Γαύδος: 13 μέρες αποκλεισμού, άδεια ράφια και μια «έκτακτη ανάγκη» στα χαρτιά

Εδώ και 13 ημέρες, το νοτιότερο άκρο της Ευρώπης είναι αποκομμένο από τον υπόλοιπο κόσμο. Από τις 16 Ιανουαρίου, κανένα πλοίο της γραμμής δεν έχει δέσει στο λιμάνι της Γαύδου (Lifo). Τα ράφια με τα τρόφιμα άδειασαν, τα φάρμακα τελειώνουν και οι κάτοικοι δηλώνουν πως έχουν «ξεμείνει από τα πάντα, ακόμα και από ψωμί» (Newsit).

Η κρατική απάντηση ήρθε μόλις στις 29 Ιανουαρίου, όταν η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας κήρυξε το νησί σε Κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης (Enikos). Ο τίτλος ακούγεται δραματικός και ηρωικός. Στην ελληνική γραφειοκρατική πραγματικότητα, όμως, είναι απλώς μια διοικητική πράξη που ξεκλειδώνει κονδύλια και διαδικασίες κατόπιν εορτής.

Για τον πολίτη της Γαύδου, η υπογραφή αυτή μέχρι στιγμής δεν έχει καμία πρακτική αξία. Η κήρυξη έκτακτης ανάγκης δεν ενεργοποίησε ούτε ένα ελικόπτερο Super Puma για αεροδιακομιδή προμηθειών, ούτε ένα πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού. Το κράτος παραδέχθηκε το πρόβλημα στα χαρτιά, αλλά επιχειρησιακά παραμένει απών.

Εκατομμύρια στο τραπέζι, πλοία στη συντήρηση

Το παράδοξο είναι οικονομικό. Το Υπουργείο Ναυτιλίας διαφημίζει το νέο πλαίσιο για τις «άγονες γραμμές» με αυξημένες επιδοτήσεις που φτάνουν τα 668 εκατομμύρια ευρώ για την τετραετία (iefimerida.gr). Θεωρητικά, λεφτά υπάρχουν.

Πρακτικά όμως, ο σχεδιασμός απέτυχε. Το βασικό πλοίο «Σαμαριά» βγήκε εκτός δρομολογίων για συντήρηση μέσα στο καταχείμωνο (μέχρι τον Μάρτιο), αφήνοντας το νησί εκτεθειμένο στις ορέξεις του καιρού και σε ένα μικρότερο πλοίο που δεν μπορεί να προσεγγίσει με θυελλώδεις ανέμους (in.gr).

Η εκκωφαντική σιωπή της Αθήνας

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι η κακοκαιρία —αυτή είναι αναμενόμενη— αλλά η πολιτική αφωνία. Σε αντίθεση με άλλες κρίσεις που γίνονται πρωτοσέλιδα, η απομόνωση της Γαύδου καλύπτεται σχεδόν αποκλειστικά από τα τοπικά μέσα της Κρήτης.

Δεν υπάρχει καμία επίκαιρη ερώτηση στη Βουλή από την αντιπολίτευση, καμία δήλωση από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας για συνδρομή. Η Δήμαρχος Λίλιαν Στεφανάκη απευθύνει εκκλήσεις για το αυτονόητο: τη βιωσιμότητα του νησιού (Ethnos.gr).

Φαίνεται πως οι περίπου 100 κάτοικοι (και οι λιγοστοί ψηφοφόροι) της Γαύδου είναι αρκετοί για να υψώσουμε τη σημαία για εθνικούς λόγους, αλλά λίγοι για να σηκώσουμε ένα ελικόπτερο όταν πεινάνε. Η «έκτακτη ανάγκη» τελικά αφορά τη λογιστική διαχείριση της επόμενης μέρας, όχι την επιβίωση της σημερινής.