Μηδενικοί δασμοί σε αγορά 1,4 δισ.: Ποιοι Έλληνες παραγωγοί κερδίζουν το «χρυσό εισιτήριο» για την Ινδία

Η εμπορική συμφωνία ΕΕ-Ινδίας που ανακοινώθηκε αυτή την εβδομάδα δεν είναι απλώς άλλη μια γραφειοκρατική επιτυχία των Βρυξελλών. Για τρεις συγκεκριμένους κλάδους της ελληνικής παραγωγής, είναι η κατάργηση ενός φορολογικού τείχους που κρατούσε κλειστή μια αγορά 1,45 δισεκατομμυρίων καταναλωτών.

Πρακτικά, η συμφωνία μετατρέπει την Ινδία από «απαγορευμένη ζώνη» λόγω δασμών, σε πεδίο δράσης για τα ελληνικά premium προϊόντα.

Το ελαιόλαδο και το κρασί οι μεγάλοι κερδισμένοι

Τα στοιχεία είναι εντυπωσιακά. Το ελληνικό ελαιόλαδο, που μέχρι χθες «τιμωρούνταν» με δασμό 45% κατά την εισαγωγή του στην Ινδία, θα απολαμβάνει πλέον μηδενικούς δασμούς (0%) εντός πενταετίας (Economic Times India). Αυτό αλλάζει τελείως τα δεδομένα ανταγωνιστικότητας απέναντι σε τοπικά έλαια, ανοίγοντας την πόρτα στη ραγδαία αναπτυσσόμενη ινδική μεσαία τάξη που αναζητά υγιεινή διατροφή.

Ακόμα πιο δραματική είναι η αλλαγή στο κρασί. Οι Ινδοί επέβαλαν μέχρι σήμερα τον εξωφρενικό δασμό του 150%, καθιστώντας το ευρωπαϊκό κρασί απρόσιτο. Η συμφωνία ρίχνει αυτό το νούμερο αρχικά στο 75% και σταδιακά στο 20-30% (ProtoThema). Παράλληλα, τα ελληνικά ακτινίδια –προϊόν στο οποίο η Ελλάδα είναι παγκόσμια δύναμη– βλέπουν τους δασμούς να πέφτουν από το 33% στο 10%.

Η γεωπολιτική «ασφάλεια» και ο ρόλος της Ελλάδας

Γιατί συμβαίνει αυτό τώρα; Η χρονική συγκυρία δεν είναι τυχαία. Με τον Ντόναλντ Τραμπ να επιστρέφει στον Λευκό Οίκο απειλώντας με δασμούς και την Κίνα να παραμένει απρόβλεπτη, η Ευρώπη και η Ινδία αναζητούν η μία στην άλλη ένα «ασφαλιστήριο συμβόλαιο» (Nitishastra Substack).

Εδώ μπαίνει στο παιχνίδι η ελληνική ναυτιλία και τα λιμάνια μας. Η φιλοδοξία είναι η Ελλάδα να λειτουργήσει ως η «πύλη» (gateway) του διαδρόμου IMEC (India-Middle East-Europe Economic Corridor), που φιλοδοξεί να μειώσει τον χρόνο μεταφοράς κατά 40% σε σχέση με το Σουέζ (Frame the Globe News). Αν τα ελληνικά λιμάνια αναβαθμίσουν τις συνδέσεις τους (τρένα, logistics), μπορούν να διαχειριστούν τεράστιους όγκους εμπορευμάτων.

Ποιος θα πάρει τα χρήματα;

Το ερώτημα είναι αν οι Έλληνες παραγωγοί είναι έτοιμοι. Η μείωση των δασμών είναι το «εισιτήριο», αλλά το ταξίδι απαιτεί οργάνωση. Οι Ισπανοί και οι Ιταλοί ανταγωνιστές στο λάδι έχουν ήδη δίκτυα διανομής στην Ασία.

Αν οι ελληνικές επιχειρήσεις δεν κινηθούν συντεταγμένα –με branding και logistics– το όφελος των χαμηλότερων δασμών θα το καρπωθούν οι μεσάζοντες και τα διεθνή super markets, όχι ο Έλληνας παραγωγός. Η ευκαιρία του 1,4 δισ. πελατών είναι πλέον ανοιχτή, αλλά κανείς δεν εγγυάται ότι θα μας περιμένουν.