Φάκελος Έπσταϊν: Οι 1.500 ελληνικές αναφορές και η «στρατηγική σιωπή» της Αθήνας

Η Ουάσιγκτον πάτησε το κουμπί. Με τη δημοσιοποίηση 3,5 εκατομμυρίων εγγράφων στις 30 Ιανουαρίου 2026, το αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης έκλεισε τυπικά την υπόθεση Έπσταϊν για τις ΗΠΑ, αλλά άνοιξε τον ασκό του Αιόλου για την Ευρώπη. Ενώ Βρετανία, Γαλλία και Νορβηγία βλέπουν πολιτικούς καριέρας και θεσμούς να κλονίζονται, στην Ελλάδα επικρατεί μια «στρατηγική σιωπή» που γεννά ερωτήματα για τη σχέση ελίτ και δικαιοσύνης.

Η Ευρώπη σε Κρίση, η Αθήνα σε Λήθαργο

Στη Γηραιά Ήπειρο, η «κοσμική ζωή» με τον Έπσταϊν μεταφράζεται πλέον σε ποινικές διώξεις. Στο Λονδίνο, η Scotland Yard ερευνά τον λόρδο Πίτερ Μάντελσον για το αν διέρρευσε κρατικά μυστικά στον Έπσταϊν (CBS News). Στη Γαλλία, ο Ζακ Λανγκ ελέγχεται από την οικονομική εισαγγελία (France 24). Στη Νορβηγία, το Στέμμα απολογείται δημόσια για τις σχέσεις της πριγκίπισσας Μέτε-Μαρίτ (DW).

Και όμως, τα αρχεία «φωνάζουν» Ελλάδα. Με πάνω από 1.500 αναφορές, η χώρα μας δεν ήταν απλώς τουριστικός προορισμός. Το καλοκαίρι του 2012, στην καρδιά της κρίσης και ενώ ο Έπσταϊν ήταν ήδη καταδικασμένος για σεξουαλικά εγκλήματα, φιλοξενήθηκε στην Πάτμο. Το οξύμωρο είναι σοκαριστικό: πρόσωπα συνδεδεμένα με οργανώσεις προστασίας παιδιών (ELIZA) φέρονται να εμπλέκονται στην οργάνωση της επίσκεψης (dimpenews.com). Στο περιβόητο «Black Book» φιγουράρουν βαριά ονόματα της ναυτιλίας και της παλιάς ελίτ (ilovestyle.com).

Το Μήνυμα της Ατιμωρησίας

Η διαφορά αντίδρασης είναι δομική. Ενώ οι ευρωπαίοι εισαγγελείς κινούνται αυτεπάγγελτα, η ελληνική δικαιοσύνη παραμένει αδρανής. Η σιωπή αυτή δεν είναι αμέλεια· είναι ένδειξη ισχύος. Στην Ελλάδα, η σχέση ελίτ και θεσμών παραμένει στεγανή.

Το αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης μπορεί να νίπτει τας χείρας του —δηλώνοντας κυνικά πως «δεν είναι έγκλημα το πάρτι» (Justice.gov)— όμως η έλλειψη έρευνας για πιθανή διακίνηση χρήματος ή επιρροής επί ελληνικού εδάφους εκθέτει τη χώρα.

Το διακύβευμα δεν είναι το κουτσομπολιό. Είναι η λειτουργία της δημοκρατίας. Αν ένας καταδικασμένος μαστροπός είχε πρόσβαση στα σαλόνια της εξουσίας την ώρα που η χώρα κατέρρεε οικονομικά, και σήμερα κανείς δεν ρωτάει «πώς» και «γιατί», τότε το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ μόνο ο Έπσταϊν. Είναι η αίσθηση του ακαταδίωκτου που απολαμβάνει μια συγκεκριμένη κάστα, ακόμη και όταν ο υπόλοιπος πλανήτης ζητά απαντήσεις.