσα συμμάχους που βασίζονται στην αμερικανική «ομπρέλα»—μεταξύ αυτών και η Ελλάδα.

Στο επίκεντρο βρίσκεται μια πολυμέτωπη πίεση προς:

• το Υπουργείο Δικαιοσύνης (DoJ) και τους ομοσπονδιακούς εισαγγελείς (U.S. Attorneys), δηλαδή τους βασικούς “κόμβους” της ποινικής εξουσίας στις ΗΠΑ,
• το Κογκρέσο μέσω επιτροπών που λειτουργούν ως μηχανισμοί έρευνας/δημόσιας στοχοποίησης,
• και την FCC (Federal Communications Commission, η ρυθμιστική αρχή τηλεπικοινωνιών/ραδιοτηλεόρασης), δηλαδή τον θεσμό που μπορεί να γίνει «κλειδί» για πίεση στα ΜΜΕ.

Συγκεκριμένα, έχουν αναφερθεί κλητεύσεις (subpoenas) και έρευνες που αγγίζουν πρώην αξιωματούχους πληροφοριών/επιβολής νόμου (π.χ. γύρω από το 2016), με επικριτές να μιλούν για «fishing expedition»—έρευνα χωρίς σαφή πραγματική βάση, με στόχο περισσότερο την πολιτική φθορά παρά την ποινική τεκμηρίωση. (https://www.reuters.com/world/us/doj-subpoenas-unlikely-yield-new-info-russia-probe-pushed-by-trump-sources-say-2025-11-18/)

Παράλληλα, η Επιτροπή Δικαιοσύνης της Βουλής κάλεσε τον πρώην ειδικό εισαγγελέα Τζακ Σμιθ (Jack Smith) σε κλειστή κατάθεση, μεταφέροντας την αντιπαράθεση από τα δικαστήρια στο πεδίο της πολιτικής «ανάκρισης». (https://www.pbs.org/newshour/politics/house-republicans-subpoena-jack-smith-for-closed-door-interview-about-trump-prosecutions?utm_source=openai)

Και στο ρυθμιστικό πεδίο, ο πρόεδρος της FCC Μπρένταν Καρ (Brendan Carr) αμφισβήτησε δημόσια την ιδέα της «ανεξάρτητης αρχής» και καταγράφηκε ακόμα και η αφαίρεση της λέξης “independent” από τη σχετική περιγραφή στον ιστότοπο της FCC τη στιγμή που εξελισσόταν κοινοβουλευτική ακρόαση—ένα συμβολικό αλλά εύγλωττο σήμα για το πού πάει η ισορροπία. (https://www.reuters.com/business/media-telecom/fcc-deletes-reference-agency-independence-during-us-senate-hearing-2025-12-17/?utm_source=openai)

---

Από το μηδέν: τι σημαίνουν οι όροι που ακούμε

Για να διαβάσουμε σωστά την ιστορία, χρειάζονται 5 βασικές έννοιες—χωρίς νομικά «κινέζικα»:

1. U.S. Attorney (Ομοσπονδιακός εισαγγελέας): Ο επικεφαλής εισαγγελέας σε κάθε ομοσπονδιακή περιφέρεια των ΗΠΑ. Ελέγχει διώξεις για ομοσπονδιακά εγκλήματα, συμπεριλαμβανομένων θεμάτων διαφθοράς και εθνικής ασφάλειας.

2. Interim/Acting διορισμός: Όταν μια θέση μείνει κενή, κάποιος την καλύπτει προσωρινά. Εκεί ακριβώς υπάρχει “παράθυρο” για πολιτικό έλεγχο—αν η προσωρινότητα γίνει μόνιμη μέσω τεχνασμάτων.

3. 28 U.S.C. §546: Ο νόμος που επιτρέπει στον Υπουργό Δικαιοσύνης να διορίζει interim U.S. Attorney για 120 ημέρες· μετά, αν δεν υπάρξει κανονικός διορισμός, μπορεί να διορίσει το δικαστήριο. (https://www.law.cornell.edu/uscode/text/28/546?utm_source=openai)

4. FVRA (Federal Vacancies Reform Act): Ο βασικός νόμος για προσωρινές αναπληρώσεις σε ομοσπονδιακές θέσεις. Θέτει περιορισμούς για το ποιος και για πόσο μπορεί να είναι “acting”. (https://www.law.cornell.edu/uscode/text/5/3345?utm_source=openai)

5. Grand jury subpoena (Κλήτευση από σώμα ενόρκων): Νομικό εργαλείο συλλογής στοιχείων/κατάθεσης. Είναι “κανονικό” εργαλείο· η πολιτική διαμάχη ξεκινά όταν χρησιμοποιείται επιλεκτικά ή σε περιβάλλον στοχοποίησης.

Αυτό έχει σημασία γιατί το 2025 υπήρξαν δικαστικές αποφάσεις που ακύρωσαν ή αποδυνάμωσαν κινήσεις διορισμών, δείχνοντας ότι το αμερικανικό σύστημα ακόμα παράγει αντίβαρα, αλλά και ότι η εκτελεστική εξουσία δοκιμάζει τα όρια. (https://caselaw.findlaw.com/court/us-dis-crt-e-d-vir-ale-div/117972189.html?utm_source=openai)

---

Το “cui bono”: ποιος κερδίζει ισχύ, ποιος χάνει

Κερδίζει (εντός ΗΠΑ)

• Η εκτελεστική εξουσία / ο Λευκός Οίκος: Αν μετατρέψεις θεσμούς (DoJ, ρυθμιστικές αρχές) σε πιο πειθαρχημένα εργαλεία, αυξάνεις τη δυνατότητα επιβολής πολιτικής γραμμής.
• Το ιδεολογικό-οργανωτικό οικοσύστημα που στηρίζει την αναδιάταξη του κράτους (π.χ. “Project 2025” ως πλαίσιο αναδιοργάνωσης). (https://www.heritage.org/press/project-2025-publishes-comprehensive-policy-guide-mandate-leadership-the-conservative-promise?utm_source=openai)
• Οι πολιτικοί σύμμαχοι στο Κογκρέσο που μετατρέπουν την “oversight” (κοινοβουλευτικό έλεγχο) σε εργαλείο πολιτικής εξόντωσης αντιπάλων μέσω διαρροών, ακροάσεων και κλητεύσεων. (https://www.pbs.org/newshour/politics/house-republicans-subpoena-jack-smith-for-closed-door-interview-about-trump-prosecutions?utm_source=openai)

Χάνει (εντός ΗΠΑ)

• Η θεσμική αυτονομία υπηρεσιών που λειτουργούν ως «κόφτες» (DoJ/FBI/ανεξάρτητες αρχές).
• Οι αντίπαλες πολιτικές ελίτ (πρώην αξιωματούχοι, εισαγγελείς, στελέχη υπηρεσιών) που μπαίνουν σε πολυετή κύκλο άμυνας—ακόμα κι αν τελικά αθωωθούν, η πολιτική/οικονομική φθορά έχει ήδη γίνει.

Κερδίζει (εκτός ΗΠΑ)

• Η Ρωσία: κάθε αμφιβολία για τη συνοχή του ΝΑΤΟ (North Atlantic Treaty Organization—η συμμαχία όπου το Άρθρο 5 σημαίνει «επίθεση σε έναν = επίθεση σε όλους») είναι «δώρο» για τη στρατηγική της Μόσχας, γιατί μειώνει την αποτρεπτική αξιοπιστία.
• Η Κίνα: όταν η Ουάσινγκτον είναι απορροφημένη σε εσωτερικό πόλεμο, μειώνεται ο διαθέσιμος πολιτικός χρόνος/συναίνεση για σταθερή πολιτική τεχνολογικού ανταγωνισμού.
• Περιφερειακές δυνάμεις (όπως η Τουρκία): σε συνθήκες αμερικανικής μεταβλητότητας, οι “middle powers” αυξάνουν τη διαπραγματευτική τους αξία, πουλώντας συνεργασία «ανά φάκελο».

---

Τα 7 γεωπολιτικά πλαίσια (εργαλειοθήκη)

1) Ανταγωνισμός Μεγάλων Δυνάμεων: όταν ο «εμφύλιος» τρώει την αυτοκρατορία

Η αμερικανική ισχύς δεν είναι μόνο αεροπλανοφόρα και δολάριο. Είναι και θεσμική προβλεψιμότητα: οι σύμμαχοι πιστεύουν ότι οι δεσμεύσεις κρατούν, οι αγορές πιστεύουν ότι οι κανόνες δεν αλλάζουν κάθε εβδομάδα, οι αντίπαλοι πιστεύουν ότι οι κόκκινες γραμμές είναι πραγματικές.

Όταν η διοίκηση ανοίγει μέτωπα εσωτερικής «εκκαθάρισης», αυξάνει:

• την πολιτική μεταβλητότητα της εξωτερικής πολιτικής,
• και το ρίσκο η ισχύς να γίνεται προσωποκεντρική (δηλαδή να περνά από σχέσεις/συναλλαγές προσώπων και όχι από σταθερή στρατηγική).

Σε ιστορικό επίπεδο, οι ΗΠΑ έχουν ξαναζήσει συγκρούσεις εκτελεστικής εξουσίας με έρευνες (π.χ. Watergate). Το σημείο αναφοράς της «Saturday Night Massacre» δείχνει πόσο γρήγορα μια θεσμική σύγκρουση μπορεί να μετατραπεί σε κρίση νομιμοποίησης. (https://www.archives.gov/education/lessons/watergate-constitution/chronology.html?utm_source=openai)

Ρεαλιστική ανάγνωση: Ο αντίπαλος (Ρωσία/Κίνα) δεν χρειάζεται να «νικήσει» τις ΗΠΑ στρατιωτικά. Αρκεί να τις δει να αυτοπεριορίζονται πολιτικά.

---

2) Συμμαχίες: ΝΑΤΟ και ΕΕ πληρώνουν την αμερικανική αβεβαιότητα

Οι συμμαχίες λειτουργούν με ένα άτυπο νόμισμα: εμπιστοσύνη. Όταν η αμερικανική γραφειοκρατία (State Department, DoD, υπηρεσίες) αμφιβάλλει για τη σταθερότητα των θεσμών, τότε:

• οι Ευρωπαίοι κάνουν hedging (ασφάλιση κινδύνου) αυξάνοντας αμυντικές δαπάνες,
• οι περιφερειακοί παίκτες δοκιμάζουν όρια,
• και το ΝΑΤΟ αναγκάζεται να «Trump-proof» διαδικασίες (να θωρακίσει λειτουργικά την συνέχεια).

Η πολιτικοποίηση του DoJ/FBI δεν είναι άμεσα “NATO issue”. Είναι όμως σήμα για το πόσο η εσωτερική πολιτική θα διαμορφώνει αποφάσεις για κυρώσεις, εξοπλισμούς, στήριξη σε πολέμους δι’ αντιπροσώπων (proxy wars).

Ταυτόχρονα, το Κογκρέσο ως θεσμός μπορεί να γίνει μέρος της σύγκρουσης: η κλήτευση του Jack Smith δεν είναι μόνο νομικό γεγονός· είναι και ένδειξη ότι η εσωτερική σύγκρουση αποκτά θεσμικά εργαλεία. (https://www.pbs.org/newshour/politics/house-republicans-subpoena-jack-smith-for-closed-door-interview-about-trump-prosecutions?utm_source=openai)

---

3) Οικονομικός πόλεμος: όταν η εσωτερική πόλωση φέρνει εξωτερικό προστατευτισμό

Ο «οικονομικός πόλεμος» σημαίνει χρήση εργαλείων όπως:

• δασμοί (tariffs),
• κυρώσεις,
• έλεγχος τεχνολογίας,
• πρόσβαση στην αγορά/στο δολάριο.

Σε ένα περιβάλλον όπου η διοίκηση έχει κίνητρο να δείξει «σκληρότητα» στο εσωτερικό, η εξωτερική οικονομική πολιτική τείνει να γίνεται πιο σπασμωδική και πιο τιμωρητική.

Για την ΕΕ, αυτό μεταφράζεται σε αυξημένη πιθανότητα εμπορικών τριβών. Για την Ελλάδα, ο άμεσος αντίκτυπος μπορεί να είναι περιορισμένος σε επίπεδο καθημερινής ζωής, αλλά υπαρκτός σε:

• κλάδους εξαγωγών (π.χ. τρόφιμα, ποτά, εξειδικευμένα αγροτικά),
• εταιρείες που ανήκουν σε ευρωπαϊκές εφοδιαστικές αλυσίδες,
• και, έμμεσα, στο επενδυτικό κλίμα.

---

4) Ενεργειακή γεωπολιτική: το LNG, οι κυρώσεις και η Ανατολική Μεσόγειος

Η ενέργεια είναι «αίμα» του συστήματος γιατί συνδέεται με:

• βιομηχανία,
• πληθωρισμό,
• κοινωνική σταθερότητα,
• και πολεμική οικονομία.

Η Ευρώπη μετά το 2022 αύξησε τη σημασία του αμερικανικού LNG (υγροποιημένο φυσικό αέριο). Αν η Ουάσινγκτον γίνει εσωτερικά πιο χαοτική ή πιο συναλλακτική, ο κίνδυνος δεν είναι ότι «θα κλείσει τη στρόφιγγα» εύκολα—αλλά ότι θα χρησιμοποιήσει την ενέργεια και τις κυρώσεις ως διαπραγματευτικό χαρτί, ή ότι θα υπάρξουν ασταθείς αποφάσεις γύρω από κυρώσεις και ναυτιλιακές/ασφαλιστικές ροές.

Η Ελλάδα, που προσπαθεί να λειτουργήσει ως κόμβος (με LNG υποδομές και διασυνδέσεις), ευνοείται όταν η δυτική στρατηγική έχει συνέχεια. Αν όμως το δυτικό στρατόπεδο περάσει σε φάση «κάθε χώρα για τον εαυτό της», τότε η ελληνική αξία ως κόμβος μπορεί να αυξηθεί (ως ασφαλές έδαφος), αλλά το ρίσκο αστάθειας στη γειτονιά (Ανατολική Μεσόγειος) επίσης ανεβαίνει.

---

5) Περιφερειακές δυνάμεις: η Τουρκία ως ο βασικός «ωφελημένος» της μεταβλητότητας

Η Τουρκία είναι κλασική περιφερειακή δύναμη: παίζει σε πολλά ταμπλό (ΝΑΤΟ, Ρωσία, Μέση Ανατολή) και χρησιμοποιεί τη γεωγραφία ως διαπραγματευτικό όπλο.

Σε συνθήκες αμερικανικής εσωτερικής πόλωσης, η Άγκυρα συνήθως:

• ανεβάζει τη συναλλακτική αξία της («δώσε μου αυτό για να σου δώσω εκείνο»),
• και δοκιμάζει αν η Ουάσινγκτον θα κρατήσει σταθερή στάση σε θέματα Αιγαίου/Κύπρου.

Γι’ αυτό για την Αθήνα δεν έχει σημασία αν οι αμερικανικές κινήσεις είναι «νόμιμες» με τη στενή έννοια. Έχει σημασία αν η Ουάσινγκτον θα είναι σταθερά δεσμευμένη ή προσωποκεντρικά διαπραγματεύσιμη.

---

6) Διεθνείς θεσμοί / κράτος δικαίου: το αμερικανικό “rule of law” ως εξωτερική ισχύς

Οι ΗΠΑ επί δεκαετίες πουλούσαν και ένα «πακέτο» θεσμικής αξιοπιστίας: ανεξάρτητη δικαιοσύνη, κανόνες, checks and balances (ισορροπία εξουσιών).

Το ενδιαφέρον στο 2025 είναι διπλό:

(α) Η προσπάθεια πολιτικοποίησης μέσω διορισμών και ερευνών.
(β) Η αντίδραση των δικαστηρίων, που δείχνει ότι τα αντίβαρα δουλεύουν—μέχρι ενός σημείου.

Οι νόμοι FVRA και 28 U.S.C. §546 δεν είναι θεωρία· είναι τα «τεχνικά φρένα» που εμποδίζουν μια κυβέρνηση να κρατά για πάντα “acting” εισαγγελείς χωρίς κανονική διαδικασία. (https://www.law.cornell.edu/uscode/text/5/3345?utm_source=openai) (https://www.law.cornell.edu/uscode/text/28/546?utm_source=openai)

Και όταν δικαστής ακυρώνει υποθέσεις λόγω παράνομου διορισμού, το μήνυμα είναι: η θεσμική πάλη περνά από διαδικαστικά σημεία. (https://caselaw.findlaw.com/court/us-dis-crt-e-d-vir-ale-div/117972189.html?utm_source=openai)

Παράλληλα, η σύγκριση με προηγούμενα (όπως η κρίση απολύσεων εισαγγελέων το 2006) δείχνει ότι υπάρχει precedent πολιτικοποίησης, αλλά το 2025 φαίνεται ένα πιο «ολιστικό» μείγμα: διορισμοί, έρευνες, ρυθμιστικές απειλές, συμβολικές πράξεις. (https://oig.justice.gov/sites/default/files/archive/special/s0809a/chapter13.htm?utm_source=openai)

Στο πεδίο της FCC, το ότι αμφισβητείται δημόσια η ανεξαρτησία της και αφαιρείται σχετική αναφορά, είναι θεσμικό σήμα προς τα ΜΜΕ: «υπάρχει τίμημα για την αντιπαράθεση». (https://www.reuters.com/business/media-telecom/fcc-deletes-reference-agency-independence-during-us-senate-hearing-2025-12-17/?utm_source=openai)

---

7) Κλιμάκωση συγκρούσεων: από τον εσωτερικό πόλεμο στο εξωτερικό ρίσκο

Η κλιμάκωση δεν χρειάζεται πρόθεση. Χρειάζεται συνθήκες:

• λιγότερη προβλεψιμότητα,
• περισσότερη προσωποκεντρική λήψη αποφάσεων,
• και μεγαλύτερη πιθανότητα οι κρίσεις να αντιμετωπίζονται με «επικοινωνιακά αντανακλαστικά».

Όταν εσωτερικά έχεις πολιτικό πόλεμο, εξωτερικά ανεβαίνει:

• ο κίνδυνος λανθασμένων εκτιμήσεων από αντιπάλους («οι ΗΠΑ είναι απασχολημένες, άρα δεν θα αντιδράσουν»),
• και ο κίνδυνος να γίνουν κινήσεις «επίδειξης ισχύος» για εσωτερική κατανάλωση.

Η εικόνα «θεσμικών λαθών» και δυσλειτουργίας στο DoJ που καταγράφεται δημοσιογραφικά είναι ακριβώς το είδος σήματος που οι αντίπαλοι διαβάζουν ως αδυναμία συνοχής. (https://www.reuters.com/legal/government/unprecedented-errors-are-eroding-credibility-trumps-justice-department-2025-12-17/)

---

Η ελληνική διάσταση: γιατί μας καίει (χωρίς δραματοποίηση)

1) Ασφάλεια και αποτροπή στο Αιγαίο

Η Ελλάδα βασίζεται σε τρεις πυλώνες:

• Εθνική αποτροπή (δικές της Ένοπλες Δυνάμεις),
• ΝΑΤΟ (γενικό πλαίσιο ασφάλειας),
• Διμερείς σχέσεις (με ΗΠΑ, Γαλλία κ.ά.).

Αν η Ουάσινγκτον γίνει πιο συναλλακτική, η Τουρκία αποκτά περισσότερα περιθώρια να ζητά ανταλλάγματα (π.χ. εξοπλιστικά/πολιτικές ανοχές) για να «συνεργαστεί» σε άλλα μέτωπα. Για την Αθήνα, αυτό δεν σημαίνει αναπόφευκτη ήττα—σημαίνει ότι πρέπει να αυξήσει την αξία της ως σταθερού συμμάχου και να μειώσει την ευπάθειά της σε αμερικανικές εσωτερικές διακυμάνσεις.

Πρακτικό εργαλείο σε αυτή τη σχέση είναι η MDCA (Mutual Defense Cooperation Agreement—Διμερής Αμυντική Συμφωνία Ελλάδας–ΗΠΑ), που δομεί την αμερικανική στρατιωτική παρουσία/πρόσβαση σε ελληνικές υποδομές. (https://www.primeminister.gr/en/2021/10/14/27748?utm_source=openai)

2) Άμυνα ως «ασφάλιστρο κινδύνου»

Σε ένα περιβάλλον αβεβαιότητας, το κράτος που κερδίζει είναι αυτό που έχει πιο ανεξάρτητη αποτρεπτική ικανότητα. Η Ελλάδα ήδη κινείται σε πολυετή λογική ενίσχυσης δυνατοτήτων—με αναφορές σε πρόγραμμα δαπανών άνω των €25 δισ. έως τα μέσα της επόμενης δεκαετίας. (https://greekreporter.com/2025/03/12/greece-spend-25-billion-euros-arms-procurements/?utm_source=openai)

Ρεαλιστικά: όσο πιο ασταθής φαίνεται η μεγάλη ομπρέλα, τόσο πιο πολύ αξίζει το «σκληρό μέταλλο» (αντιαεροπορική άμυνα, αντιπλοϊκά, ISR—intelligence/surveillance/reconnaissance, δηλαδή επιτήρηση και έγκαιρη προειδοποίηση).

3) Οικονομία/εμπόριο: ο έμμεσος κίνδυνος

Ο άμεσος αντίκτυπος στο ελληνικό καλάθι είναι πιθανότατα μικρός. Ο έμμεσος κίνδυνος έρχεται αν η αμερικανική πολιτική γίνει πιο προστατευτική έναντι της ΕΕ. Σε τέτοιο σενάριο, η Ελλάδα επηρεάζεται:

• μέσω της ευρωπαϊκής οικονομίας συνολικά (αν χτυπηθούν γερμανικές/γαλλικές αλυσίδες, χτυπιούνται και υποκατασκευαστές/μεταφορές),
• και μέσω επενδυτικής αβεβαιότητας.

4) Ενέργεια και ναυτιλία

Η Ελλάδα είναι ναυτιλιακή δύναμη. Όταν οι ΗΠΑ κινούνται επιθετικά σε κυρώσεις ή όταν υπάρχει αναταραχή σε κανόνες/ασφάλιση/χρηματοδότηση, η ναυτιλία επηρεάζεται έμμεσα—όχι από «μία απόφαση», αλλά από το συνολικό περιβάλλον ρίσκου.

---

Τρία ρεαλιστικά σενάρια για το «μετά»

Σενάριο 1: Θεσμική τριβή, αλλά τα αντίβαρα κρατούν (baseline)

• Οι διορισμοί/έρευνες συνεχίζονται, αλλά τα δικαστήρια μπλοκάρουν τις πιο επιθετικές κινήσεις.
• Η πολιτική πόλωση παραμένει υψηλή, όμως το σύστημα παράγει “stop signs”.
• Δείκτης: νέες ακυρώσεις/απορρίψεις υποθέσεων λόγω διαδικαστικών/διορισμών. (https://caselaw.findlaw.com/court/us-dis-crt-e-d-vir-ale-div/117972189.html?utm_source=openai)

Σενάριο 2: Σταδιακή «κατάληψη» θεσμών (institutional capture)

• Περισσότερος έλεγχος σε DoJ/FBI/ρυθμιστικές αρχές.
• Κλιμάκωση πίεσης σε ΜΜΕ μέσω ρυθμιστικών εργαλείων.
• Δείκτης: περαιτέρω αποδυνάμωση της ιδέας «ανεξάρτητης αρχής» και πιο ενεργές στοχεύσεις. (https://www.reuters.com/business/media-telecom/fcc-deletes-reference-agency-independence-during-us-senate-hearing-2025-12-17/?utm_source=openai)

Σενάριο 3: Πολιτική αντίδραση/αναδίπλωση μέσω κόστους και αποτυχίας

• Τα πολλά μέτωπα παράγουν λειτουργικά λάθη, αποχωρήσεις, και νομικές ήττες.
• Η κυβέρνηση αναγκάζεται να κάνει pivot σε πιο “κανονική” διακυβέρνηση για να μη φθείρεται διεθνώς.
• Δείκτης: συσσώρευση “unforced errors” στο DoJ που υπονομεύουν υποθέσεις. (https://www.reuters.com/legal/government/unprecedented-errors-are-eroding-credibility-trumps-justice-department-2025-12-17/)

---

Τελικό συμπέρασμα (ρεαλιστικό, όχι ηθικολογικό)

Η ιστορία δεν είναι “Trump vs θεσμοί” ως δράμα χαρακτήρων. Είναι ανακατανομή ισχύος μέσα στον αμερικανικό μηχανισμό: ποιος ελέγχει την ποινική εξουσία, ποιος ελέγχει τη ρυθμιστική πίεση, ποιος καθορίζει το κόστος για τους αντιπάλους.

Σε γεωπολιτικούς όρους, αυτό παράγει δύο αποτελέσματα:

1. Μείωση προβλεψιμότητας της αμερικανικής ισχύος, άρα ακριβότερη και πιο νευρική συμμαχική αρχιτεκτονική.
2. Παράθυρα ευκαιρίας για αντιπάλους (Ρωσία/Κίνα) και για περιφερειακούς παίκτες (ιδίως η Τουρκία) να διαπραγματευτούν πιο επιθετικά.

Για την Ελλάδα, η σωστή στρατηγική δεν είναι να «ποντάρει» σε αμερικανικές εσωτερικές ισορροπίες. Είναι να χτίσει πολυεπίπεδη αποτροπή και διπλωματικό hedging: ισχυρότερη εθνική άμυνα, ευρωπαϊκός συντονισμός, διμερείς άξονες (όπου υπάρχουν), και σταθεροποίηση των εργαλείων συνεργασίας με τις ΗΠΑ (MDCA/βάσεις/διαλειτουργικότητα) ώστε να μειώνεται η επίδραση της εκάστοτε εσωτερικής αμερικανικής θύελλας. (https://www.primeminister.gr/en/2021/10/14/27748?utm_source=openai)