Επίθεση 666 ρωσικών drones: Η αδράνεια του ΝΑΤΟ και το ελληνικό άλλοθι

Μηδέν αναχαιτίσεις σε δώδεκα ρωσικούς βαλλιστικούς Iskander. Αυτό είναι το πραγματικό νούμερο της νύχτας 24-25 Απριλίου, παρά το συνολικό 91,7% επιτυχίας της ουκρανικής αεράμυνας απέναντι σε 666 εναέρια μέσα: 619 drones και 47 πυραύλους (Ukrainska Pravda, Censor.net). Στο Ντνίπρο, διπλό χτύπημα στην ίδια κατοικημένη γειτονιά την ώρα που οι διασώστες δούλευαν στα ερείπια άφησε 7 νεκρούς και 57 τραυματίες (Kyiv Independent).

Την ίδια νύχτα, ένα Geran-2 πέταξε δεκαπέντε χιλιόμετρα μέσα σε ρουμανικό αεροχώρο σε πολύ χαμηλό ύψος, χτύπησε σπίτι στο Γκαλάτσι και υποχρέωσε σε εκκένωση 535 κατοίκων όταν εντοπίστηκε εκρηκτικό φορτίο (Digi24). Ρωσικό drone, νατοϊκό έδαφος, εκρηκτικά σε κατοικημένη ζώνη.

Τα όρια ανοχής της Συμμαχίας

Η Ρουμανία κάλεσε τον Ρώσο πρέσβη, ενεργοποίησε το πρόγραμμα SAFE και ανακοίνωσε ένταξη του αμερικανικού anti-drone Merops. Δεν επικαλέστηκε ούτε καν το Άρθρο 4 ΝΑΤΟ για διαβουλεύσεις. Η εικόνα είναι σταθερή: από 4 παραβιάσεις νατοϊκού αεροχώρου το 2022, φτάσαμε στις 18 το 2025 σε έξι χώρες (NATO). Το μοναδικό Άρθρο 4 το επικαλέστηκε η Πολωνία τον Σεπτέμβριο 2025, όταν 19 drones πέρασαν τα σύνορα και νατοϊκά F-35 κατέρριψαν τέσσερα. Από εκεί και πέρα, σιωπή. Η Μόσχα έχει βρει το ακριβές κατώφλι όπου η ζημιά είναι αρκετά μεγάλη για εκφοβισμό και αρκετά μικρή ώστε καμία πρωτεύουσα να μη θέλει να «τεστάρει» τη ρήτρα συλλογικής άμυνας. Διπλωματικά, οι ΗΠΑ έχουν παγώσει: οι Witkoff-Kushner απορροφημένοι από το ιρανικό μέτωπο, και το αμερικανικό Treasury ανανέωσε στις 18 Απριλίου τη λευκή λίστα αγοράς ρωσικού πετρελαίου για 30 ημέρες (Pravda).

Η μηχανική της άρνησης

Η ελληνική στάση μετά τα 666 drones περιορίστηκε σε δήλωση της μόνιμης αντιπροσώπου στον ΟΗΕ (ERTnews). Ούτε λέξη για μεταφορά συστημάτων. Το γαλλικό Le Parisien έγραψε για ανταλλαγή ελληνικών Mirage 2000 με Rafale, με εφεδρεία τα μαχητικά για την Ουκρανία. Ο Μαρινάκης το διέψευσε άμεσα (Protothema). Η σιωπή ακολουθεί το ίδιο μοτίβο που είδαμε και στο 19ο πακέτο κυρώσεων, όπου η Αθήνα ωφελήθηκε χωρίς να μιλήσει (To Brief).

Η λογική της άρνησης είναι απλή. Η Ελλάδα αντικαθιστά τα 12 ρωσικά S-300 PMU-1 με ισραηλινό David's Sling, αναβαθμίζει και τις έξι Patriot σε PAC-3 με κόστος 300-350 εκατ. δολαρίων, και στήνει τα 36 PULS στον Έβρο και στα νησιά (armyrecognition.com). Η τουρκική απειλή δεν είναι πρόσχημα. Λειτουργεί ως ασπίδα: όσο υπάρχουν Navtex και υπερπτήσεις στο Αιγαίο, καμία κυβέρνηση δεν χρειάζεται να εξηγήσει γιατί δεν στέλνει Patriot στο Ντνίπρο. Τα S-300 παραμένουν κλειστά στην Κρήτη γιατί η Άγκυρα κάνει τη δουλειά του διπλωματικού άλλοθι.

Η ψυχρή συνέπεια είναι αυτή: αν ρωσικό drone πέφτει σε νατοϊκή πόλη χωρίς να ιδρώνει αυτί στις Βρυξέλλες, η ομπρέλα προστασίας στην οποία στηρίζεται η Αθήνα έχει ήδη μετατραπεί από στρατιωτική εγγύηση σε διπλωματικό ευχολόγιο.