Φτωχότεροι οι συνταξιούχοι το 2026: «Πλασματικές» αυξήσεις και τέλος του Ταμείου Ανάκαμψης

Ο προϋπολογισμός του 2026 παρουσιάζεται ως βαθιά «κοινωνικός», υποσχόμενος πρόσθετο δημοσιονομικό χώρο 1,2 δισ. ευρώ για τη διετία 2026-2027 (Parapolitika.gr). Ωστόσο, μια προσεκτική ανάγνωση των αριθμών αποκαλύπτει μια δυσάρεστη αλήθεια: οι ονομαστικές αυξήσεις δεν αρκούν για να καλύψουν την πραγματική απώλεια αγοραστικής δύναμης, ενώ η οικονομία «τρώει» τις σάρκες της καταναλώνοντας πόρους που θα στερέψουν σύντομα.

Η ψευδαίσθηση των αυξήσεων στις συντάξεις

Από την 1/1/2026, οι συντάξεις αυξάνονται κατά 2,4%. Ακούγεται θετικό, μέχρι να το συγκρίνετε με τον πληθωρισμό του 2025 που «έτρεξε» με 2,9% (BankofGreece.gr). Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι οι συνταξιούχοι έγιναν φτωχότεροι σε πραγματικούς όρους.

Το χάσμα διευρύνεται αν κοιτάξουμε ποιος παίρνει τι:

• Στον ιδιωτικό τομέα, η μέση νέα σύνταξη είναι μόλις 893 ευρώ.
• Στο δημόσιο, εκτινάσσεται στα 1.425 ευρώ (Parapolitika.gr).

Το αποτέλεσμα; 6 στους 10 συνταξιούχους ζουν με λιγότερα από 1.000 ευρώ τον μήνα, ποσό που συχνά δεν καλύπτει ούτε τις βασικές ανάγκες στέγασης και διατροφής.

Επίδομα θέρμανσης: «Ασπιρίνη» στο κρύο

Το επίδομα θέρμανσης (100 έως 800 ευρώ) προσφέρει μια ανάσα σε 1,2 εκατ. νοικοκυριά, αλλά δεν λύνει το πρόβλημα. Σύμφωνα με την Eurostat, το 19% των Ελλήνων δεν μπόρεσε να θερμάνει επαρκώς το σπίτι του (Tovima.com) — ποσοστό διπλάσιο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Το σύστημα ανακυκλώνει χρήματα σε επιδοτήσεις κατανάλωσης αντί να επενδύει στην ενεργειακή θωράκιση των φτωχών νοικοκυριών. Τα λεφτά καίγονται στον καυστήρα, και το πρόβλημα παραμένει για τον επόμενο χειμώνα.

Ο κίνδυνος μετά το Ταμείο Ανάκαμψης

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο κρύβεται στο μέλλον. Η Ελλάδα έχει βασιστεί στο Ταμείο Ανάκαμψης (RRF), έχοντας εκταμιεύσει το 65% των πόρων. Όμως, το πάρτι τελειώνει τον Αύγουστο του 2026.

Αναλυτές προειδοποιούν ότι χωρίς αυτά τα κεφάλαια, η ανάπτυξη θα μπορούσε να προσγειωθεί ανώμαλα στο 1,2% (AcademicJobs.com). Το πρόβλημα επιδεινώνεται από τον χαμηλό πολλαπλασιαστή (multiplier) των κοινωνικών δαπανών στην Ελλάδα (0,5-0,6).

Τι σημαίνει αυτό; Για κάθε 1 ευρώ που μοιράζει το κράτος ως επίδομα, η οικονομία παίρνει πίσω μόλις 50-60 λεπτά ανάπτυξης. Τα χρήματα πηγαίνουν σε άμεση κατανάλωση (επιβίωση) και όχι σε επενδύσεις που θα δημιουργούσαν μόνιμο πλούτο.

Το ερώτημα που μένει: Όταν στερέψουν οι ευρωπαϊκοί πόροι και οι «πλασματικές» αυξήσεις εξανεμιστούν από την ακρίβεια, ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό της επόμενης μέρας;