Γυναικοκτονία στη Δράμα: το θύμα ήταν αστυνομικός που δεν κατήγγειλε

Μια γυναίκα αστυνομικός, περίπου 45 ετών, μητέρα δύο παιδιών, δολοφονήθηκε στο σπίτι της στη Δράμα από τον εν διαστάσει σύζυγό της, επίσης αστυνομικό, ο οποίος στη συνέχεια βρέθηκε νεκρός μέσα στο αυτοκίνητό του, έχοντας αυτοπυροβοληθεί με το υπηρεσιακό του όπλο (News247, ProtoThema). Η ουσία της υπόθεσης δεν είναι ότι το ζευγάρι ήταν ένστολο. Είναι ότι μια γυναίκα που γνώριζε από μέσα πώς λειτουργεί ο μηχανισμός προστασίας, φέρεται να επέλεξε να μην τον ενεργοποιήσει.

Η επίσημη γραμμή της ΕΛ.ΑΣ., μέσω της εκπροσώπου Κωνσταντίας Δημογλίδου, ήταν ότι δεν υπήρχε καταγεγραμμένη καταγγελία ενδοοικογενειακής βίας και ότι το ζευγάρι «δεν είχε απασχολήσει ποτέ» την αστυνομία ή την υπηρεσία του (News247). Δίπλα σε αυτή τη διαβεβαίωση στέκεται μια άλλη μαρτυρία. Ο θείος της θύματος ανέφερε ότι 10 με 14 ημέρες πριν από τη δολοφονία ο σύζυγος την είχε απειλήσει με όπλο ενώ εκείνη κοιμόταν, και ότι η ίδια δεν προχώρησε σε επίσημη καταγγελία, αλλά ενημέρωσε προϊστάμενό της στην υπηρεσία (Newsbeast, Newsbomb).

Δύο διαδρομές, καμία καταγραφή

Παράλληλα, αρκετά ρεπορτάζ αναφέρουν ότι η αστυνομικός είχε ζητήσει απόσπαση, με στόχο να απομακρυνθεί από τη Δράμα και από τον σύζυγό της (Newsit, Zougla). Άλλη πηγή περιγράφει κάτι πιο περιορισμένο: προφορικό αίτημα στον διευθυντή της με οικονομική αιτιολογία, χωρίς ρητή αναφορά σε βία (Iefimerida). Εδώ βρίσκεται το θεσμικό κενό. Όταν η πληροφορία μένει άτυπη, προφορική, εκτός αρχείου, εκτός μηχανισμού.

Ο νόμος δεν περιμένει την καταγγελία. Ο ν. 3500/2006 προβλέπει αυτεπάγγελτη δίωξη για την ενδοοικογενειακή βία, ενώ οδηγίες της ίδιας της ΕΛ.ΑΣ. ορίζουν ότι οι υπηρεσίες οφείλουν να ενεργήσουν όταν πληροφορούνται περιστατικό, ακόμη και από τρίτο πρόσωπο (Mila, Liberal). Για τον ένστολο δράστη υπάρχει επιπλέον το πειθαρχικό πλαίσιο: το π.δ. 120/2008 επιτρέπει διαθεσιμότητα όταν ασκηθεί ποινική δίωξη ή διαταχθεί Ένορκη Διοικητική Εξέταση (e-Nomothesia). Όλα αυτά τα εργαλεία προϋποθέτουν ένα πράγμα: η ένδειξη να καταγραφεί κάπου. Δεν εντοπίζεται δημόσιος κανόνας που να συνδέει την πρώτη, άτυπη ενημέρωση για ενδοοικογενειακή απειλή από αστυνομικό με αυτόματη αφαίρεση του υπηρεσιακού όπλου ή υποχρεωτική ψυχολογική αξιολόγηση. Αν δεν υπάρξει καταγραφή, η λογοδοσία εξαρτάται αποκλειστικά από το τι έκανε ο προϊστάμενος που ενημερώθηκε.

Οι αριθμοί και το όριό τους

Το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη απαντά στη δημόσια πίεση με μεγέθη. Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης μίλησε για 19.500 υποθέσεις που οδηγήθηκαν στη Δικαιοσύνη το 2025 και περισσότερες από 5.000 γυναίκες με panic button, τη συσκευή που στέλνει σήμα κινδύνου στην αστυνομία με ένα πάτημα (minocp.gov.gr, Iefimerida). Ο μηχανισμός υπάρχει και χρησιμοποιείται περισσότερο από ποτέ. Το όριό του φάνηκε και στην Καλαμάτα λίγες εβδομάδες νωρίτερα, όπου η άμυνα ξεκίνησε πάλι από το «δεν υπήρχε καταγγελία» (To Brief). Τα εργαλεία δουλεύουν όταν η πληροφορία φτάσει σε σωστή καταγραφή. Στις θανατηφόρες υποθέσεις, η πληροφορία συχνά μένει αόρατη.

Η ΠΟΕΔΗΝ το διατύπωσε από τη δική της σκοπιά: στα νοσοκομεία φτάνουν τραυματισμένες γυναίκες που αποδίδουν τα τραύματα σε ατύχημα και αρνούνται να μιλήσουν (Pentapostagma). Στη Δράμα, το θύμα δεν ήταν μια γυναίκα που αγνοούσε τα δικαιώματά της. Ήταν μέλος του ίδιου σώματος που υποτίθεται ότι την προστάτευε, και διάλεξε την απόσπαση αντί της καταγγελίας.

Το έγκλημα το αποκάλυψε στην αστυνομία το ανήλικο παιδί της.