Ο «ιδιώτης» Κούσνερ στη Γενεύη: Παζάρι για εδάφη και άρση ρωσικών κυρώσεων

Ο Τζάρεντ Κούσνερ δεν κατέχει κανένα κυβερνητικό αξίωμα. Δεν έχει επικυρωθεί από τη Γερουσία, δεν υπόκειται σε κοινοβουλευτικό έλεγχο, δεν υποχρεούται να δηλώσει συγκρούσεις συμφερόντων. Κι όμως, στη Γενεύη σήμερα κάθεται στην κεφαλή του τραπεζιού, δίπλα στον ειδικό απεσταλμένο Στιβ Γουίτκοφ, απέναντι σε Ρώσους και Ουκρανούς διαπραγματευτές (WTOP). Αυτή η εικόνα λέει περισσότερα από κάθε ανακοινωθέν για το πώς η κυβέρνηση Τραμπ αντιλαμβάνεται τον πόλεμο στην Ουκρανία: ως deal που πρέπει να κλείσει, όχι ως σύγκρουση που πρέπει να λυθεί.

Ο τρίτος γύρος διαπραγματεύσεων φέρνει για πρώτη φορά τα εδαφικά ζητήματα στο τραπέζι. Η Μόσχα αντικατέστησε τον αρχηγό της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών (GRU) με τον Βλαντίμιρ Μεντίνσκι, πολιτικό σύμβουλο του Πούτιν, σηματοδοτώντας μετάβαση από τεχνικές συζητήσεις σε μαξιμαλιστικές πολιτικές απαιτήσεις: πλήρης έλεγχος του Ντονμπάς, αποστρατικοποίηση, ουδέτερο καθεστώς (Euronews). Λίγες ώρες νωρίτερα, 396 drones και 29 πύραυλοι είχαν χτυπήσει ενεργειακές υποδομές σε 12 ουκρανικές περιφέρειες, αφήνοντας δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους χωρίς θέρμανση (Pravda). Η τακτική «βομβάρδισε και διαπραγματεύσου» δεν είναι καινούρια (To Brief).

Δύο τραπέζια, μία λογική

Αυτό που δεν φαίνεται στις φωτογραφίες είναι το δεύτερο τραπέζι. Ο Κιρίλ Ντμίτριεφ, επικεφαλής του ρωσικού κρατικού επενδυτικού ταμείου, έφτασε στη Γενεύη ξεχωριστά για να διαπραγματευτεί με τον Γουίτκοφ ένα «οικονομικό πακέτο»: επιστροφή σε συναλλαγές δολαρίου, κοινές ενεργειακές επενδύσεις, άρση κυρώσεων (RBC). Αποχώρησε το ίδιο βράδυ, χωρίς να παρακολουθήσει τις κυρίως διαπραγματεύσεις. Το μήνυμα: η «ειρήνη» της Ουκρανίας είναι το περιτύλιγμα μιας αμερικανορωσικής οικονομικής συνεννόησης.

Ο Κούσνερ διαχειρίζεται παράλληλα το Affinity Partners, ένα fund 2 δισ. δολαρίων χρηματοδοτημένο κυρίως από τη Σαουδική Αραβία (ABC News). Τον Δεκέμβριο του 2025 βρέθηκε στο Κρεμλίνο. Τώρα διαπραγματεύεται τους όρους λήξης ενός πολέμου που θα ανοίξει συμβόλαια ανοικοδόμησης εκατοντάδων δισεκατομμυρίων. Η Γερουσία δεν τον ψήφισε, δεν τον ελέγχει, δεν μπορεί να τον ανακαλέσει.

Ο Ζελένσκι δύο ημέρες πριν, στο Μόναχο, διαμαρτυρήθηκε ανοιχτά: «Οι ΗΠΑ πιέζουν υπερβολικά συχνά την Ουκρανία και όχι τη Ρωσία». Η ΕΕ δεν κάθεται καν στο δωμάτιο. Ο Μακρόν ζήτησε ευρωπαϊκή συμμετοχή — και ο Πεσκόφ απάντησε αρνητικά. Η Ευρώπη, που χρηματοδοτεί την ανοικοδόμηση (€524+ δισ.), αποκλείεται από τις αποφάσεις για το πώς θα τελειώσει ο πόλεμος. Και μαζί της, η Ελλάδα — που η ασφάλειά της στο Αιγαίο εξαρτάται από το αν τα σύνορα στην Ευρώπη αλλάζουν με τη βία ή με το δίκαιο. Η προθεσμία του Τραμπ λήγει τον Ιούνιο. Το ρολόι χτυπάει για όλους.