Διχασμένη η Fed μειώνει τα επιτόκια εν μέσω μικτών σημάτων της οικονομίας και πιέσεων Τραμπ

Η Federal Reserve (η Fed, δηλαδή η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ) κατέβασε τον Δεκέμβριο το βασικό της επιτόκιο κατά 0,25 ποσοστιαίες μονάδες, στο εύρος 3,50%–3,75%. Το μήνυμα, όμως, δεν ήταν «ξεκινάμε άνετα έναν κύκλο χαλάρωσης». Τα πρακτικά της συνεδρίασης έδειξαν μια Επιτροπή που διαφωνεί βαθιά για το αν η κίνηση ήταν σωστή, με αρκετά μέλη να τη χαρακτηρίζουν «οριακή» και να φοβούνται ότι η πρόοδος προς τον στόχο του πληθωρισμού (2%) μπορεί να κολλήσει. (https://www.federalreserve.gov/monetarypolicy/fomcminutes20251210.htm)

Η χρονική συγκυρία κάνει την απόφαση ακόμη πιο βαριά. Η αμερικανική οικονομία στο τέλος του 2025 στέλνει αντικρουόμενα σήματα: από τη μία ισχυρή ανάπτυξη και επενδύσεις (ιδίως στην τεχνητή νοημοσύνη), από την άλλη αύξηση της ανεργίας, χαμηλό κλίμα για τα νοικοκυριά και πληθωρισμό που υποχωρεί αλλά παραμένει πάνω από τον στόχο. (https://www.bea.gov/news/2025/gross-domestic-product-3rd-quarter-2025-initial-estimate-and-corporate-profits) (https://www.bls.gov/opub/ted/2025/unemployment-rate-4-6-percent-in-november-2025.htm) (https://www.bls.gov/news.release/archives/cpi_12182025.htm)

Την ίδια ώρα, η Fed λειτουργεί υπό μια πολιτική σκιά που οι αγορές σπάνια αγνοούν. Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ κλιμάκωσε δημόσια την πίεση προς τον πρόεδρο της Fed, Τζερόμ Πάουελ, φτάνοντας μέχρι και σε απειλές για νομική κίνηση, ενώ προαναγγέλλει και τον διάδοχό του. (https://www.washingtonpost.com/politics/2025/12/29/trump-powell-gross-incompetence-lawsuit/) (https://www.reuters.com/world/us/trump-threatens-sue-feds-powell-will-announce-replacement-next-month-2025-12-29/?utm_source=openai)

Αν είστε στην Ελλάδα, το ερώτημα «τι μας νοιάζει τι κάνει η Fed;» έχει πρακτική απάντηση: η Fed επηρεάζει το δολάριο, άρα και την τιμή της ενέργειας που εισάγουμε, επηρεάζει το διεθνές κόστος χρήματος, άρα και τη διάθεση των αγορών για ρίσκο (spreads), και τελικά επηρεάζει και το πόσο άνετα μπορεί να κινηθεί η ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που καθορίζει τα επιτόκια στην ευρωζώνη).

Τι ακριβώς αποφάσισε η Fed (και τι σημαίνει το 3,50%–3,75%)

Το εύρος 3,50%–3,75% είναι ο στόχος για το fed funds rate, δηλαδή το επιτόκιο με το οποίο δανείζονται μεταξύ τους, από τη μια μέρα στην άλλη, οι τράπεζες στις ΗΠΑ. Στην πράξη λειτουργεί ως «τιμή αναφοράς» για μια τεράστια αλυσίδα επιτοκίων: από τα πολύ βραχυπρόθεσμα εταιρικά δάνεια μέχρι τα επιτόκια των κρατικών ομολόγων, που με τη σειρά τους επηρεάζουν στεγαστικά, επιχειρηματική πίστη και αποτιμήσεις στις αγορές.

Η απόφαση της 9-10 Δεκεμβρίου ήρθε ως τρίτη μείωση μέσα στο 2025, μετά τις μειώσεις του Σεπτεμβρίου και του Οκτωβρίου. (https://www.federalreserve.gov/newsevents/pressreleases/monetary20250917a.htm) (https://www.federalreserve.gov/newsevents/pressreleases/monetary20251029a.htm) (https://www.federalreserve.gov/newsevents/pressreleases/monetary20251210a.htm) Η εφαρμογή της, δηλαδή οι τεχνικές οδηγίες προς την αγορά (π.χ. το επιτόκιο που πληρώνει η Fed στα αποθεματικά των τραπεζών), μπήκε σε ισχύ την επόμενη μέρα. (https://www.federalreserve.gov/newsevents/pressreleases/monetary20251210a1.htm)

Το ενδιαφέρον είναι ότι η Fed συνόδευσε την κίνηση με μια «τεχνική» παρέμβαση ρευστότητας: αγορές βραχυπρόθεσμων αμερικανικών τίτλων (Treasury bills) για διαχείριση αποθεματικών (reserve management purchases). Αυτές οι αγορές δεν είναι ποσοτική χαλάρωση (quantitative easing, δηλαδή μεγάλες αγορές ομολόγων για να πέσουν οι αποδόσεις), αλλά δείχνουν ότι το σύστημα ρευστότητας χρειάζεται προσεκτική ρύθμιση για να μη σφίξουν απότομα οι συνθήκες χρηματοδότησης. (https://www.reuters.com/business/fed-policymakers-judged-ample-levels-reserves-warranted-bill-buying-minutes-2025-12-30/)

Τα «μικτά σήματα»: ανάπτυξη που τρέχει, κοινωνία που φρενάρει

Στο χαρτί, το μακροοικονομικό αφήγημα φαίνεται εντυπωσιακό. Η πρώτη εκτίμηση για το αμερικανικό ΑΕΠ του τρίτου τριμήνου έδειξε ετήσιο ρυθμό 4,3%, με στήριξη από επενδύσεις (και εδώ μπαίνουν δυνατά οι δαπάνες για υποδομές και εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης). (https://www.bea.gov/news/2025/gross-domestic-product-3rd-quarter-2025-initial-estimate-and-corporate-profits)

Ταυτόχρονα, όμως, η αγορά εργασίας άρχισε να «χαλαρώνει» με τρόπο που ανησυχεί μια κεντρική τράπεζα που έχει διπλή εντολή: σταθερές τιμές και μέγιστη απασχόληση. Η ανεργία ανέβηκε στο 4,6% τον Νοέμβριο. (https://www.bls.gov/opub/ted/2025/unemployment-rate-4-6-percent-in-november-2025.htm)

Ο πληθωρισμός επίσης έχει διπλή ανάγνωση. Ο δείκτης τιμών καταναλωτή (CPI) έτρεξε με ετήσιο ρυθμό 2,7% τον Νοέμβριο. (https://www.bls.gov/news.release/archives/cpi_12182025.htm) Αυτό είναι πρόοδος σε σχέση με τα υψηλά του προηγούμενου κύκλου. Παραμένει, όμως, πάνω από τον στόχο του 2% που χρησιμοποιεί η Fed ως «άγκυρα». Και εδώ μπαίνει ένα κρίσιμο στοιχείο ποιότητας δεδομένων: υπήρξε κενό συλλογής στοιχείων λόγω διακοπής χρηματοδότησης (lapse in appropriations) που επηρέασε την παραγωγή στατιστικών, ειδικά για τον Οκτώβριο, και άρα κάνει την ανάγνωση της τάσης πιο αβέβαιη. (https://www.bls.gov/cpi/additional-resources/2025-federal-government-shutdown-impact-cpi.htm) (https://www.bls.gov/news.release/archives/cpi_12182025.htm)

Αυτό, σε απλά ελληνικά, σημαίνει ότι η Fed προσπαθεί να οδηγήσει με ομίχλη: βλέπει ότι ο πληθωρισμός κατεβαίνει, βλέπει όμως και ότι κάποια κομμάτια της εικόνας είναι «σπασμένα» ή καθυστερημένα, ενώ ταυτόχρονα η ανεργία ανεβαίνει.

Γιατί «διχάστηκε» η Fed: το δίλημμα πληθωρισμός ή ύφεση

Τα πρακτικά της συνεδρίασης έβγαλαν στην επιφάνεια δύο σχολές σκέψης:

1. Η σχολή της προσοχής στον πληθωρισμό: φοβάται ότι ο πληθωρισμός θα «κολλήσει» πάνω από το 2% (ένα σενάριο που οι αγορές το λένε sticky inflation) και ότι οι μειώσεις επιτοκίων θα τον αναζωπυρώσουν.
2. Η σχολή της προσοχής στην απασχόληση: βλέπει την ανεργία να ανεβαίνει και θέλει να προλάβει μια πιο απότομη επιβράδυνση, διότι η νομισματική πολιτική δουλεύει με καθυστέρηση (τα επιτόκια που ανεβοκατεβαίνουν σήμερα επηρεάζουν την οικονομία σε μήνες, όχι σε μέρες).

Αυτός ο διχασμός έχει σημασία για όλο τον πλανήτη, διότι οι ΗΠΑ παραμένουν ο βασικός «εκδότης» του παγκόσμιου νομίσματος αναφοράς (δολάριο) και το αμερικανικό επιτόκιο λειτουργεί ως παγκόσμια βαρύτητα για κεφάλαια, ομόλογα και ισοτιμίες.

Η αγορά, στις πρώτες ώρες, διάβασε την κίνηση ως ήπια χαλάρωση και έριξε λίγο τις αποδόσεις των αμερικανικών ομολόγων. Σε περιβάλλον τέλους Δεκεμβρίου, με χαμηλότερη ρευστότητα, οι μεταβολές ήταν μικρές αλλά με σαφή κατεύθυνση: το 10ετές κινήθηκε προς χαμηλότερα επίπεδα. (https://www.marketscreener.com/news/asian-stocks-pulled-lower-by-tech-gold-and-silver-cool-off-ce7e59dbde8afe22?utm_source=openai) Παράλληλα, υπήρξε στήριξη σε μετοχές και διάθεση «risk on» (δηλαδή μεγαλύτερη όρεξη για ρίσκο), όπως συχνά συμβαίνει όταν πέφτει η τιμή του χρήματος. (https://finance.yahoo.com/news/live/fed-meeting-live-coverage-federal-reserve-cuts-interest-rates-by-25-basis-points-in-split-decision-200909684.html?utm_source=openai)

Όταν ο Λευκός Οίκος πιέζει τον «τροχονόμο»: το κόστος αξιοπιστίας

Η Fed μπορεί να κάνει τεχνική ανάλυση και να μιλά με δείκτες. Οι αγορές, όμως, κοιτάζουν και θεσμούς. Η ανεξαρτησία της κεντρικής τράπεζας είναι κομμάτι της αξιοπιστίας ενός νομίσματος: αν οι επενδυτές πιστέψουν ότι τα επιτόκια μπαίνουν στην υπηρεσία της πολιτικής, ζητούν υψηλότερη «αποζημίωση» για να κρατήσουν κρατικό χρέος και αυτό σημαίνει ακριβότερος δανεισμός.

Το 2025, η πίεση προς τον Πάουελ πήρε πιο σκληρή μορφή. Υπήρξαν κινήσεις «ελέγχου» που συνδέθηκαν με την ανακαίνιση κτιρίων της Fed και μπήκαν στη δημόσια αντιπαράθεση ως μοχλός πίεσης. (https://www.washingtonpost.com/business/2025/07/11/trump-powell-federal-reserve-buildings-fhfa/) Αργότερα, ο Τραμπ έφτασε στο σημείο να μιλά για πιθανή αγωγή κατά του Πάουελ και να προαναγγέλλει διάδοχο. (https://www.washingtonpost.com/politics/2025/12/29/trump-powell-gross-incompetence-lawsuit/) (https://www.reuters.com/world/us/trump-threatens-sue-feds-powell-will-announce-replacement-next-month-2025-12-29/?utm_source=openai) Η ουσία για την αγορά δεν είναι αν μια τέτοια κίνηση θα ευδοκιμήσει νομικά, αλλά ότι δημιουργεί θόρυβο γύρω από τον θεσμό.

Σε τέτοιες στιγμές, αξίζει να θυμόμαστε ένα απλό «follow the money»: ποιος έχει συμφέρον από χαμηλότερα επιτόκια; Το αμερικανικό Δημόσιο, που δανείζεται τεράστια ποσά κάθε χρόνο, ωφελείται όταν το κόστος δανεισμού πέφτει, έστω και σταδιακά. Ωφελούνται και κλάδοι με υψηλό δανεισμό, καθώς και οι αγορές περιουσιακών στοιχείων (μετοχές, ακίνητα), επειδή οι αποτιμήσεις τους στηρίζονται σε προεξοφλητικά επιτόκια.

Το δολάριο και το ευρώ: γιατί μια απόφαση στις ΗΠΑ γράφει στη δική μας τσέπη

Η πρώτη διεθνής μετάφραση μιας μείωσης επιτοκίων στις ΗΠΑ περνά από την ισοτιμία. Όταν τα αμερικανικά επιτόκια πέφτουν, το δολάριο τείνει να χάνει μέρος της ελκυστικότητάς του, διότι οι επενδυτές παίρνουν χαμηλότερη απόδοση σε δολαριακά «ασφαλή» προϊόντα. Αυτό συνήθως ευνοεί το ευρώ έναντι του δολαρίου, αν οι άλλοι παράγοντες (γεωπολιτική, εμπορικές εντάσεις, ρίσκο) δεν τραβήξουν προς την αντίθετη πλευρά.

Στο κλείσιμο του 2025, η ευρύτερη τάση που κατέγραφαν οι αγορές ήταν αδύναμο δολάριο και ισχυρότερο ευρώ, με το EUR/USD να κινείται υψηλότερα σε σχέση με νωρίτερα μέσα στη χρονιά. (https://www.ft.com/content/1712a946-5861-444e-9740-d488c865c5cf?utm_source=openai)

Για την Ελλάδα, αυτό έχει δύο άμεσα κανάλια:

1. Ενέργεια και εισαγόμενος πληθωρισμός: πετρέλαιο και αρκετές ενεργειακές συναλλαγές τιμολογούνται σε δολάρια. Ισχυρότερο ευρώ σημαίνει ότι, για την ίδια τιμή σε δολάρια, πληρώνουμε λιγότερα ευρώ. Αυτό μπορεί να μειώσει την πίεση στις τιμές ενέργειας και να βοηθήσει τον πληθωρισμό, άρα την αγοραστική δύναμη.
2. Έσοδα σε δολάρια: ναυτιλία και ένα μέρος του τουριστικού χρήματος συνδέονται έμμεσα με το δολάριο. Όταν το δολάριο αποδυναμώνεται, τα ίδια δολαριακά έσοδα μετατρέπονται σε λιγότερα ευρώ (εκτός αν υπάρχουν αντισταθμίσεις, το γνωστό hedging, δηλαδή συμβόλαια που «κλειδώνουν» ισοτιμίες).

Εδώ η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά: πολλές μεγάλες επιχειρήσεις, ειδικά στη ναυτιλία, δεν αφήνουν την ισοτιμία στην τύχη της. Χρησιμοποιούν FX forwards (προθεσμιακά συμβόλαια συναλλάγματος), swaps ή επιλογές (options) για να μειώσουν τη μεταβλητότητα. Αυτό σημαίνει ότι ο λογαριασμός δεν γράφει όλος την ίδια μέρα.

Τα ομόλογα της ευρωζώνης και η Ελλάδα: το κανάλι των spreads

Η Ελλάδα δεν δανείζεται σε δολάρια ως κράτος. Δανείζεται σε ευρώ. Άρα, δεν μας «χτυπά» άμεσα η Fed στο επιτόκιο του ελληνικού χρέους. Μας χτυπά έμμεσα, με δύο βήματα:

• Η Fed επηρεάζει το παγκόσμιο κλίμα ρίσκου.
• Το κλίμα ρίσκου επηρεάζει τα spreads, δηλαδή τη διαφορά απόδοσης ανάμεσα στο γερμανικό ομόλογο (Bund, το βασικό «ασφαλές» σημείο αναφοράς της ευρωζώνης) και στα ομόλογα των χωρών που οι αγορές θεωρούν πιο ριψοκίνδυνες.

Στις πρώτες 24-48 ώρες μετά τη δημοσίευση των πρακτικών, οι αποδόσεις κινήθηκαν ήπια. Τα γερμανικά Bunds ακολούθησαν την πτώση των Treasuries με μικρές μεταβολές, όπως συνηθίζεται όταν το διεθνές επιτόκιο αναφοράς κατεβαίνει. (https://www.idnfinancials.com/news/59980/following-america-eurozone-bond-yields-fell?utm_source=openai) Για τα ελληνικά ομόλογα, η εικόνα της περιόδου ήταν αποδόσεις στην περιοχή του 3,3%–3,4% στο 10ετές, με spread έναντι Γερμανίας που κινείται σε δεκάδες μονάδες βάσης (1 μονάδα βάσης είναι 0,01%). (https://www.athens24.gr/news/se-neo-istoriko-chamilo-to-perithyrio-ton-ellinikyn-10etyn-omologon.html?utm_source=openai)

Αυτό μεταφράζεται σε κάτι απλό: όταν το spread πέφτει, το ελληνικό Δημόσιο δανείζεται φθηνότερα στις νέες εκδόσεις, οι τράπεζες χρηματοδοτούνται συνήθως με καλύτερους όρους και, σε δεύτερο χρόνο, η οικονομία «αναπνέει» λίγο πιο εύκολα.

Η επίδραση στα νοικοκυριά, όμως, περνά κυρίως από την ΕΚΤ και από δείκτες όπως ο Euribor (το διατραπεζικό επιτόκιο της ευρωζώνης που χρησιμοποιείται ως βάση για πολλά κυμαινόμενα δάνεια). Η Fed μπορεί να βοηθά το διεθνές κλίμα, η δόση του στεγαστικού στην Ελλάδα εξαρτάται πιο άμεσα από την ευρωπαϊκή νομισματική πολιτική και από το τραπεζικό περιθώριο (spread της τράπεζας πάνω από τον Euribor).

Η «διπλή» οικονομία: τι δείχνουν οι αγορές και τι νιώθουν οι πολίτες

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του 2025 είναι ότι οι αριθμοί στο επίπεδο ΑΕΠ δείχνουν δυναμική, αλλά η καταναλωτική εμπιστοσύνη και η κοινωνική αίσθηση ευημερίας παραμένουν αδύναμες. Αυτό δεν είναι παράδοξο. Έχει μηχανισμό.

Όταν η ανάπτυξη έρχεται από επενδύσεις υψηλής τεχνολογίας, όπως η τεχνητή νοημοσύνη, δημιουργεί κέρδη και παραγωγικότητα, αλλά δεν μοιράζεται αυτόματα σε μισθούς και σταθερές θέσεις εργασίας με τον ίδιο ρυθμό. Επιπλέον, όταν ο πληθωρισμός έχει προηγηθεί και έχει ήδη «φάει» αγοραστική δύναμη, οι πολίτες συνήθως χρειάζονται χρόνο για να νιώσουν αποκατάσταση, ακόμη και αν ο δείκτης πληθωρισμού πέφτει.

Αυτή είναι και η πολιτική οικονομία της υπόθεσης: τα επιτόκια είναι εργαλείο σταθερότητας, αλλά ταυτόχρονα είναι εργαλείο αναδιανομής.

Πού πάνε τα λεφτά: ποιος κερδίζει, ποιος πληρώνει

Η μείωση επιτοκίων είναι μια απόφαση που πάντα έχει νικητές και χαμένους. Το ποιοι είναι, εξαρτάται από δύο πράγματα: (α) ποιος είναι χρεωμένος και (β) ποιος ζει από αποδόσεις.

Στις ΗΠΑ

Κερδίζουν συνήθως:

• Δανειολήπτες με κυμαινόμενα επιτόκια: πιστωτικές γραμμές, ορισμένα εταιρικά δάνεια, χρηματοδότηση που ανατιμολογείται γρήγορα με τα βραχυπρόθεσμα επιτόκια.
• Επιχειρήσεις που επενδύουν: ειδικά όσες χρειάζονται κεφάλαιο για να «τρέξουν» μεγάλα επενδυτικά προγράμματα (η τεχνητή νοημοσύνη είναι έντονα κεφαλαιακή, θέλει data centers, υποδομές, ενέργεια).
• Κάτοχοι περιουσιακών στοιχείων: μετοχές και ακίνητα τείνουν να ευνοούνται όταν πέφτει η προεξόφληση των μελλοντικών κερδών. Η αγορά το έδειξε με το ήπιο «risk on» γύρω από την απόφαση. (https://finance.yahoo.com/news/live/fed-meeting-live-coverage-federal-reserve-cuts-interest-rates-by-25-basis-points-in-split-decision-200909684.html?utm_source=openai)

Πληρώνουν συχνά:

• Αποταμιευτές: όσοι βασίζονται σε επιτόκια καταθέσεων ή σε ασφαλείς αποδόσεις, συνήθως βλέπουν σταδιακή πτώση εισοδήματος από τόκους.
• Μισθωτοί με χαμηλή διαπραγματευτική δύναμη: αν ο πληθωρισμός παραμείνει πάνω από το 2% και οι μισθοί δεν ακολουθήσουν, η απώλεια είναι πραγματική (σε όρους αγοραστικής δύναμης).

Ένα πρακτικό παράδειγμα για να κρατήσουμε μέτρο: το 30ετές στεγαστικό στις ΗΠΑ είναι συνήθως σταθερού επιτοκίου και δεν ακολουθεί ένα προς ένα την απόφαση της Fed, διότι τιμολογείται πιο κοντά στις αποδόσεις των μακροπρόθεσμων ομολόγων. Έτσι, ακόμη και μετά το cut, τα στεγαστικά μπορούσαν να παραμένουν γύρω στο 6% και πάνω, ανάλογα με την αγορά. (https://archive.ph/2025.12.14-062733/https%3A/www.bizjournals.com/dayton/news/2025/12/13/u-s-mortgage-rates-rise-december-2025.html?utm_source=openai)

Στην Ελλάδα

Κερδίζουν βραχυπρόθεσμα:

• Εισαγωγείς ενέργειας και επιχειρήσεις με κόστος σε δολάρια: αν το ευρώ ισχυροποιηθεί, μειώνεται το ευρώ-κόστος για καύσιμα και πρώτες ύλες.
• Καταναλωτές: μέσω χαμηλότερης πίεσης στον πληθωρισμό (με καθυστέρηση και όχι πλήρως, διότι υπάρχουν φόροι και ρυθμιζόμενες χρεώσεις).
• Το Δημόσιο και οι τράπεζες: όταν πέφτουν αποδόσεις και spreads, μειώνεται το κόστος νέου δανεισμού, έστω και οριακά.

Πιέζονται:

• Ναυτιλία: έσοδα σε δολάρια που μετατρέπονται σε ευρώ χάνουν αξία αν το δολάριο πέσει (εκτός αντιστάθμισης). Αυτό αφορά κυρίως λογιστικά και ταμειακά αποτελέσματα σε ευρώ.
• Εξαγωγείς προς ΗΠΑ: ισχυρότερο ευρώ κάνει τα ελληνικά προϊόντα ακριβότερα για τον Αμερικανό αγοραστή, αν οι τιμές είναι σε ευρώ.

Στο επίπεδο πραγματικών μεγεθών (δηλαδή αφαιρώντας τον πληθωρισμό), η εικόνα είναι επίσης σημαντική. Αν ο ελληνικός πληθωρισμός (HICP, ο εναρμονισμένος δείκτης τιμών καταναλωτή) κινείται κοντά στο 3% και οι ονομαστικές αποδόσεις των ελληνικών 10ετών είναι γύρω στο 3,3%–3,4%, το πραγματικό επιτόκιο δεν είναι υψηλό. Αυτό, βεβαίως, δεν ακυρώνει το βάρος του χρέους, αλλά εξηγεί γιατί οι αγορές μπορούν να είναι σχετικά ήρεμες όταν δεν υπάρχει διεθνές σοκ. (https://data.ecb.europa.eu/data/geographical-areas/greece?reference_area_name%5B0%5D=Greece&utm_source=openai) (https://www.athens24.gr/news/se-neo-istoriko-chamilo-to-perithyrio-ton-ellinikyn-10etyn-omologon.html?utm_source=openai)

Η συνέχεια από χθες: από την αμφισβήτηση του δολαρίου στον διχασμό της Fed

Χθες καλύψαμε πώς η πολιτικοποίηση γύρω από τη Fed και η μεγάλη αμερικανική ανάγκη χρηματοδότησης θολώνουν την εικόνα για το δολάριο ως «ήρεμο καταφύγιο». Η σημερινή εξέλιξη κουμπώνει πάνω σε αυτό: η μείωση επιτοκίων ήρθε, αλλά τα πρακτικά έδειξαν ότι η ίδια η Fed δεν έχει ενιαία αφήγηση για το πού πηγαίνει η οικονομία. (https://www.federalreserve.gov/monetarypolicy/fomcminutes20251210.htm)

Αυτό είναι που παρακολουθούν οι αγορές πιο προσεκτικά από το ίδιο το -0,25%. Διότι οι επενδυτές δεν αγοράζουν μόνο αποδόσεις, αγοράζουν και θεσμική σταθερότητα.

Τι να παρακολουθούμε το 2026 (και γιατί αυτά τα ορόσημα μετρούν)

Οι επόμενοι μήνες θα κριθούν σε τρία μέτωπα:

1. Τα «καθαρά» δεδομένα μετά τα κενά: η περίοδος διακοπής χρηματοδότησης άφησε τρύπες. Όσο οι σειρές σταθεροποιούνται, η Fed θα αισθάνεται πιο σίγουρη για την τάση του πληθωρισμού και της αγοράς εργασίας. (https://www.bls.gov/cpi/additional-resources/2025-federal-government-shutdown-impact-cpi.htm)
2. Η αγορά εργασίας: αν η ανεργία συνεχίσει να ανεβαίνει από το 4,6%, η πίεση για νέες μειώσεις επιτοκίων θα αυξηθεί, ανεξαρτήτως πολιτικής ρητορικής. (https://www.bls.gov/opub/ted/2025/unemployment-rate-4-6-percent-in-november-2025.htm)
3. Η πολιτική αντιπαράθεση γύρω από τον Πάουελ: όσο παραμένει στο προσκήνιο η απειλή για νομικές κινήσεις ή «προαναγγελία διαδόχου», οι αγορές θα βάζουν ένα ασφάλιστρο αβεβαιότητας, έστω και αν δεν το λένε έτσι στα πρωτοσέλιδα. (https://www.washingtonpost.com/politics/2025/12/29/trump-powell-gross-incompetence-lawsuit/) (https://www.reuters.com/world/us/trump-threatens-sue-feds-powell-will-announce-replacement-next-month-2025-12-29/?utm_source=openai)

Για την Ελλάδα, τα αντίστοιχα «watch points» είναι απλά και μετρήσιμα: ισοτιμία ευρώ/δολαρίου, διεθνείς τιμές ενέργειας, αποδόσεις Bund, απόδοση ελληνικού 10ετούς και spread Ελλάδας-Γερμανίας. Όταν αυτά ηρεμούν, η ελληνική οικονομία παίρνει χώρο, κυρίως μέσω χαμηλότερου κόστους κεφαλαίου και λιγότερης πίεσης στον πληθωρισμό. (https://www.ft.com/content/1712a946-5861-444e-9740-d488c865c5cf?utm_source=openai) (https://www.idnfinancials.com/news/59980/following-america-eurozone-bond-yields-fell?utm_source=openai) (https://www.athens24.gr/news/se-neo-istoriko-chamilo-to-perithyrio-ton-ellinikyn-10etyn-omologon.html?utm_source=openai)

Συμπέρασμα: η μείωση ήταν μικρή, ο διχασμός μεγάλος

Η Fed έκοψε 0,25%. Η πραγματική είδηση βρίσκεται στο γιατί δυσκολεύτηκε να το κάνει με καθαρή φωνή. Μια οικονομία που τρέχει με 4,3% στο ΑΕΠ και ταυτόχρονα δείχνει ρωγμές στην αγορά εργασίας και στο κλίμα των νοικοκυριών δημιουργεί μια κεντρική τράπεζα που φοβάται και τις δύο κατευθύνσεις: φοβάται τον επίμονο πληθωρισμό, φοβάται και την επιβράδυνση που έρχεται με καθυστέρηση. (https://www.bea.gov/news/2025/gross-domestic-product-3rd-quarter-2025-initial-estimate-and-corporate-profits) (https://www.bls.gov/opub/ted/2025/unemployment-rate-4-6-percent-in-november-2025.htm) (https://www.federalreserve.gov/monetarypolicy/fomcminutes20251210.htm)

Σε αυτό το σκηνικό, η πολιτική πίεση από τον Λευκό Οίκο λειτουργεί σαν επιταχυντής αβεβαιότητας. Και η αβεβαιότητα, στο τέλος, τιμολογείται.

Για την Ελλάδα, το ισοζύγιο είναι μεικτό: πιθανή ανακούφιση μέσω ισχυρότερου ευρώ και μικρότερων διεθνών επιτοκιακών πιέσεων, αλλά και κίνδυνος από την πλευρά των εσόδων σε δολάρια (ναυτιλία) και από τη γενικότερη νευρικότητα που ανοίγει spreads. Το 2026 θα δείξει αν η χαλάρωση στις ΗΠΑ θα είναι μια ομαλή προσγείωση ή μια πολιτικοποιημένη διαδρομή που κάνει το χρήμα πιο φθηνό, αλλά την εμπιστοσύνη πιο ακριβή.