Ο Μητσοτάκης προτείνει στην ΕΕ συμβιβασμό για το «Συμβούλιο Ειρήνης» του Τραμπ

Στις Βρυξέλλες παίχτηκε ένα γνώριμο ευρωπαϊκό έργο με ελληνική υποσημείωση: όταν η Ουάσιγκτον ανεβάζει ένταση και ζητά γρήγορες απαντήσεις, η ΕΕ ψάχνει κοινή γραμμή για να μη διαλυθεί σε εθνικές πρωτοβουλίες, ενώ κράτη σαν την Ελλάδα προσπαθούν να φανούν χρήσιμα χωρίς να φορτωθούν δεσμεύσεις που γυρίζουν μπούμερανγκ στο εσωτερικό.

Η αφορμή ήταν διπλή: η κρίση εμπιστοσύνης στις ευρωατλαντικές σχέσεις μετά τις δηλώσεις Τραμπ για τη Γροιλανδία και, παράλληλα, η πίεση να “κουμπώσει” η Ευρώπη πάνω στην αμερικανική πρωτοβουλία για ένα «Συμβούλιο Ειρήνης/Board of Peace» με επίκεντρο τη Γάζα. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ έχει ήδη υιοθετήσει το σχετικό ψήφισμα 2803, που δίνει πλαίσιο για Board και για προσωρινή Διεθνή Δύναμη Σταθεροποίησης (ISF), αλλά αφήνει μεγάλα κενά σε εντολή, χρηματοδότηση και έλεγχο. (https://www.un.org/unispal/document/security-council-meeting-coverage-17nov25/)

Μέσα σε αυτό το ναρκοπέδιο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έφερε μια πρόταση που στα αυτιά των Βρυξελλών ακούγεται ως «βρείτε τρόπο να πείτε “ναι” χωρίς να πείτε “ναι σε όλα”»: οι 13 ευρωπαϊκές χώρες που έχουν λάβει πρόσκληση (ανάμεσά τους και η Ελλάδα) να αποδεχθούν συμμετοχή με αυστηρό περιορισμό εντολής, αποκλειστικά για την «επόμενη φάση της ειρηνευτικής διαδικασίας στη Γάζα» και μόνο όσο χρειάζεται. Το πολιτικό μήνυμα: ευρωπαϊκή παρουσία στο τραπέζι, χωρίς δημιουργία παράλληλου οργανισμού που να μοιάζει ανταγωνιστικός προς τον ΟΗΕ.

Τι συνέβη στις Βρυξέλλες και γιατί έγινε τώρα

Η συνάντηση των ηγετών έγινε σε μορφή άτυπης/έκτακτης σύγκλησης, με το Consilium να έχει ήδη “κλειδώσει” το πλαίσιο της συνάντησης και τις διαπιστεύσεις Τύπου, στοιχείο που δείχνει ότι οι Βρυξέλλες τη διάβασαν ως κρίση που χρειάζεται πολιτική διαχείριση κορυφής. (https://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2026/01/19/media-accreditation-for-the-informal-meeting-of-the-members-of-the-european-council-on-22-january-2026/) Στο παρασκήνιο, οι Ευρωπαίοι είχαν δύο φόβους:

1. Να εμφανιστεί η ΕΕ αδύναμη απέναντι στον Τραμπ, σε μια περίοδο που ήδη δοκιμάζεται η συνοχή της Δύσης.

2. Να “σπάσει” η ΕΕ σε εθνικές συμμετοχές στο Board of Peace, τύπου “coalition of the willing”, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για κοινή εξωτερική πολιτική και για θεσμική νομιμοποίηση.

Ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα, είχε δώσει νωρίτερα τον τόνο για την ανάγκη συντονισμού, ειδικά μετά τις εντάσεις γύρω από Γροιλανδία/δασμούς. (https://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2026/01/18/statement-by-president-costa-on-greenland/) Και στη σύνοδο, σύμφωνα με διεθνή κάλυψη, υπήρξαν «σοβαρές αμφιβολίες» για το αμερικανικό σχήμα ως προς μορφή, εύρος και συμβατότητα. (https://www.theguardian.com/world/live/2026/jan/22/zelenskyy-trump-putin-ukraine-russia-us-davos-greenland-eu-europe-live-news?utm_source=openai)

Η ελληνική κίνηση: γιατί το Μαξίμου θέλει ρόλο “γεφυροποιού”

Στην Αθήνα η εξωτερική πολιτική περνά από το Μαξίμου πολύ περισσότερο απ’ όσο σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Ο Πρωθυπουργός “γράφει” προσωπικά την κεντρική γραμμή και ο ΥΠΕΞ τη «δουλεύει» στα κανάλια και στα έγγραφα. Η πρόσκληση προς την Ελλάδα είχε ήδη επιβεβαιωθεί δημοσίως από τον Γιώργο Γεραπετρίτη, στη συνάντηση των ΥΠΕΞ Ελλάδας–Κύπρου–Αιγύπτου στο Κάιρο, με τη φράση-κλειδί ότι «εξετάζουμε τα σχετικά έγγραφα» και ότι θα υπάρξει συντονισμός με ΕΕ και εταίρους. (https://www.mfa.gr/en/minister-of-foreign-affairs-george-gerapetritis-statements-following-the-trilateral-meeting-of-the-ministers-of-foreign-affairs-of-greece-cyprus-and-egypt-cair/)

Αυτό το “εξετάζουμε” στην πράξη είναι χρόνος. Και ο χρόνος είναι δύναμη σε τέτοιες κρίσεις. Σου επιτρέπει:

• να μη δεσμευτείς προτού φανεί το τελικό charter,
• να δεις πού πάει η Ευρώπη,
• να μετρήσεις αντιδράσεις εντός Βουλής και κοινωνίας.

Η πρόταση Μητσοτάκη στις Βρυξέλλες κινείται σε αυτή τη λογική: κρατά την Ελλάδα μέσα στο δωμάτιο (άρα χρήσιμη για ΗΠΑ/ΕΕ), αλλά επιχειρεί να “κλειδώσει” ότι ο ρόλος θα είναι περιορισμένος και προσωρινός. Πολιτικά, αυτό τον εμφανίζει ως leader που “φέρνει λύση”, όχι ως πρωθυπουργό που σύρεται πίσω από την αμερικανική ατζέντα.

Ποιος κερδίζει μέσα στη ΝΔ

• Το Μαξίμου: κερδίζει εικόνα διεθνούς παίκτη και διαχείρισης κρίσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
• Το ΥΠΕΞ/Γεραπετρίτης: κερδίζει βάρος ως τεχνοκρατικός διαχειριστής δύσκολων φακέλων, με “ομπρέλα” ΟΗΕ/ΕΕ.
• Οι “ατλαντιστές” του κυβερνητικού μπλοκ: παίρνουν ένα αφήγημα ότι η Ελλάδα δεν κόβει γέφυρες με ΗΠΑ, ακόμη και όταν ο Τραμπ δημιουργεί αναταράξεις.

Ποιος κινδυνεύει να χάσει

• Όποιος μέσα στη ΝΔ φοβάται ότι το θέμα θα γίνει εσωτερική πολιτική φθορά (χρήμα, στρατιωτική εμπλοκή, διαδηλώσεις).
• Το ίδιο το Μαξίμου, αν το “περιορισμένο” αποδειχθεί νομικά/πρακτικά ανεφάρμοστο και το Board εξελιχθεί σε μόνιμη δομή με απαιτήσεις.

Οι θεσμοί ως φρένο: ΕΕ, ΟΗΕ και το πρόβλημα της «παράλληλης νομιμοποίησης»

Για να καταλάβουμε το βάρος των «νομικών προβληματισμών», χρειάζεται ένα γρήγορο ξεκαθάρισμα όρων.

• Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ (ΣΑ/ΟΗΕ) είναι το όργανο που παίρνει δεσμευτικές αποφάσεις για διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Το ψήφισμα 2803 έχει υιοθετηθεί και αναφέρεται ρητά σε Board και ISF, αλλά βάζει και διαδικασίες παρακολούθησης (αναφορές/benchmarks), αφήνοντας χώρο για συγκρούσεις ερμηνείας. (https://www.un.org/unispal/document/security-council-meeting-coverage-17nov25/)
• Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (οι ηγέτες των κρατών-μελών) δεν “νομοθετεί” όπως ένα κοινοβούλιο, αλλά δίνει τη στρατηγική γραμμή. Στις 18/12/2025 είχε ήδη “καλωσορίσει” την UNSCR 2803, άρα η ΕΕ έχει θεσμικό λόγο να ενδιαφέρεται και να εμπλακεί, υπό προϋποθέσεις. (https://www.consilium.europa.eu/lv/press/press-releases/2025/12/18/european-council-conclusions-on-the-middle-east-european-defence-and-security-next-mff-enlargement-and-reforms-migration-and-other-items/)

Το πρόβλημα που βλέπουν αρκετές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι η “παράλληλη νομιμοποίηση”: ένα Board υπό έντονη αμερικανική σφραγίδα, που αποκτά πολιτική βαρύτητα, αλλά κινείται σε γκρίζες ζώνες ως προς το ποιος ελέγχει χρήμα, αποφάσεις ασφάλειας και διοίκηση στη Γάζα. Το ίδιο το πλαίσιο του ΟΗΕ έχει περιγραφεί ως μεταβατική διοίκηση/transition, με την ISF να υπάγεται σε ενιαία διοίκηση αποδεκτή από το Board. (https://palestine.un.org/en/305520-un-security-council-authorizes-temporary-international-force-gaza)

Γι’ αυτό η “φόρμουλα Μητσοτάκη” πατάει σε ένα θεσμικό ένστικτο επιβίωσης: συμμετέχω μόνο σε σαφώς οριοθετημένο κομμάτι (Γάζα, συγκεκριμένη φάση), ώστε να μπορώ να φύγω χωρίς να κατηγορηθώ ότι εγκατέλειψα μια μόνιμη δομή.

Το “χαρτί” Τραμπ: πολιτική πίεση μέσω επικοινωνίας

Εδώ το timing έχει σημασία: την ώρα που η ΕΕ συζητούσε επιφυλάξεις και νομικές γραμμές, ο Τραμπ έδινε δημοσιότητα στο Board στο Νταβός, παρουσιάζοντάς το ως γεγονός που ξεκινά. (https://apnews.com/article/04d4d2694f20cf1ffd150a5e6e8c0853) Αυτή είναι κλασική τεχνική ισχύος: δημιουργείς τετελεσμένο στο επίπεδο του αφηγήματος και αναγκάζεις τους άλλους να απαντούν σε κάτι που “υπάρχει ήδη”.

Η Ευρώπη έχει πρόβλημα με τέτοιες κινήσεις, γιατί χρειάζεται χρόνο (νομικές υπηρεσίες, συντονισμός 27, εσωτερικές ισορροπίες). Ο Τραμπ λειτουργεί με διαφορετικό ρολόι: περισσότερη πίεση, λιγότερη γραφειοκρατία, περισσότερο “deal”.

Ο λογαριασμός: το 1 δισ. που όλοι κοιτάζουν, κανείς δεν θέλει να χρεωθεί

Στο ευρωπαϊκό και ελληνικό παρασκήνιο, το πιο τοξικό στοιχείο είναι η αναφορά σε “buy-in” ύψους 1 δισ. δολαρίων για μόνιμη θέση ή παρατεταμένη συμμετοχή, όπως έχει εμφανιστεί σε ρεπορτάζ. (https://apnews.com/article/5f902ea2b1158f0a806c247d139ff62f) Το ίδιο θέμα επανέρχεται σε δημοσιεύματα για το draft charter και την κριτική γύρω από τη δομή χρηματοδότησης/ελέγχου. (https://www.investing.com/news/world-news/trump-wants-nations-to-pay-1-billion-to-stay-on-his-peace-board-report-says-4453191?utm_source=openai)

Αυτό δεν είναι απλή λεπτομέρεια. Για μια κυβέρνηση που προσπαθεί να διαχειριστεί ακρίβεια, φορολογική κόπωση και κοινωνική καχυποψία για “λεφτά έξω”, τέτοιος αριθμός μετατρέπεται αυτόματα σε εσωτερική κρίση. Και για την ΕΕ, γίνεται ερώτημα λογοδοσίας: ποιος πληρώνει, ποιος ελέγχει, με ποια διαδικασία, ποιος υπογράφει.

Η Wall Street Journal έχει αποτυπώσει κριτικές για το πώς δομείται το Board και πώς εμφανίζεται ο έλεγχος πόρων/συμμετοχών, κάτι που εξηγεί γιατί οι Ευρωπαίοι μιλούν για νομικές αμφιβολίες αντί να τρέχουν να “μπουν μέσα”. (https://www.wsj.com/world/middle-east/trumps-1-billion-a-seat-diplomacy-club-takes-aim-at-the-u-n-2bccd9f9?utm_source=openai)

Η ελληνική εσωτερική πολιτική: ΚΥΣΕΑ, Βουλή και το “151” που καραδοκεί

Όσο το θέμα μένει σε επίπεδο διπλωματικών δηλώσεων, η κυβέρνηση έχει άνεση. Το σημείο που ανάβει φωτιά είναι όταν απαιτηθούν πραγματικές δεσμεύσεις: χρήματα, προσωπικό, διευκολύνσεις, στρατιωτική συμμετοχή.

Τι είναι το ΚΥΣΕΑ και γιατί μας αφορά

Το ΚΥΣΕΑ (Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας) είναι το κορυφαίο κυβερνητικό όργανο για αποφάσεις εθνικής ασφάλειας: άμυνα, κρίσιμες εξοπλιστικές επιλογές, επιχειρησιακά θέματα, αποστολές. Όταν μια υπόθεση ακουμπά συμμετοχή σε δύναμη σταθεροποίησης (ISF) ή αποστολή προσωπικού, το ΚΥΣΕΑ γίνεται κομβικό. Το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας/αρμοδιοτήτων συνδέεται με τον ν. 2292/1995. (https://www.e-nomothesia.gr/kat-enoples-dynameis/n-2292-1995.html?utm_source=openai)

Γιατί η Βουλή μπαίνει στο κάδρο

Η κυβέρνηση μπορεί να μη χρειάζεται τυπικά “ψηφοφορία για να πάει σε μια συνάντηση”, αλλά αν μιλάμε για χρηματοδότηση, διεθνείς δεσμεύσεις, ειδικές δαπάνες ή παραχώρηση διευκολύνσεων, τότε μπαίνουν:

• ο έλεγχος της Βουλής (ερωτήσεις, επιτροπές),
• η ανάγκη πολιτικής νομιμοποίησης,
• και, τελικά, η κοινοβουλευτική αριθμητική.

Ο “μαγικός αριθμός” είναι γνωστός: 151. Ακόμη και με άνετη πλειοψηφία, ένα θέμα με υψηλό ιδεολογικό/ηθικό φορτίο (Γάζα, εμπλοκή σε διεθνή δύναμη) μπορεί να προκαλέσει εσωτερικές ενστάσεις ή “σιωπηρές αποστάσεις”. Η κυβέρνηση το ξέρει και γι’ αυτό σπρώχνει τη συζήτηση προς το “περιορισμένο” και “προσωρινό”.

Οι αντιπολιτεύσεις και τα διλήμματά τους: καταγγελία ή σοβαρότητα;

Το ΠΑΣΟΚ, διά του Νίκου Ανδρουλάκη, πιέζει συστηματικά στο αφήγημα της «στρατηγικής αυτονομίας» της ΕΕ. Αυτό το θέμα εδώ κουμπώνει φυσικά: κάθε φορά που ο Τραμπ εμφανίζεται συναλλακτικός, η Χαριλάου Τρικούπη μπορεί να πει ότι επιβεβαιώνεται η ανάγκη ευρωπαϊκής αυτονομίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και τα κόμματα αριστερότερα θα έχουν πιο εύκολη, πιο “καθαρή” γραμμή: ρίσκο νομιμοποίησης αμερικανικής πρωτοβουλίας, ρίσκο εμπλοκής, πιθανή χρηματοδότηση, θέμα Παλαιστινιακού. Εκεί όμως υπάρχει και μια παγίδα: αν η Ευρώπη κινηθεί τελικά προς μια οριοθετημένη συμμετοχή με σαφές πλαίσιο ΟΗΕ, τότε η απόλυτη καταγγελία μπορεί να φανεί ως άρνηση συμμετοχής σε μηχανισμό σταθεροποίησης.

Με απλά λόγια: η αντιπολίτευση θα κριθεί στο αν θα κάνει σοβαρό έλεγχο όρων ή αν θα περιοριστεί σε γενικόλογη καταγγελία “υποτέλειας”.

Η κοινωνία: γιατί η Γάζα δεν μένει “εκτός ελληνικού κάδρου”

Η ελληνική κοινή γνώμη έχει ισχυρή ευαισθησία για τη Γάζα, με κινητοποιήσεις, έντονη αντιπαράθεση και μεγάλα συναισθηματικά φορτία. Η όποια συμμετοχή της Ελλάδας σε σχήμα που ακουμπά ασφάλεια ή διοίκηση στην περιοχή μπορεί να μεταφραστεί γρήγορα σε:

• διαδηλώσεις,
• πίεση προς βουλευτές (ειδικά σε περιφέρειες όπου η κοινωνική κινητοποίηση έχει ένταση),
• πόλωση στα social media.

Στην καθημερινότητα, το βασικό “κανάλι” που ακουμπά τον πολίτη δεν είναι διπλωματικό. Είναι οικονομικό και ασφαλείας:

• Θα πληρώσουμε; (άμεσα ή έμμεσα)
• Θα εμπλακούμε επιχειρησιακά;
• Θα υπάρξει μεταναστευτική/ανθρωπιστική πίεση που θα περάσει και από την Ελλάδα;

Τα οικονομικά συμφέροντα: η ανοικοδόμηση ως μεγάλη πίτα και οι ελληνικές προσδοκίες

Κάθε σχήμα “μετά-σύγκρουσης” έχει δύο παράλληλες ατζέντες:

1. τη διπλωματική/ασφαλείας,
2. τη χρηματοοικονομική/εργολαβική.

Η παρουσία στο Board για ορισμένους δεν σημαίνει μόνο “λόγος στις αποφάσεις”. Σημαίνει θέση κοντά στη ροή έργων: ανοικοδόμηση, υποδομές, ενέργεια, logistics, διαχείριση βοήθειας.

Εδώ η Ελλάδα έχει δύο πιθανά πεδία ενδιαφέροντος (χωρίς να σημαίνει ότι υπάρχουν ήδη συμβάσεις ή αποφάσεις):

• Λιμάνια/logistics στην Ανατολική Μεσόγειο, λόγω γεωγραφίας.
• Κατασκευαστικός κλάδος (όπου παραδοσιακά οι μεγάλοι παίκτες κοιτάζουν διεθνή έργα όταν ανοίγουν).

Αυτός είναι και ο λόγος που οι Ευρωπαίοι θέλουν καθαρούς κανόνες: όταν οι όροι είναι θολοί, ο “θόρυβος” για ευνοιοκρατία και ιδιωτικά συμφέροντα γίνεται βέβαιος, ειδικά αν στο διεθνές κάδρο εμφανίζονται ιδιώτες/επενδυτές με ρόλους στη δομή του Board. (https://palestine.un.org/en/305520-un-security-council-authorizes-temporary-international-force-gaza?utm_source=openai)

Τα ΜΜΕ και το αφήγημα: “διπλωματική αναβάθμιση” εναντίον “μεσοβέζικης λύσης”

Στο ελληνικό μιντιακό σύστημα το μοτίβο είναι προβλέψιμο:

• Τα φιλοκυβερνητικά μέσα παρουσιάζουν την πρόταση ως απόδειξη ότι η Ελλάδα “παίζει στο κέντρο”.
• Τα αντιπολιτευόμενα τη βλέπουν ως αμήχανη ισορροπία απέναντι στον Τραμπ.

Το ενδιαφέρον εδώ είναι αλλού: η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να κρατήσει την ιστορία στο πεδίο της εικόνας (διπλωματικός ρόλος), ενώ η αντιπολίτευση θα επιχειρήσει να τη μεταφέρει στο πεδίο των δεσμεύσεων (πόσα, ποιοι, με τι εντολή). Ο πρώτος που θα φέρει στο τραπέζι έγγραφα, ρήτρες και συγκεκριμένες υποχρεώσεις θα κερδίσει πόντους αξιοπιστίας.

Ιστορικά déjà vu: “coalitions” και ευρωπαϊκά ρήγματα

Η Ευρώπη έχει καεί στο παρελθόν από σχήματα όπου οι ΗΠΑ ζητούν συμμετοχές και η ΕΕ διασπάται σε εθνικές επιλογές. Το προηγούμενο του Ιράκ (2003) παραμένει “τραύμα μνήμης” σε αρκετές πρωτεύουσες: άλλοι μπήκαν, άλλοι δεν μπήκαν, η ΕΕ πλήρωσε συνοχή.

Γι’ αυτό η συζήτηση στις Βρυξέλλες σήμερα δεν είναι μόνο για τη Γάζα. Είναι και για το ποιος καθορίζει τον τρόπο που η Ευρώπη εμφανίζεται στη διεθνή σκηνή όταν στην Ουάσιγκτον υπάρχει ηγεσία που λειτουργεί με όρους συναλλαγής και πίεσης.

Τι να περιμένουμε: τα επόμενα βήματα που δείχνουν προς τα πού πάει η ιστορία

1. Θα υπάρξει τελικό charter με καθαρούς όρους; Αν επιβεβαιωθούν ρήτρες τύπου “buy-in” ή ασαφείς κανόνες ελέγχου, θα δούμε ευρωπαϊκές αποστάσεις. (https://www.investing.com/news/world-news/trump-wants-nations-to-pay-1-billion-to-stay-on-his-peace-board-report-says-4453191?utm_source=openai)

2. Πώς θα “δέσει” η συμμετοχή με τον ΟΗΕ; Το ψήφισμα 2803 είναι η άγκυρα νομιμοποίησης, αλλά το ερώτημα είναι ποιος έχει τον τελικό έλεγχο εφαρμογής και λογοδοσίας. (https://www.un.org/unispal/document/security-council-meeting-coverage-17nov25/)

3. Θα ανοίξει θέμα ISF; Μόλις η κουβέντα πάει σε δύναμη σταθεροποίησης (κανόνες εμπλοκής, διοίκηση, προστασία προσωπικού), η πολιτική πίεση στην Ελλάδα ανεβαίνει επίπεδο. (https://palestine.un.org/en/305520-un-security-council-authorizes-temporary-international-force-gaza)

4. Θα εμφανιστεί “ευρωπαϊκή φόρμουλα” κοινής εκπροσώπησης; Αν η ΕΕ βρει τρόπο να συμμετάσχει πιο συλλογικά, χώρες σαν την Ελλάδα θα αποκτήσουν κάλυψη. Αν όχι, το ρίσκο της “εθνικής υπογραφής” μεγαλώνει. (https://www.theguardian.com/world/live/2026/jan/22/zelenskyy-trump-putin-ukraine-russia-us-davos-greenland-eu-europe-live-news?utm_source=openai)

5. Στο εσωτερικό: θα μπει το θέμα σε ΚΥΣΕΑ ή σε ενημέρωση αρχηγών; Εκεί θα φανεί αν η κυβέρνηση το αντιμετωπίζει ως στρατηγικό φάκελο ή ως επικοινωνιακό επεισόδιο. (https://www.e-nomothesia.gr/kat-enoples-dynameis/n-2292-1995.html?utm_source=openai)

Συμπέρασμα: ο συμβιβασμός ως άμυνα ισχύος

Η πρόταση Μητσοτάκη στις Βρυξέλλες λειτουργεί ως κίνηση ισορροπίας: δίνει στην Ελλάδα ρόλο “χρήσιμου συνομιλητή” προς τις ΗΠΑ, ενώ προσπαθεί να θωρακίσει θεσμικά την ευρωπαϊκή γραμμή και να αποφύγει το σενάριο όπου η χώρα θα βρεθεί να απολογείται για χρήματα ή αποστολές χωρίς σαφές πλαίσιο.

Το πραγματικό στοίχημα, όμως, δεν θα κριθεί στις δηλώσεις. Θα κριθεί σε τρία πράγματα: στο τελικό κείμενο του Board, στη σχέση του με τον ΟΗΕ και στην απάντηση στο ερώτημα “ποιος πληρώνει και ποιος διοικεί”. Εκεί θα φανεί ποιοι κέρδισαν από την πίεση του Τραμπ, ποιοι κράτησαν θεσμικές γραμμές, και ποιοι θα πληρώσουν πολιτικό κόστος όταν ο λογαριασμός φτάσει στη Βουλή. (https://www.consilium.europa.eu/lv/press/press-releases/2025/12/18/european-council-conclusions-on-the-middle-east-european-defence-and-security-next-mff-enlargement-and-reforms-migration-and-other-items/)