Έναρξη των εργασιών του 22ου Συνεδρίου του ΚΚΕ

Ενώ τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν συνήθως στις εσωκομματικές έριδες της Κεντροαριστεράς, στο Περισσό συνέβη κάτι που αφορά άμεσα την κυβερνησιμότητα της χώρας. Το 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ δεν ήταν απλώς μια τελετουργική διαδικασία για τους 800 αντιπροσώπους του. Ήταν η ταφόπλακα σε κάθε σενάριο «προοδευτικής διακυβέρνησης».

Η πολιτική ουσία πίσω από τις κλειστές πόρτες είναι μία: Το ΚΚΕ επιλέγει συνειδητά τον ρόλο του «Veto Player». Με τα ποσοστά του παγιωμένα στο 6-8%, η ηγεσία Κουτσούμπα στέλνει μήνυμα ότι οι περίπου 20 έδρες που ελέγχει στη Βουλή είναι «νεκρές» για οποιονδήποτε επίδοξο κυβερνητικό εταίρο.

Καλύτερα «σωστοί» παρά υπουργοί

Η στρατηγική που επικυρώθηκε είναι σαφής: καμία στήριξη σε κυβέρνηση διαχείρισης (τύπου ΣΥΡΙΖΑ 2015). Το ΚΚΕ προτιμά την ιδεολογική καθαρότητα από την κυβερνητική φθορά. Για τον ψηφοφόρο, αυτό προσφέρει μια σπάνια στην Ελλάδα πολιτική προβλεψιμότητα: ξέρεις ότι η ψήφος σου δεν θα καταλήξει σε κυβερνητικό συμβιβασμό. Για το πολιτικό σύστημα, όμως, σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ χάνουν οριστικά μια δεξαμενή ψήφων που θα μπορούσε να αθροίσει το μαγικό 151.

Η μάχη μεταφέρεται στο πεζοδρόμιο

Αν στη Βουλή το ΚΚΕ επιλέγει την απομόνωση, στον δρόμο επιλέγει την επίθεση. Το Συνέδριο έδωσε το «πράσινο φως» στο ΠΑΜΕ για σκλήρυνση της στάσης.

Το αίτημα για κατώτατο μισθό 1.000€ καθαρά (όταν η αγορά παλεύει με τα 830€ μικτά) δεν είναι απλώς ένα νούμερο για διαπραγμάτευση. Είναι εργαλείο κινητοποίησης. Το ΚΚΕ ξέρει ότι δεν μπορεί να νομοθετήσει την αύξηση, αλλά μπορεί να μπλοκάρει λιμάνια, εργοτάξια και τουριστικές ζώνες, πιέζοντας εργοδότες και κυβέρνηση εκεί που πονάει: στην τσέπη και την κανονικότητα.

Στην ουσία, το ΚΚΕ λειτουργεί πλέον ως η μόνη «καθαρή αντιπολίτευση»: χωρίς το άγχος να κυβερνήσει, έχει την πολυτέλεια να ζητά τα μέγιστα, κερδίζοντας τους δυσαρεστημένους που νιώθουν ότι η ΓΣΕΕ και τα άλλα κόμματα έχουν συμβιβαστεί. Το ερώτημα είναι αν αυτή η στρατηγική θα παραμείνει «καύσιμο» διαμαρτυρίας ή αν θα μεταφραστεί κάποια στιγμή σε πολιτικό κόστος για το Μαξίμου.