Ίμια: Η πολιτική ομερτά 30 ετών και ο «λογαριασμός» των 25 δισ. ευρώ

Τριάντα χρόνια μετά τη νύχτα που η Ελλάδα έφτασε στα πρόθυρα πολέμου, το πολιτικό σύστημα συμφωνεί σε ένα μόνο πράγμα: να τιμά τους νεκρούς, αλλά να θάβει την αλήθεια. Ενώ τα στεφάνια κατατίθενται στη μνήμη των Καραθανάση, Βλαχάκου και Γιαλοψού, οι επιχειρησιακοί φάκελοι του 1996 παραμένουν ερμητικά κλειστοί και η θεωρία των «Γκρίζων Ζωνών» έχει εξελιχθεί από διπλωματικό τρικ σε καθημερινή πραγματικότητα στο Αιγαίο.

Γιατί αυτή η επέτειος είναι διαφορετική; Γιατί αποκαλύπτει το τεράστιο χάσμα μεταξύ της ρητορικής και της πράξης.

Η Τουρκία δεν «θυμάται» απλώς, κατοχυρώνει Ενώ η Αθήνα αναλώνεται σε μνημόσυνα, η Άγκυρα δημιουργεί τετελεσμένα. Η Τουρκία δεν θεωρεί πλέον τα Ίμια «γκρίζα ζώνη» αλλά τουρκικό έδαφος. Λίγες μέρες πριν την επέτειο, προχώρησε σε έκδοση NAVTEX αόριστης διάρκειας, αμφισβητώντας ευθέως την ελληνική δικαιοδοσία σε τεράστια τμήματα του Αιγαίου. Η στρατηγική «Γαλάζια Πατρίδα» δεν είναι πλέον θεωρία, αλλά επιχειρησιακό δόγμα.

Η «Ομερτά» του πολιτικού συστήματος Το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι ο «αρνητικός χώρος» της ιστορίας: αυτά που λείπουν. Τριάντα χρόνια μετά:

• Καμία Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής δεν συγκροτήθηκε ποτέ για να αποδώσει ευθύνες.
• Κανένα δικαστήριο δεν εξέτασε τα αίτια πτώσης του ελικοπτέρου.
• Οι οικογένειες των θυμάτων μιλούν ακόμα για «τρύπες στις στολές» και «ηχητικά ντοκουμέντα», αμφισβητώντας την βολική θεωρία του «vertigo» (Newsit).

Η πολιτεία προτιμά την ασφάλεια του «ατυχήματος» από το γεωπολιτικό ρίσκο της αλήθειας. Η πρόσφατη αποκάλυψη του Δημήτρη Ρέππα περί διαφωνίας Σημίτη-Λυμπέρη για «πρώτο πλήγμα» δείχνει ότι το παρασκήνιο είναι πολύ βαθύτερο από την επίσημη αφήγηση.

Η σιωπή κοστίζει 25 δισ. ευρώ Το τραύμα των Ιμίων οδηγεί το στυλό στις υπογραφές των εξοπλιστικών. Η Ελλάδα τρέχει ένα πρόγραμμα «μαμούθ» ύψους 25 δισ. ευρώ (Rafale, Belharra, F-35) για να αποκαταστήσει την ισορροπία τρόμου. Τα νέα συστήματα πράγματι προσφέρουν ποιοτική υπεροχή (Flight), αλλά η ιστορία διδάσκει πως τα όπλα είναι άχρηστα χωρίς θεσμική λογοδοσία και σαφείς εντολές.

Το μάθημα του 2026 είναι σκληρό: Όσο τα αρχεία μένουν κλειστά και η ευθύνη διαχέεται, τα Ίμια δεν θα είναι απλώς μια ιστορική επέτειος, αλλά μια ανοιχτή πληγή που αιμορραγεί κεφάλαιο, αξιοπιστία και εθνική αυτοπεποίθηση.