Γιατί οι αγορές κρατούν στην εξουσία τον Βρετανό πρωθυπουργό Κιρ Στάρμερ

Η απόδοση του βρετανικού 30ετούς ομολόγου χτύπησε 5,807% στις 12 Μαΐου, υψηλότερο επίπεδο από το 1998 (Independent). Πιο ψηλά κι από την κορύφωση της κρίσης Λιζ Τρας τον Σεπτέμβριο του 2022, που είχε φτάσει στο 4,986%. Και όμως, όπως διαφάνηκε από χθες (To Brief), η Bank of England δεν κουνήθηκε. Ο λόγος είναι το παράδοξο που εξηγεί γιατί ο Κιρ Στάρμερ επιβιώνει: οι αγορές δεν φοβούνται τον ίδιο, φοβούνται τον διάδοχό του.

Η JPMorgan τιμολογεί ήδη αύξηση φόρου τραπεζών από 3% σε 5% εάν αναλάβει η Άντζελα Ρέινερ, με τις μετοχές των Barclays, NatWest και Lloyds να υποχωρούν 4% (Xinhua). Ο Άντι Μπέρναμ, που προηγείται με 42% στις προτιμήσεις των μελών των Εργατικών (Survation), έχει δηλώσει ότι η Βρετανία δεν πρέπει να είναι «στο γάντζο των αγορών ομολόγων». Σε γλώσσα επενδυτή, αυτό σημαίνει χαλάρωση δημοσιονομικών κανόνων.

Η εικόνα στο εσωτερικό φαίνεται ασφυκτική. Περίπου 90 βουλευτές ζητούν αποχώρηση, ξεπερνώντας το όριο των 81 που χρειάζεται για πρόκληση ηγεσίας (Le Monde). Όμως 103 υπέγραψαν αντίθετη επιστολή στήριξης. Ο Μπέρναμ παραμένει αποκλεισμένος από το Κοινοβούλιο μετά την απόφαση του εθνικού εκτελεστικού οργάνου του κόμματος τον Ιανουάριο. Ο Στάρμερ επιβιώνει επειδή οι αντάρτες δεν έχουν κοινό αντίπαλο να προτείνουν, και ο μηχανισμός των Εργατικών δεν έχει ανατρέψει εν ενεργεία πρωθυπουργό σε 125 χρόνια.

Αυτή η παράλυση έχει πρακτικές συνέπειες για την Αθήνα. Ένας πρωθυπουργός που μετράει βουλευτές και νιώθει την ανάσα της Reform UK στις δημοσκοπήσεις δεν πρόκειται να ξοδέψει πολιτικό κεφάλαιο σε πολιτιστική παραχώρηση σε ξένη χώρα. Ο Στάρμερ δεν έχει αναφέρει ποτέ δημόσια τα Γλυπτά του Παρθενώνα, και δεν θα το κάνει τώρα.

Γι' αυτό η ελληνική στροφή προς το Παρίσι, που ολοκληρώθηκε με τις εννέα συμφωνίες της 25ης Απριλίου και τη ρήτρα αμοιβαίας άμυνας του Μακρόν («Ό,τι κι αν συμβεί, θα είμαστε στο πλευρό σας»), δεν ήταν διπλωματική ευγένεια. Ήταν ασφαλιστικό συμβόλαιο, υπογεγραμμένο πριν η αγγλική κρίση αποκτήσει ορατό μέγεθος. Στην Ανατολική Μεσόγειο, η Βρετανία είχε για δεκαετίες ρόλο εγγυητή: βάσεις στην Κύπρο, διπλωματική κάλυψη στο Αιγαίο, βάρος στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Από αυτό το βάρος, αυτό που μένει είναι η υπογραφή. Στο πεδίο, ο εγγυητής έχει αποχωρήσει χωρίς να το ανακοινώσει.